René Bohnen. Skisofreenseun

 Skildery (kat) deur Louis Wain (1860-1939)

 

Skisofreenseun

(opgedra aan Clive)                          

 

Vanoggend dryf die bure se seun alweer duiwels uit

uit die klein marmer maagd in haar nis bokant die kaggel

uit die twee persiese katte en die groot gele wat koggel, geeste

uit die wasgoed wat blêr in die wind, uit die waaierpalm

en die bose grasperk, uit sy ma met haar smekende mond

gespanne in die deur, uit kinders op pad na die openbare

swembad; die bure se pas mondige studenteseun werp

duiwels uit met sy demone van binne na buite, sy stem

dryf teen die mure van die somer uit, dryf verby my

kamervensters en ons skoorstene, dryf uit bokant kerktorings

en die koffiefabriek, die bure se slim seun dryf in desember

na daardie hoë hotelkamer in durban, na die oop balkon

bokant die esplanade, hy dryf vanmore reeds uit na die twaalfde

verdieping waarvandaan hy sal spring voor sy ma se grypende arms

hom kan keer, die twaalfde verdieping waarvandaan hy sal dryf

na die stemme van engele en duiwe en die wappering van vlerke

waarvandaan hy uiteindelik sal vry word, vry van die swaarte-

krag van die skewe aarde wat so volhardend aan skerwe tol                                      

                           

Die bure se seun dryf weer duiwels uit en in die katte se ore wapper die vlerke

van engele wat vlieg in die katte se ore koggel die vlerke van engele wat vlieg en

die skuins aarde draai na sy einde toe draai die hooggespanne moeder se mond

pleit soos die dun pote van duiwe smeek oor die wasgoed oor die waaierpalm

die grasperk is ʼn duister baai skree die seun vanoggend siedend skree skewe

beswerings oor die wit maagd maria bid dol maria versteen in koel marmer

                                

Die ore van engele met wankelende hande draai

want die sidderende katte dryf teen die mure uit

en vlieg is te hoog vir wapper en die gebede sweef

skeef die geeste buig die maagd se mond om en oop

sy was sy moeder sy was sy is maar sy vingers blêr

nou in die wind oop sy dun vingers blêr in die bure

se seun besweer alweer die duiwels in die katte                                                      

se ore bewe die vlerke van duiwe in die katte breek

die kerktorings en die koffiefabriek wat uitreik in die nag

terwyl die hoë dakke bewe stap hy na die onbeskermde

balkon en die winkende esplanade en iewers fladder iewers 

die vlerke nog veilig bokant die grond is sy dun stem ʼn staf

wat die weg aanwys sy stem wat soos gebreekte ruite sny

hoekig soos glas wat wag op ʼn grasperk onder sagte blare

sy stem is bloedig soos die marmer bloedig soos maria

in die katte se ore uitgeban in die katte bloei die duiwe sidder

in die vlerke van die seun in die katte se ore sidder engele

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.