Joan Hambidge. You never finish a poem, you just abandon it

You never finish a poem, you just abandon it

Paul Valéry

 

Gestel ek sou jou,

my voormalige geliefde,

aan die skryfproses gelykstel,

mag dit dalk só lyk:

 

aanvanklik is jy ʼn vrye vers

met soel en soepel beelde,

 

vol somer en sonreise

na vreemde, eksotiese bestemmings.

 

Dan word ons ingeperk in die strak

patrone van ʼn distigon se koppige koeplette;

 

vérder in die tyd begin die reëls

van ʼn sonnet sig meedoënloos geld:

jy in jou oktaaf en ek

in my sekstet

 

met die wending

van ʼn vertrek.

En nou?

 

Nie veel het oorgebly:

ek plaas jou in

ʼn haikoe:

 

“die winterreën

spoel trane van jou vertrek

op my vensterruit”.

 

Jy, nou my kritikus,

sal waarskynlik

nie eens dié vers

lees nie.

 

Daar sal geen resensie

hiervan verskyn,

geen uitwys

van temas of tegnieke.

 

Nee, net jou stilte

skerper as afwysende kritiek.

 

© Joan Hambidge  / 2013

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Joan Hambidge. You never finish a poem, you just abandon it”

  1. Heilna :

    Baie mooi, weemoedig – maar die emosie word deur die poëtiese terselfdertyd oorskry en beklemtoon.