Jan Holtman. Impressie van een verloren zondagmiddag

impressie van een verloren zondagmiddag                             

 

 

Toen ik na een stevige wandeling thuis kwam

werd ik door overbuurman Henk

wiens broer zich zelf een paar jaar geleden

verhangen heeft en wiens moeder nu dementerend is

uitgenodigd voor een borrel.

 

Daar zat ik, met een beugelfles Grolsch in het kamertje

Ik had het idee dat ik na twee slokken

in een compleet andere wereld was en

vond de 87 jarige vrouw er helemaal niet uit zien

alsof ze spoedig dood zou gaan.

 

Vanuit de keuken klonk muziek van de geheime zender

ze had haar schortje voor, alsof ze zo nog zou gaan koken

toch moest ik steeds aan de dood denken en om drie uur

had ik de tweede beugelfles voor me staan en dacht ik

dat de dood voor iedereen op dit moment het beste was. 

 

Ik kan tegen een biertje, maar dit ramde erin en ik kon

de oude vrouw niet meer verstaan en begon het interieur

in mij op te nemen en werd overmand door een gevoel

van diepe deernis en alles, ook het leven

kwam mij als geheel zinloos voor de geest.

 

Boven de deur hing een spreuk: vrienden mogen kijven

maar moeten vrienden blijven. 

 

© Jan Holtman, 2012

 

Jan Holtman (1969) is docent Nederlands en schrijft in de stilte van het dorp zijn poëzie.  Gedichten van hem zijn opgenomen in diverse tijdschriften, waaronder Tzum, OpSpraak, Krakatau en Schoon Schip. In september verschijnt zijn derde bundel Windjammer. De titel is ontleend aan het gelijknamige gedicht, waarin meteen de kern van de bundel  wordt blootgelegd: achter verraderlijk eenvoudige bewoordingen en beelden schuilt de weemoed, de walging en de hartstocht van de dichter.  Het jammerlijk geploeter des mensdoms, onmogelijke liefdes, maar ook het geluk in kleine dingen. Kortom, Holtman is een volbloed post-romantische dichter. 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.