Joan Hambidge. Onbeantwoorde vraag

Onbeantwoorde vraag

 

Hoeveel verhoudings had jy?,

vra die reisgenoot direk.

Om die oë te vermy,

skil sy die dop van ‘n eier

en bied ‘n antwoord

in ‘n metaverslag:

 

Die “sy” in Palinodes laat haar dig:

Ter in die

 

As ek jou topografies

moet voorstel

(stip soos die woord eis)

 

dan ‘n Mediterreense stad.

‘n Warm, wolklose dag

word sonder sein

 

winderig, stormagtig.

En onvoorspelbaar

stil. Bewegingloos. 

 

Drie maal per dag

dink ek nou aan jou.

 

Soos dié drie

 

weerstoestande: geluk,

misverstande; maar

veral – onhoudbaar

 

die blywende stilte.

 

Die “sy” in Vuurwiel laat haar skik:

 

Dizain

 

Deesdae wanneer ek ‘n vrou ontmoet

op my hoede, kopsku, wonder nie meer

oor haar sagte mond of ander goed,

en of sy haar oë onderwaters, ensomeer,

oop- of toehou en of sy gil vir meer,

sy haar kop (uiteindelik) finaal verloor.

Nee, ek bêre my bedelaarshoed, uit en oor

en wonder -by voor- en nabaat- stet!:      

watter triek gaan sy uit die hoed toor:  

Hoe my neerlê op waffer Prokrustesbed?   

 

By voorbaat dan,

elke vers in

hierdie donker labirint,

‘n kriptonemie,

‘n onbeantwoorde vraag.

Dalk daar is niks om hieruit te trek,

behalwe dat die “sy” of “jy”

telkens dieselfde wond vergestalt?

So tussen stilte

en stip verlaat sy

stiekem

die museum

van smart.

 

© Joan Hambidge / 2013

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.