Alfred Schaffer. Vir Mandela

 

Nkosi sikelel’ iAfrika

 

Ik wist het niet. Dat je zo grauw geraakte en zo hees

als na een nacht waarin een grote waarheid

werd ontmaskerd als een gruwelijk geheim.

Terwijl ik je verleden week nog op een T-shirt zag

je boksersvuist euforisch in de lucht.

 

Ik wist het niet. Dat je opnieuw ligt opgesloten

in een nauwe nis je hondenogen half gesloten al

door medicijnen en narcose.

 

Ik wist het niet maar 24 uur staan fotografen klaar om toe te slaan

en het is hartje winter in Pretoria – hoe ruikt het daar

hoe klinkt het gonzen van het kunstlicht

als de avond valt, het bliepen van de apparaten

die je anoniem maar liefdevol van voedsel en van lucht voorzien.

 

Waarom is dit gebed geen echt gebed waarom

geef je geen antwoord op mijn vragen.

 

Ik was nog klein mijn moeder stond te wachten in de rij

op de begane grond bij de cosmetica, nieuwsgierig liep ik weg

of in gedachten – een roltrap op toen nog zo’n trap toen nog één

tot ik als vanzelf tussen het speelgoed stond.

Ik was pas echt verdwaald toen ik haar hoorde huilen

door de speakers van het winkelcentrum – lieverd

ik zit hier ben je me kwijt kom vlug.

 

De vergelijking klopt niet helemaal.

Ik denk dat ik bedoel: ik wil niet dat je er niet bent.

Maar heel misschien moet ik je laten gaan.

 

(c) Alfred Schaffer (15 juni 2013, Kaapstad)

  

Gelees op Sondag 16 Junie 2013 by ‘Bureau Buitenland’, vir die Nederlandse nuussender Radio 1.

 

Bookmark and Share

7 Kommentare op “Alfred Schaffer. Vir Mandela”

  1. Jaco Barnard-Naudé :

    Dit is ‘n wonderlike gedig Alfred – aangrypend, hartrukkend.

  2. charl-pierre naude :

    Dis ‘n baie mooi gedig.

  3. Clinton du Plessis :

    Die man

    Dit is die lang man, die lang man,
    in die groen jersey,
    almal wou hê hy moes op water loop
    maar hy het eerder met ou tannies,
    boeretannies, met baie bagasie,
    en gemoedelike name soos Betsie
    en ongemaklike vanne soos Verwoerd
    tee gedrink,
    hartlik geglimlag,
    … opreg, met sy oë,
    met ‘n hart vol onthou,
    maar sonder haat.

    Dit is die lang man, die lang man,
    in die groen jersey,
    almal wou hê hy moes die brode vermeerder
    maar hy het eerder
    die letsels van die verlede
    met sy twee hande toegemaak
    die bokshandskoene
    weggepak,
    die gebalde vuis oopgemaak,
    ‘n rojale groet,
    sonder verwyt.

    Dit is die lang man, die lang man
    in die groen jersey
    almal wou hê hy moes uit die water wyn maak
    maar hy het hierdie land,
    soos ‘n kind, op sy rug gedra,
    die man wat ‘n eiland was,
    sonder gesig,
    met die splinters van Sharpville,
    die briefskerwe van Ruth First,
    die bittere, jarelange verlange,
    na kind, na vrou,
    weggesluit agter tralies,
    alles, iewers in sy gees vasgekerf,
    weggepak.

    Dit is die lang man, die lang man,
    in die groen jersey, nommer ses,
    wat nou die land,
    versigtig, soos ‘n rugbybal,
    vir ons elkeen wil aangee.

    Die lang man, wat hier eens net ‘n eiland was,
    het ‘n rots, ‘n universele baken, geword.

    (c) Clinton V. du Plessis (2013)

  4. Prachtig gedicht,

    wou uit de grond van mijn hart dat ik zo ontroerend kon schrijven!!

  5. Jasper van Zyl :

    Wonderlik.

  6. adriaan :

    sit die ysterlong af, sit dit af, sit dit af

  7. […] Schaffer, Nkosi sikelel’ iAfrika Share this:FacebookTwitterVind ik leuk:Like Laden… Gepost door jjpollet Opgeslagen in Geen […]