Luuk Gruwez. Het gedicht

Deze tekst verscheen eerder in De Standaard der Letteren.

 Luuk Gruwez. HET GEDICHT

  

DE DICHTERS

 

De dichters, ze zijn met velen.

Op laarzen, top tot teen in zwart,

marcheren ze door de straten.

 

Ze willen u de schoonheid laten zien,

de waarheid en het onontkoombare

verlies dat schittert in uw eigen ogen.

 

Ze dragen spiegels, onderdrukken

soms de neiging om erin te kijken.

 

‘In de aanslag!’ De spiegels hoog.

‘Mars!’ En ze marcheren, marcheren.

 

Mark Boog

(uit ‘Maar zingend’, Cossee, 2013, 87 blz.)

 

******************

 ‘Maar de schoonheid is een borstel / uit de harde haren van het bitse / beest dat “waarheid” blaat (…).’ Het zijn verzen uit de nieuwe bundel ‘Maar zingend’ van Mark Boog. Ze verklaren mogelijk ook een en ander uit bovenstaand gedicht. Daarin worden dichters geschetst als onverzettelijke propagandisten van waarheid en schoonheid. De vraag is wie daar zijn voordeel mee doet. In het tafereel dat hier geschetst wordt, blijken dichters zich namelijk voort te bewegen als een talrijk bataljon (fascistische?) soldaten dat ongenood komt binnenvallen. Zij leggen hun lezers schoonheid en waarheid op, hun geprefereerde attributen, waarvan het zeer de vraag is of zij iemand tot zegen zijn. Feit is dat zij ook meteen worden gelieerd aan vergankelijkheid: ‘het onontkoombare / verlies dat schittert in uw eigen ogen.’ Iets waarmee niet iedereen geconfronteerd wil worden.

Het belangrijkste wapen van de dichters is de spiegel. Het is een instrument dat zij de lezers / toeschouwers blijkbaar tot zelfkennis moeten voorhouden, maar dat hen ertoe dreigt te verleiden ook naar zichzelf te kijken. Er wordt gesuggereerd dat zij om de een of andere reden deze kans op inzicht onderdrukken. Boog afficheert zich als iemand die vraagtekens plaatst bij de heilzaamheid van waarheid en schoonheid, zeker als die worden uitgedragen door dichters die slaafs, maar ook met een zeker plezier (of is het leedvermaak?) gehoorzamen aan de marsorders van dubieuze superieuren: ‘En ze marcheren, marcheren.’ Je bent geneigd erbij te denken: ‘dat het een lieve lust is.’ Er zit veel mysterie in deze verzen, voornamelijk doordat in het ongewisse wordt gelaten welk tuig van de richel de dichters in zijn macht heeft.

Bookmark and Share

Comments are closed.