Joan Hambidge. Voete

Voete

 

Vir Andries Gouws

 

 

‘n Voet is soos ‘n spreekwoord,

dit kom ver vandaan:

by geboorte gryp die dokter

‘n kind aan sy voete;

in ‘n lykshuis word ‘n kaart

om ‘n toon gehang:

die laaste uitkenningsparade

vir ‘n speurder in sy saamsnoer

van leidrade op ‘n koue blad.

En ‘n familielid

se treur en taks

oor die uitleg

in ‘n klinkklaar kis.

Voete is eiesinnig

nes hande. Dit verraai alles

van die besitter:

jy kan op beskeie voet wees

of jou beste voetjie aweregs

onder anderman se tafel voetval.

Of dalk onder die pote raak.

Dis kaart en transport,

jy kan dalk op jou voete dink

en dit perdalks dwars sit.

Met hierdie gedig wil die digter

dalk op gelyke voet staan

met die skilder se eiendoms beperk

en net voor die leser voet aan wal sit,

die kunswerk op vrye voet stel:

voetjie-vir-voetjie volg ek in die voetstappe

van jou portrette wat aan die keel gryp.

En ek wonder wié was hierdie mense

wat jy so nougeset en sonderling

voor die somber voetligte bring?

Leef hulle nog?

Hou hulle voet by stuk?

Of is hulle volhardend ónbewus

tot ewige lewe gebring,

op ‘n voetstuk geplaas,

deur ‘n kunstenaar

met geen blad voor die voet?

  

http://andriesgouws.homestead.com/Feet5.html

©  Joan Hambidge, 2012

Bookmark and Share

2 Kommentare op “Joan Hambidge. Voete”

  1. Hierdie is Pragtig Joan!

  2. Leon Retief :

    Iets besonders Joan, dankie!