Joan Hambidge. Freud se sofa

Freud se sofa

Waar id is, sal ego wees.

 

Op hierdie sofa,

ikonies uitgestal in ‘n museum

met totems daarneffens,

het Sigmund Freud die onbewuste

glo ontdek:

om te praat, te droom, grappe te vertel,

deur raaisels veral,

verraai ons glo iets

van ons ware aard.

Om jou tong uit te sny,

jou stil te maak,

iets wat die digter vrees?

Ek lê my neer

op Papa Freud

se beroemde sofa,

virtueel beskikbaar,

die reisende sofa as u wil.

Maar eers die sofa met sy donker kleure,

opgepofte kussings,

tapytbedekking of kelim.

Hier is beswaardes lêgemaak,

aangehoor: ont-vang, ont-knoop,

ont-boesem ten aanhore van die analis,

streng en dogmaties,

soekend na die verdringde redes

wars van religie.

Waak teen identifikasie met die onbewuste

sou sy kroonprins waarsku:

in ‘n soele droom

presies in drie afdelings verdeel

waai die wind twee verse weg,

en later soekend

in die liasseerkabinet van my komputer

is die verse ónopspoorbaar.

In onrus vertrek ek;

nog dieper in die droom in

stap ‘n vrouedigter en haar gewese man

se nou-reeds-oorlede vrou

saam-saam die trappe af

met my as toeskouer.

Nog verder in die droom

– as ek reg onthou –

verskyn Sheila Cussons,

daardie amper-heilige

met ‘n fotokopie

waarop skeef afgedruk staan:

“Freud se sofa”.

 

 

© Joan hambidge / 2013

Bookmark and Share

Comments are closed.