Zandra Bezuidenhout. Pryslied van die tromme

 

PRYSLIED VAN DIE TROMME

 

Ja, Suid-Afrika, ja!

Ja vir die oopsteek van wonde en swere,

ja vir die afkrap van rowe,

ja vir die uitdruk van die vrot.

Ja, dit het pynlik en morsig geword

om te offer wat jy vra,

dierb’re Suid-Afrika.

 

Maar hoor jy, o droewe land,

hoe jou boervolk nog brom

van die Kaap tot in Orania

en baklei oor `n wa

om hulle deur hul heilige driwwe te dra. 

Ja, ons hoor hulle kla:

“Dis verby met die groen doringboom,

met Sarie, en die hele fokken F.A.K.!”

O wee, roep die laastes van die stoeres:

die fondamente van ons monumente sak,

die wiele die knak en die osse

is verdomp nie meer danig gedwee!

Maar skep moed, landgenote,

want iewers krap oom Bossie

onrustig in sy stokkiesbaard as hy wonder:

het sy span in die Bosveld

die ding van Base en Klase

nog altyd verkeerd verstaan?

 

Luister goed, Suid-Afrika,

hoe hiënas snags in die rante skater

oor `n land wat tjank oor taal

en plaas en ras en alles wat was.

O, die paniek! O, tumult!

Hoe deel ons so `n verdwaalde land?

Wie leer ons in vrede woon

onder hierdie bloue hemel,

hoe verstaan ons mekaar se geroep

oor die ver verlate vlaktes;

hoe gemaak met ons plekke en name,

en watter jong indoenas

gaan sê wie bly, en wie verkas?

 

Ja, geliefde grond, hoe loop jou pad?

Waar in die suidersterre staan `n plan;

wie gooi die dolos, wie vra die waterslang

vir raad met die voorvaderspel?

Gee die kranse vir almal `n antwoord,

of  staan daar uit die diepte

van ons eens eksklusiewe see

`n kolos van wysheid op?

 

Maar, Suid-Afrika, wees wakker:

jou sieners sien gesigte;

in hul drome draf ons jonges

ligvoets oor `n duisend heuwels;

oumense hoor stemme

en `n magtige dreun van gerugte

rol aan oor die velde:

want kyk, uit die chaos van die eeue

sal aan hierdie afgeleë brok

`n paradys verrys, `n nuwe moerland

wat opstaan uit die rooistof

as die stank van bloedriviere

wyk uit die geheue van ons aarde.

 

Eers dan, my land, sal jy die glorie ken

van `n veilige vesting,

`n kraal vir jou vele volke;

want die luiperd skik sy kolle

na `n nuwe patroon, en sy naels krap

teen die bas van die nooiensboom.

 

Luister dan, Suid-Afrika, ja luister

na die boodskap van die tromme

wat aanswel uit die nag:

die leeu en lam lê aanstons saam

as jou kinders die laaste assegaai begrawe

en verruil vir beitels wat klip laat klink.

Wanneer jy, geknelde land, jou nuut verbeel,

sal die dreunsang van komende geslagte

aanrol deur die klowe;

die karos van ubuntu sal sprei

oor hierdie verskeurde bodem

en jou dongas sal vrug dra.

 

Kyk, die vure van versoening brand hoog

en die winde nooi die volkere uit tot die dans.

Op dié dag maak die groot, groot Gees

die wieg van sy mensdom glansend heel.

 

God seën jou, Suid-Afrika!

 

[© Zandra Bezuidenhout. Voorlesing by die US Kollokwium in die SASOL Kunsmuseum, Stellenbosch, op 17 September 2010]

Bookmark and Share

Comments are closed.