Joan Hambidge. My Oom

My Oom

 

glo ’n telefoonoperateur

laat die lyne suis

tussen

hom en my pa.

Snaaks,

my pa het nooit

daaroor gepraat nie:

oor sy broer

se werk by die sentrale.

Een nag het ek dié oom

op die bed sien sit,

waar hy gesels met homself.

Daar was ’n kind

se dood by ’n viergangstop

iets was daardie dag

soos telefoonlyne gekruis.

Die ander kind heet hierna Hope.

My oom word ’n alkoholis

oor sy kind se dood.

Daardie kind het saam

met sy ouma gesterf

op ’n kruising, onverwags,

sonder ’n telefoon na God

en waarom, weet ons nooit.

Op Tulbagh daardie tyd

met die aardbewing

het my tante glo

voor die vuur uitgeloop,

gedink dis die Oordeelsdag.

Dit was God, glo my,

wat net hard die aarde berispe.

 

© Joan  Hambidge / 2013

 

Bookmark and Share

Comments are closed.