Alfred Schaffer. Gedicht zonder woorden

Gedicht zonder woorden

 

Vier vrouwen steken uitgelaten arm in arm de straat over.

Op weg naar een kantoor van glas en moeizaam op hun hakken.

Hebben ze het nieuws gehoord vraag ik me af

de wind jaagt dwars door Adderly richting de haven.

 

Op perron 9 loopt de trein uit Bellville leeg.

Een koele vrouwenstem roept een vertraging om

die van de trein van 8 uur 10 uit Kapteinsklip maar wie goed luistert

hoort haar begeesterd zingen en zingt mee.

 

Bij de broodafdeling in de supermarkt heeft zich een lange rij gevormd.

Verse broodjes en een kopje koffie voor de dag begint

voordat de dag opnieuw en weer opnieuw begint maar wie scherp kijkt

ziet geen afzonderlijk gezicht alleen een menigte.

 

Een echtpaar staart verwonderd naar de wolken

die bewegingloos de Tafelberg af rollen, auto’s trekken op of

houden netjes stil voor rood, een man groet iemand niet

en loopt dan door misschien een bedelaar

 

het lijkt een doodgewone ochtend in de stad wat valt er verder

ook te zeggen – dat het een warme lentedag zal worden ja

en dat wanneer je iemand naar de weg zou vragen

je geen antwoord kreeg vandaag, alleen een trieste glimlach.

 

En dat een heel klein meisje ergens

in dit huis een grote boom met vogeltjes en slingers en ballonnen

in de bladeren zal tekenen en zeggen deze geef ik

aan Mandela als ik in de hemel ben.

 

 

© Alfred Schaffer. Kaapstad, 6 december 2013

 

Gelees op Sondag 8 Desember 2013 by ‘Bureau Buitenland’, vir die Nederlandse nuussender Radio. Opname hier.

 

Bookmark and Share

3 Kommentare op “Alfred Schaffer. Gedicht zonder woorden”

  1. […] Alfred Schaffer. Kaapstad, 6 december 2013 Share this:FacebookTwitterVind ik leuk:Like Laden… Gepost door jjpollet Opgeslagen in Geen […]

  2. Maria Snyman :

    Sjoe,erg teer – dit laat ‘n mens met ‘n “een trieste glimlach” – pragtig!

  3. […] Volledige gedig: Versindaba    Alfred Schaffer lees Gedicht zonder woorde: Play Now | Play in Popup | Download […]