Plekgedig 17: Solet Scheeres . Om af te tree op Bela-Bela

Om af te tree op Bela-Bela

 

Vandat Warmbad Bela-Bela geword het woon

die arm swart- en witmense deurmekaar aan die

kant van die dorp, sê my ma.

Deesdae is die bedelaar voor Van Heerden se apteek wit

en al die bankbestuurders swart.

 

Vandat Warmbad Bela-Bela geword het reik die ryk mense

se grasperke tot teen die teerpad.

Daar is nie meer sypaadjies nie, sê my pa. Outomatiese

sproeiers spuit ’n mens nat as jy oor die gras loop.

Dit help nie om te kla nie, wie sal luister?

 

Hierdie lente blom die koraalbome uitspattig rooi in die strate.

Hulle het eers ’n ander naam gehad, maar ’n mens

mag dit nie meer gebruik nie, sê my ma.

Die tannie onder in die straat se gastehuis is elke naweek

stampvol swart executives. Gelukkig is hulle Bloubulle.

 

Die kerk bewerk en verkoop hulle eie vleis en

pannekoek om geld in te samel, sê my pa.

Kyk, wys hy, my vingers is voos vleis gesny.

Die mense van die stad kom koop naweke.

Ons kan nie voorbly nie.

 

Eintlik bly hulle baie lekker op Warmbad.

Die dorp is veilig en die potholes

is nie so groot nie, sê my ma. Vir gaste wys hulle graag

Klein Kariba, sê my pa. Daar is ʼn kleurlingkelner

wat vir jou die tafelgebed in Afrikaans doen.

 

 

Bookmark and Share

7 Kommentare op “Plekgedig 17: Solet Scheeres . Om af te tree op Bela-Bela”

  1. Anita :

    Uitstekend!

  2. René Bohnen :

    Baie geluk, Solet!

  3. Susan Smith :

    Baie geluk, Solet – ‘n waardige wenner!

  4. Vic Pretorius :

    BAIE GELUK – ‘N besonderse prestasie – maak maar weer so…

  5. Susan Greyvensteyn :

    Dit is beeldskoonmooi en prentjieduidelik. Jou trant tref die hart. Baie baie geluk! Trots op jou!

  6. hettie :

    Trots om te mag se jy is ons sus!!!! en dat ons weet van Bela-Bela se mooi koraalbome en ook weet hoe aktief die kerk is…aangename herinneringe van ons kuier saam met jul en jul dierbare afgetredenes. Jy is ‘n STER!

  7. Carina van der Walt :

    Moes jy nou regtig in Brabant kom bly om in Bela-Bela te gaan kuier en vervolgens die dorpie namens alle ander onder oë te sien, Solet? JA, ek dink dis wat afstand doen! Die koraaltjie ;-)van hierdie gedig is egter “my vingers is voos vleis gesny”. Sulke poësiereëls het die potensiaal om opgeneem te word in die spreektaal. Ek hoor al my swaer op Makwassie!