Versindaba
~ ‘n Kollektiewe weblog vir die Afrikaanse digkuns ~

Mense se lewens bly fassinerend. Selfs die onopvallendes het meestal ’n vreemde storie te vertel. As dit by kunstenaars kom, is daar dikwels nog meer intriges. Neem nou maar ’n paartjie soos Ted Hughes en Sylvia Plath. Ek het onlangs ’n biografie oor hul huwelik gelees (Her husband deur Dianne Middlebrook) en genugtig, wat ’n sepie! Met ’n versamelbundel van Hughes onder die arm en ’n leë idee-spens, dog ek toe ek waag my hand aan ’n vrye vertaling van een van sy minder mitologies-verstrikte gedigte:

 

To Paint a Water Lily

 

A green level of lily leaves

Roofs the pond’s chamber and paves

 

The flies’ furious arena: study

These, the two minds of this lady.

 

First observe the air’s dragonfly

That eats meat, that bullets by

 

Or stands in space to take aim;

Others as dangerous comb the hum

 

Under the trees. There are battle-shouts

And death-cries everywhere hereabouts

 

But inaudible, so the eyes praise

To see the colours of these flies

 

Rainbow their arcs, spark, or settle

Cooling like beads of molten metal

 

Through the spectrum. Think what worse

Is the pond-bed’s matter of course;

 

Prehistoric bedragonned times

Crawl that darkness with Latin names,

 

Have evolved no improvements there,

Jaws for heads, the set stare,

 

Ignorant of age as of hour –

Now paint the long-necked lily-flower

 

Which, deep in both worlds, can be still

As a painting, trembling hardly at all

 

Though the dragonfly alight,

Whatever horror nudge her root.

                              

                                             (uit Lupercal)

 

 

En in Afrikaans:

 

 

om ’n waterblom

 

groen groei sy uit die wateroppervlak

wat die poel se duisternis oordak

vir vliedendes ’n veggebied bereken

 

om dié lelieblom te teken:

 

sien eers die naaldevlieg in vlug

koeëls gekoker deur die lug

of flikkerhuiwer bo die ruigte

van geil onderbos en struike

oorlogsgeraas en doodskrete

weergalm onhoorbaar uit die diskrete

flikflooi van insekgewere

naaldekokers se reënboogkleure

vonke, boë, skitterende dood

wat stol soos druppels gesmelte lood

metaalagtig, dartel en flonker

 

maar onder, in die bodemdonker

lê dreigend prehistoriese drake

grieselig met koppe soos kake

onbewus van tyd of uur

Latynse gedrogte se duister gluur

wat iewers uit die voortyd kom

 

skryf nou die langnek lelieblom

in dubbelbeeld van lug en water versink

stilskildery wat sonder dink

skaars tril tussen alles wat om haar roer

of sinister en troebel deur haar wortels loer.