Joan Hambidge. Parys

Parys

“If you are lucky enough to have lived in Paris as a young man, then wherever you go for the rest of your life, it stays with you, for Paris is a moveable feast.”

Ernest Hemingway

 

Intimiderende, invloedryke, imposante Parys:

plek van bloed, opstand

en onthoofding.

Jy is my Bastille én Versailles.

Ek is jou Marie Antoinette:

“As hulle nie brood het nie,

gee hulle gedigte”. Eers vetgevoer met mites

oor die tuimelende proses genaamd, dig.

Hier staan ek,

want ek is anders,

immer op reis, soekend na ‘n kern,

‘n finale woord

en oksimoron.

Bloed vloei in bruisende are

en die klippe die rol in vele opstande, afseggings,

afleggings…

Mens haat of aanbid hier,

geen halwe hart word geduld.

Vyf keer besoek ek jou,

vyf keer spartel ek om jou af te weer,

vasgevang in ‘n obsessiewe verhouding.

Die eerste keer ruik ek jou stink knoffelasem

in die agterbuurtes,

oorhoops verlief

met my hart op my weerlose mou.

Hierna ‘n minder roekelose besoek

met wriemelende weeluise in die beddegoed

en ‘n concierge wat die deur krities toetrek.

Die derde keer is altyd skeepsreg.

In die Gare du Nord wagtend op ‘n trein na Strasbourg,

karteer ek die anatomie van melancholie

tussen stasies en netwerke van stede

wat terughunker en altyd terugkeer na jou.

“Paris je t’aime”.

Jou bogrond word presies

in jou rioolsisteem herhaal:

‘n ewebeeld van jou dreunende, druisende bo-grond.

Geguillotine deur die liefde,

verkeerde keuses,

oordeelsfoute,

keer ek in herinnering terug na jou:

“je ne regrette rien” se metriese voet.

Ondergronds in die métro verdwaal

al die digters op soek na Paul Celan

en Michel Houellebecq

in ‘n eindelose Moulin Rouge,

‘n vuurwiel wat draai en draai en draai.

Ek struikel oor jou kieselstene

die vierde keer,

kyk vanuit die Eiffel

na jou presisie, jou beheer,

elke arrondissement

in mosaïekwerk verpak

soos verse in ‘n lykbundel.

Ondraaglik toe dit stuifreën

in die Place d’Italie

met verbouings en verskuiwings:

Parys onder konstruksie.

‘n Gedig is soos foie gras

of ‘n bloedrooi glas wyn.

In die Notre Dame lui ‘n klok

met hierdie vyfde, vrygemaakte besoek.

Ek werp my gedigte op die Seine

se koue waters. Die son,

‘n vetgemaakte eend,

skryn ‘n oordeel:

daar is geen buite-teks.

 

(c) Joan Hambidge

Bookmark and Share

Comments are closed.