Bart Plouvier. De kraai, e.a. gedichten

De kraai

 

Ze viel omhoog

als een zwarte vod naar beneden

ze knipte

met vijfvingerige vleugels

zichzelf uit het blauw en

door dat gat scheen de zon

dat zag ik

aan haar schaduw op ‘t gazon

 

soms gleed ze uit

op kwaadwillige wolken

en eindigde als een handschoen

over de takken van een boom

of voorwerelds lachend

om de stukgewaaide paraplu

op mijn hoofd

 

ik vloog wel eens mee

over het koren van Van Gogh

op thermiek spiralend naar

zelfs door god vergeten hemelen

op zoek naar het dak van

mijn torenhoog verwachten

mijn stip op een vlies ijs

een goudvis in een plas

 

ik kon als kind al vliegen.

 

 

Ik heb meermaals de Tour de France gewonnen

 

Plastic wielen zonder spaken

mijn hoofd kan er door en ik zie

veel kleuren, groen en geel

en het blauw dat niet bestond

mijn vader was God in Frankrijk

hij groef de bergen en de dalen

trok de meten met een regel

plantte mensen langs de geul

mul zand was mijn terrein

sneller dan de buren was ik

de dobbelstenen en Bahamontes

 

ik heb mijn fiets aan de haak gehangen

het peloton is voorbijgezoefd

ik hoor alleen nog ‘t kraken van hun banden.

 

 

Een paard met kolder in de kop

 

Ik jakker met losse teugels

door de dagen

gedragen door een

schichtig schaduwpaard

met natte manen

 

het is opletten geblazen

 

kuilen voor een ander gegraven

een schim in een open deur

dwazen voor een raam

maaiende handen

gedonder aan het eind van de dag

 

als het paard schrikt en ik val

en het vindt alleen de weg naar huis

wil jij het dan te eten geven?

 

 

Ault. Noord Frankrijk

 

Verder is de zee

en ben ik

in al haar oneindigheid

en mijn tasten

in den blinde

nooit mogen komen

 

kanonbolkeien en golfexplosies ten spijt

 

duiven het tuig onder de richel

boven de zee van absint

 

zetten vegen op het kalkwit

houden de kliffen overeind

 

op de horizon

in het grijs van mist en lange dagen

staat het schip waarop ik voer

 

ik zie die ik zal worden

en geloof het amen en het einde

van mezelf niet.

 

© Bart Plouvier. Mei 2011

 

In 1987 debuteerde ik met een novelle, in ’98 verscheen mijn eerste poëziebundel, ‘Zaailingen’. Mijn zesde en voorlopig laatste bundel, ‘Ingesponnen’, verscheen in oktober 2010. Het gedicht ‘De Kraai’ werd zopas in het Nederlandse Soest met een prijs bekroond.  – Bart Plouvier
Bookmark and Share

Comments are closed.