De Waal Venter. Dink deur

Dink deur

 

Met sy gesig

op die harde, gladde oppervlak

het hy gelê.

Hy was nie dood of bewusteloos nie,

maar hy’t doodgewoon probeer om weg te sink

in die grond.

 

Hy het probeer

om by die grond in te dink,

die ding wat jy as werklikheid kan beskryf,

of syn, as jy dit meer menslik wil laat klink.

 

 Sy neus het begin pyn

en sy voorkop het koud gevoel.

Hy draai sy kop effens –

‘n beweging trek sy aandag:

dis sy moeder se bruin skoene

aan haar voete,

hulle beweeg reëlmatig, doelbewus

soos sy loop.

 

Hy staan op die kant van die stootwaentjie,

kyk hoe sy kleinboet

‘n stadig groeiende borrel

uitstoot langs sy fopspeen.

 

Hulle beweeg verby die stank

van ‘n taamlik ryp hondebesigheid;

‘n kar ry verby

en verander van rat,

‘n voël vaar die lug in

met iets in sy bek.

 

Sy moeder se bruin oë

beheer die wêreld.

Hy vertel haar dikwels wat hy dink,

maar party gedagtes hou hy vir homself.

 

Hy weet regtig eintlik nie wat hulle beteken nie.

 

© De Waal Venter, 2012

Bookmark and Share

Comments are closed.