Heilna du Plooy. Vierluik

 

Vierluik

 

I

In ’n stewige ou gebou

– die kamer liggroen

onder ’n hoë plafon

en almal om sy bed –

het hy gesterf.

Dit was ’n grootse worsteling

asof die dood iets was

wat hy moes verwerf.

 

II

Aanvanklik net ’n kleinerige aar:

nogtans genoeg om haar

half agter te laat.

Sonder een arm en een been

het sy bladsye halfvol geskryf:

            ’n lewe net

            van die middel

            af éénkant toe.

Eers toe die groot aar bars

was sy weer volledig

in haarself verenig.

 

III

Op die oomblik van sy val

was hy  alleen:

sy brein onmiddellik

’n donker sampioen.

Drie dae lank gelê

met ’n al hoe gladder gesig

soos foto’s uit sy jeug.

Toe was dit of die wind

’n deur sag toegestoot het;

ferm en finaal,

en ons allenig daar.

 

IV

Sy is nou al wat ons nog ma kan noem.

Tussen geliefdes sit sy al hoe stiller

asof sy reeds weet van vertrek.

Die dae raak toenemend ligloos

oor die borduurwerk en die porselein;

en sy wat al hoe meer deurskyn.

 

© Heilna du Plooy

Potchefstroom (Sondag 11 November 2012)               

Bookmark and Share

12 Kommentare op “Heilna du Plooy. Vierluik”

  1. Joan Hambidge :

    Aangrypend hierdie vierluik.

  2. Gisela Ullyatt :

    Ontroerende beelde, Heilna. ‘n Mens sien hulle duidelik uitgestippel in die geestesoog. Droewig, maar helder.

  3. Louis Esterhuizen :

    Heilna, ek kan dit nie verhelp nie. Telkens kom ek terug na hierdie vierluik van jou. Met die gedagte dat hoe dikwels dit in die poësie gebeur dat minder eintlik soveel meer is … Die ganse emosionele landskap wat jy hier oopskryf in die bestek van 38 reëls. ‘n Kragtoer, inderdaad!

  4. Buiteblaf Breytenbach :

    Heilna, dis moeilik om te sê hoe diep hierdie vierluik van jou mens raak. Wil net graag beaam wat Louis en ander hier bo aanstip.
    Dankie!
    Groete,
    Breyten

  5. Heilna, die laaste reel, “sy wat al hoe meer deurskyn”, herinner my aan ‘n portret van Daphne Todd wat ek ‘n paar jaar terug in Londen gesien het, en wat my erg ontroer het. Ek het destyds daaroor geblog:

    http://versindaba.co.za/2010/08/29/n-ontroerende-skildery/

  6. Johann de Lange :

    Heilna, ‘n mooi, skrynende elegie. Meteens kom Louw se reël by my op: “mooi is die lewe en die dood is mooi”.

  7. eva gerlach :

    Heilna, ik lees en herlees, de emotie blijft. Dank, vooral voor IV. Eva

  8. Marina van Loggerenberg :

    Vir ons wat hierdie mense ken is “dit” aangrypend mooi wat jy in min en raak woorde skryf – ons kan maar net ‘n oog knip en ‘n traan van ons wimpers afvee, want ons het geweet, en ons weet “dit” kom!

  9. Elmien Scott :

    Aangrypend en hartroerend… Heilna, jy slaag daarin om met enkele woorde, dae; maande en jare se treur vas te vang, maar ook die dood se angel te versag, en ons terselfdertyd te troos… Baie dankie!

  10. Marlies Taljard :

    Vier sublieme, gestroopte gedigte! Sjoe!

  11. Leon Retief :

    Heilna, ek wil graag beaam wat almal hierbo geskryf het. Aangrypend, en het sowel my vrou Lesli as ek laat dink aan ons ouers, en ook aan wat ek ongelukkig te dikwels in my daaglikse doen en late teenkom. Ek wens ek kon dit so verwoord soos jy. Ek moet egter tot ‘n mate met Johann en vw Louw verskil: die dood is soms/dikwels net op papier “mooi.” Jou verse is egter sowel mooi as verskrikkend, en ek bedoel dit as ‘n kompliment. Hoop jy aanvaar dit so!

  12. Anita :

    Heilna, mens kan sien en voel jy het die siekte en dood van ‘n ou mens – ‘n geliefde, al meer as een keer beleef en verwerk. Ek kry hoendervleis! Baie geluk met die wyse waarop jy woorde inspan om die regte effek te kry.