Marlene van Niekerk. By die otoloog

By die otoloog

 

Hardhorendheid word oorgedra,

vertel die dokter my en kap

die toonvurk op sy knie

alvorens hy dit teen my voorkop druk,

en deur my vibrasies hoogte

kry van my tekort –

ek deur syne hoeveel vog

agter sy knieskyf klots.

Ek kyk die hidrofone dokter aan,

hoor u dit ook? vra ek,

die aandgesnater van die haelwit

swart omlynde ibisse

in die wilgers van Loch Lomond?

Hy lag, sy snawel kripties

bo sy bef, twee laaste plukkies dons

soos ekstra oortjies op sy vleisblink pan,

en vul my vorm met ‘n driehaak in:

sklerose van die middeloor

voorlopig konduktief,

maar tot die dood toe

nooit meer te verhelp

en snel degeneratief.

Geen plek op sy grafiek

om op te skryf wat my van geboorte af

in die oor se winding slib,

die engele, die rose my smeulend toegesing,

die indaling van melk, fluisterend, nadruklik

soos waterblomme in ‘n dam.

Want dis hoe dit begin, tinnitus,

akoestiese herinnering aan die musiek

van vroegste suisinge,

met, as kompensasie, voor jy volledig doof is,

die kuns om ekstra fyn te kýk,te mérk

hoe leedvermakerig bejaarde artse is,

hoe kráál hul oog, hoe strák die pupil, 

hoe váág hulle tas na lig en spuit,

hoe dóf die wetenskap hul insig maak,

hoe uilágtig hul diagnostiek.

 

© Marlene van Niekerk – 2012

Bookmark and Share

Comments are closed.