Versindaba
~ ‘n Kollektiewe weblog vir die Afrikaanse digkuns ~

Dinge moet uitgesorteer en georden word.

Ek begin een van die menige kartondose uitpak. Hier is ’n foto van ’n hond wat na drie maande weer onverwags by sy eienaar terugkeer. Daarna weer ’n vegetariese resep wat belowend op papier geklink het. Dan is daar die vergeelde foto’s van Annette van Coller wat in 1956 in die koerante verskyn het. Annette, die hoofmeisie van Hoërskool Sentraal in Bloemfontein. Annette met sewe onderskeidings in matriek. Annette, die groot liefde van my lewe, en die ergste is, sy het dit nooit geweet nie …

Dan kom ek op al daardie hardeband notaboeke af: Hier ’n lys name en vanne: Labuschagne, Bell, Baatjies, De Wet , Jansen, Muller, Swart, Van Eyssen.

Waarom? Was dit dalk die begin van idees vir versies? Vandag sal ek nie meer weet nie. Dan is daar die halwe versies wat nooit gepubliseer is nie. Of hulle was na my mening te flou óf dalk te stout (want ek is eintlik baie ordentlik grootgemaak en sou dit in druk verskyn, sou my ma sekerlik my mond met seepsoda wou uitwas).

 

Jakobregop

staan

so sleg op

sy blomtyd

is verby …

en ten spyte

van geprikkel

is dit deesdae

’n gesukkel

om hom eendag

dalk

weer penorent

te kry.

 

En ’n lys woorde wat met kat begin: Katalepsie, katalisator, katamaran, katapult, katarak, kateter, Katharina die Grote…

Ek is nie nou meer seker nie, maar dit was dalk die begin van die volgende versie:

 

Kietsiekat jou slim katater,

Katastrofes kom wel later:

Katalepsie, Katedraal.

Klop jy af is dit finaal.

O Katarsis Katakombe,

Netnou lê jy in jou tombe.

Hou dus aan met polkadraai,

Kattekwaad en Kattemaai.

 

En dan is daar een enkele reël wat seker vir ’n jaar by my gespook het: die fyn verdriet van die fluitjiesriet. Hoe hard ek ookal destyds aan rymwoorde gedink het, het dit nooit ’n versie geword nie. Miskien het dit tog êrens in my agterkop bly broei, want skielik twaalf maande later was die versie daar en het daardie brokkie ’n versie geword:

 

 

van my rietfluit,

my gonna-piet-

verdriet-fluit

het niks

het niks

van die ret-tet-tet

van die

luister-hoe-ek-

skree-trompet;

het niks

het niks

van die rom-tom-tom

van die

hier’s ek weer-

met-my-

trommel-trom;

hy’t net

hy’t net

die fyn verdriet

die fyn verdriet

van die fluitjiesriet.

 

Miskien ontdek ek dalk met my skoonmaak weer vergete flentertjies woorde wat dalkies, dalkies eendag versies sal word.