Clinton V. du Plessis. Kykweer

Kykweer

 

“Die gees van my land is ‘n voetbal.”
Lina Spies

 

Die digter trek nie skares nie:

Opperman, Van Wyk Louw of Breytenbach,

die lostrio van die taal

vul nie aankomsale nie;

hulle trek nie ratse jong dye

uit eina-rompe nie.

 

Selfs met hul struktuur,

hul vorm,

die ritme van rymwoord,

of met die flink fop-aangee van betekenis,

of die agterlyn

van die sonnet

wat vaartbelyn

die naakte bluf van die kaal keiser, sonder skroom,

ontbloot,

kry hulle nog geen applous.

 

In die daaglikse kwatryn 

van die voorstedelike bestaan

is almal banaal begaan

oor die gain en die pyn.

 

Selfs die babas in kappies,

met foppertjies

en koue kriewelhandjies

kweel en kwyl opgewonde in die kamera

oor die baie baard,

been en biceps,

die torso is die ode,

weet die bal van die metafisika?

 

Die digter sit op die reserwebank:

sonder bier in die hand,

sonder vlag op die bors,

hy besef, die massas het ‘n ander, dieper dors.

 

Hulle kyk liefs om die spieël,

vermy die raaisel.

 

 

© Clinton V. du Plessis, 2013

 

 

Bookmark and Share

3 Kommentare op “Clinton V. du Plessis. Kykweer”

  1. adriaan :

    ek veronderstel dis bietjie soos ‘n Shell vulstasie bedryf reg in die middel van die Karoo

  2. Marlise :

    Die gedig van Clinton het gemaak dat ek ‘n ander satiriese gedig oor ‘voetbal’ weer herbesoek:

    die dag op Nuweland
    – deur Jeanne Goosen –

    hoera en boland en haak vrystaat
    skree ons van die pawiljoen
    vir die rugbyspelers
    wat soos gestreepte haaie rondduik
    en na mekaar se boudvleise hap
    en ons kou grondboontjies en ons kake gaan
    op en af
    op en af
    ’n maer meisie van swellendam
    brei mansokkies
    en soos ons boland en haak vrystaat skree
    brei sy al vinniger
    sodat ek senuweeagtig word
    oor die spoed
    waarmee sy die wol
    oor haar dun dun voorvinger stoot
    en ek my tong raakbyt
    oral op die pawiljoen
    spring mannetjies
    regop
    en die planke wip hulle weer terug
    en dan weer
    regop
    en ons kou grondboontjies en ons skree
    hoera boland haak vrystaat
    soos die rugbyspelers
    nou met toenemende venyn na mekaar gryp
    en alles later bloederig word
    en die gras mislikgroen regop staan
    dit begin reën
    en die blou reën was die bloed dieper
    in die gras
    die dag is pers en die son skyn oor alles
    toe die eindfluitjie geblaas is
    brul en skud die hele pawiljoen
    sodat die potsierlike hoedjies
    teen ’n ontstellende spoed op en af
    op en af
    wip
    en die rugbyspelers dra die stukkende held
    skouerhoog en die held gryns
    en die meisie van Swellendam
    bêre haar breiwerk in ’n sneeuwitdoekie
    en krap in haar neus
    die rugbyspelers dra die stukkende held
    tot voor my

    – © Jeanne Goosen –

  3. Desmond :

    Hmmm, ek het nog altyd aan Opperman gedink as stut eerder as flank of agsteman. Van Wyk Louw as skrumskakel. Peter Blum as ‘n kranige haker. Breytenbach as linkervleuel. Die res speel hokkie.