JH Leopold – vertaling in Afrikaans

J.H. Leopold (1865-1925) – vertaal uit Nederlands deur Daniel Hugo

 

Kersliedjie

 

In die donker dae rondom Kersfees

is daar ‘n kind van lig gebore.

Die maan skyn helder oor die dyk

en ysnaalde hang aan die bome.

 

Onder die doeke in die krip

daar lê die liewe Jesuskind.

Om sy kop straal ‘n krans van lig

en dit lyk of sy armpies wink.

 

Maria, bleek en bewerig,

het neergesak op haar knieë.

Sy kyk liefdevol na die kind

en Josef lag maar net verleë.

 

En buite in die bitter koue

kom op dié Kersdag – dis al laat –

die drie wyse manne van ver

deur die diep sneeu aangewaad.

 

Daardie drie wyses hoes en so,

en die stal se stof laat hul nies.

Druppels hang onder hul neuse

en hul baarde is wit gevries.

 

Die drie wyses staar na die kind,

die lig skyn by hulle oë in.

Die kind lê daar en kyk en kyk:

van sy denke die eerste begin.

 

(Uit Nederlands vertaal deur Daniel Hugo)

 

Oinou hena stalagmon

 

Waar op die pleg van gekartelde hout,

wat swart verweer is, uit die offerkelk

die wyn gepleng word en ‘n purperreën

syg in die bloute van die watervlak

by priesterlike lofspraak en gebede,

sodat die see, sodat die barre winde

genadig sal wees en die water glad –

daar kleur ‘n druppel wat spat uit die kelk

die Oseaan; ‘n enkele pêreltjie

deurdring die ganse helderheid en deel

sy wese uit tot aan die verste strande,

die diepste bodem; van die rotsbasalt

van Poolgebergtes, waar die koue groen

van enorme gladgeskuurde gletsers

neerdaal en afgly na die wêreldsee

in ysige are, tot waar verhit

en doodstil in die flikkering van lig,

die asuur ure van die tropedag,

die lou water bly swewe – ver gedra

en yl geword – en dan in die inhamme,

die holtes van die Karibiese rif,

as atmosfeer, as hemel van kristal

deur poortgewelwe en koraalspelonke

sypel en hang: die hele element

bespeur die yl vermenging en die fyn-

verdeelde krag, die spanning wat strek oor

die ganse lang afstand, tot dit alles-

omvattend is, en terugkeer in homself,

aan al die dinge rondom hom gelyk.

 

En Sappho se laaste appel wat aan

die tak bly hang, waar dit steeds ná die oes

hom volsuig aan die sap en ongestoord

swel tot ‘n sfeer van satyn, tot die skat

van die laat somer, die vertroetelde,

wat in die arms van die middaghitte hang,

die prins oor wie se donsige wange

die sonstrale streel vanweë sy blos

en donker voorkoms waarop die winde,

vrypostige broers, heimlik verlief is –

as dan op ‘n herfsnamiddag die trotse

vrug wik en weeg en loslaat: met sy val

skok hy die stand van ewewigtigheid

waarin die aarde in sy pole hang

en versteur die balans, en wanneer daar

dan in wankelinge na die verskuifde

gelykheid al skommelend gesoek word,

beweeg die sterre én die band wat hulle

almal in die hemelsale vashou –

die wedervaring van een word oral

voelbaar, vermenigvuldig, en dein oor

die sidderende firmament; dan kom

die trans tot bedaring, ‘n goddelike

kalmte verskyn in die heelal, tot straks

die bestemde stand bereik word

en alles weer rus in die wysiging.

 

En nou, wat in my is, hierdie gedagtes,

hierdie stil verbinding van wat wissel

tussen ‘n toevallige ontmoeting

wanneer daar onbekommerd gedwaal word,

en die drang na iets anders, wat dáár is

en skielik weg, en dan met groter klem

gesoek en onverhoeds gevind word

om saam te smelt tot een – hierdie ywer,

hierdie innerlike bedryf, uitgebeeld

as ‘n beweging, hierdie dinkpolsslag,

na watter vertes kan dit hom uitstrek

en tot in watter streke kan dit reis

agter homself aan? Lê vir hom

nie al daardie ander skynbaar geslote

afsonderlike sielelewens nog

steeds oop nie? Hierdie ingekeerde denke

verbrei na oral waar ‘n sielsbestaan

hom openbaar, waar nog nouliks gebore

‘n eerste wete in die midde lê

van die onbewustheid, en waar ryklik

‘n miljoenemenigvuldigheid

opgebou is, wat tye sonder tal,

‘n skat van wêrelde in hom bevat,

maar hom onnaspeurlik afgerond het

tot ‘n wonderlike eenheid – deur dit alles

heen vloei hierdie vloedgolf wat almal

verswelg, hul donkerte skok en gevoel

word in wat hul mees verborge besit

en hulle diepste oorspronklikheid is.

 

En eindelik, in omgekeerde trant,

hoeveel ongetelde storings deurstroom

hierdie een brein? ‘n Storm kom van rondom

op ons af; soos ‘n wal staan die dreiging

om ons op. Die groot leërmag word meestal

afgeweer en die hordes onderdruk,

maar breek die volheid van die tye aan,

dan kan ‘n dolende, ‘n vreemdeling kom

tot ‘n uitsonderlike heerskappy

en die troon oor die volkere bestyg;

verbaas bespeur ons sy jong vorstehande,

die werking van sy gebod, sy genade

en sy triomf en oppermagtigheid.

 

© vertaling: Daniel Hugo, 2011

 

Reën

 

Die reënbui het verbybeweeg;

aan die gesonke horison

trek die opgestapelde rond-

gewelfde wolke weg; al wat oorbly

is die blou, die kil blou waaruit verban

is elke kreukel, glad en opnuut gespan.

 

En hier aan die vensterglas

aan die bedroefde ruite

beef in die bries

wat weer begin waai het buite

‘n druppel van die reën;

dit klou daaraan vas,

dit ril in die kille lig …

 

en al die blinkheid en die vergesig,

van hemel en van aarde, sooilandswart,

stralende waters, heinings, die verwarde

beweging van mense wat na buite kom,

ploegperde langs die pad, die ou bome

voor huis en hoewe en oor alles die glans

van die nuwe dag, die diep hemeltrans

met skitterson, wêreld en ruim heelal:

dit is bevat in dié klein trilkristal.

 

(Vertaling van Regen – J.H. Leopold)

Bookmark and Share

Comments are closed.