Rob Schouten. Twee gedigte. (Oude non; Al goed)

Oude non

 

Non op een elektrische stoel

of wat was het, een scootmobiel?

Ja, het was tijd en ze moest dood,

een waakvlammetje op haar hoofd

vanwege de Heilige Geest.

Godinnen had ze niet gebaard

ondanks jaren gemeenschap met de Heer,

wel naar de paus gezwaaid een keer.

 

In haar kuis kruis reutelde voor het laatst

een kleine, onbevlekte zucht.

Veel was ze dit leven niet opgeschoten

met wat ook weer? Tevredenheid

om alles wat je bent ontwend

mag ook best in de krant.

En met een kleine keus uit haar gedachten

verliet zij tactvol haar aanwezigheid.

 

*

 

Al goed

 

Op de tot dan toe op misschien vijfhonderd

na mooiste dag van mijn bestaan

verloor ik mijn mobiele telefoontje

in de rijke antroposofenlaan.

 

‘s Avonds hoorde ik tijdens de voogdij,

vrouwenopvang en zelfverdediging:

die vuile heks, ‘det smutsiga häxan’ heeft ‘r,

hem almaar overgaan in het colbertje

van inspecteur Per Lagerwall

die maffiageld nodig had om rond te komen.

 

Wie weet hier meer van?

Ik ben eenzaam zonder.

Laten we alles onschuldig houden,

jij geeft het ding terug, ik houd mijn mond.

En het gekidnapt pleonastisch kind

is ook terecht. Kom, dan gaan we naar huis.

 

© Rob Schouten, 2013

 

Rob Schouten

Rob Schouten (1954), studeerde Nederlands. Publiceerde twaalf  dichtbundels, laatste titel Zware pijnstillers (2012), verder essays,  een verhalenbundel en een roman. Is vooral werkzaam als literair  recensent, bij Trouw en Vrij Nederland, en als columnist bij Trouw.

Van 1993 tot 1996 was hij bijzonder hoogleraar literaire kritiek aan  de VU.

Bookmark and Share

Comments are closed.