Delphine Lecompte. Mijn waanzin …

Mijn waanzin steekt stokken in de wielen van mijn gedichten

 

Ik verbaas mij

Over de bewegingloosheid

Van de duizendpoot

Maar wanneer ik nader

Zie ik dat het een scheur is.

 

Ik kan niet ontstemd zijn

Over een scheur in de muur

Mijn muze ligt op mijn bed

Op zijn buik ligt het wafelijzer

Dat hij gisteren heeft gewonnen.

 

In de parochiezaal was mijn muze de enige

Winnaar wiens naam en lievelingsijs ik kende

Omer en pistache

De meest angstaanjagende winnaar was de man

Die de tweede prijs wegkaapte.

 

De tweede prijs was een levende gans

De angstaanjagende man weigerde

De prijs mee te nemen

Dus werd de gans ter plekke geslacht

En wij ingesmeerd met de ingewanden.

 

Ik maak mijn muze wakker

Hij verplaatst het wafelijzer naar zijn kruis

Nu open ik het ijzer

En lijkt het alsof hij een vagina heeft;

Een mythologische ganzenverslindende kut.

 

Mijn muze slaat mij weg

Hij verlaat de slaapkamer

Om in de keuken insecten te pesten

Met tandenstokers en/of lucifers

Maar alle insecten zijn kook- en/of bloedvlekken.

 

© Delphine Lecompte, 2012

Bookmark and Share

Comments are closed.