Hans van de Waarsenburg. Het is weer deze nacht

HET IS WEER DEZE NACHT

 

Het is weer deze nacht dat tractoren

Grommen in de achtertuin. Als hese honden

Naar mijn trommelvliezen grauwen. Het is weer

Deze nacht dat oeverloos snauwen een

Vuist slaat tegen de sterrenloze hemel. Er

 

Rouw wordt afgekondigd in verdwenen

Straten. Het is weer deze nacht dat namen

Tollen in de gaten van een schrompelend

Geheugen. Namen als oud textiel in jute

Zakken. Gedroomde namen soms. Het is

 

Weer deze nacht dat gezichten vergelen in

Kisten, verbranden in ovens, verteren

In aarde. En het is weer deze nacht dat

Ik taal hark, woorden schoffel, in mezelf

Brom, met een klap de luiken laat landen.

 

*

 

Het is weer deze nacht dat mijn vader zonder

Klop op de deur aan tafel komt zitten en ik hem

Jenever schenk. Hij gretig zijn eerste glas

Drinkt, een tweede gebaart, zijn stropdas

Ontknoopt en een sigaret opsteekt. Uit zijn

 

Binnenzak haalt hij bleke foto’s, wijst naar

Zichzelf en knikt. Ik herken de verleden

Man die zo dicht bij mij staat dat ik opnieuw

Verlegen de dood van mijn schouders krab.

Het is weer deze nacht dat zijn stem naar toon

 

En zoon zoekt. Iedere borrel is een slok

Toenadering, iedere sigaret een verlegenheid.

En als de  fles geleegd is, de sigaretten gerookt,

Stapt hij terug in zijn nacht, blijf ik achter,

Terwijl daglicht tergend langzaam mijn ogen sart.

 

*

 

Het is weer deze nacht die om mij hangt

Als een natte loden jas, die mij ter aarde

Drukt. Waarin ik wankel na een stortbui,

Een huis bereik. Het is weer deze nacht,

Dat herinnering als een scherp mes schaaft

 

En schilfers naar beneden dwarrelen.

Een sneeuw van zwijgen waarin doden

Miraculeus worden betast. Het is weer

Deze nacht, dat dicht tegen mij huid zich

Vlijt en plooit. Ik je kus met dunne lippen.

 

Verleden tederheid zich spreidt. Het is

Weer deze nacht dat regen drupt op de

Vloer van vroeger, almaar drupt, en het

Hoofd blijft liggen op het doordrenkte

Kussen en je zo moet huilen.

 

© Hans van de Waarsenburg. Mei 2011

 

Hans van de Waarsenburg (Helmond, 1943) debuteerde met de bundel Gedichten (1965). Voor zijn dichtbundel De Vergrijzing ontving hij in 1973 de Jan Campertprijs. In maart 2004 ontving hij de eerste Oeuvre – Prijs van de gemeente Helmond.

Van 1997 – 2000 was hij voorzitter van het PEN – Centrum voor Nederland. In 1997 werd hij voorzitter van The Maastricht International Poetry Nights. (www.maastrichtpoetry.com)

Recente bundels: Waar de wegen waren (Amsterdam,2003); Azul (Amsterdam,2006);
So treibt die Insel (Duitsland, 2008); Wie hier nog komt (Amsterdam, 2009); Azul (Mexico, 2009); Vriendschap en poëzie (Maastricht, 2010).
www.waarsenburg.com.mk
http://hvdwaarsenburg.blogspot.com

Bookmark and Share

Comments are closed.