Max Niematz. Drie gedigte (Zure appels; Mimosa; Land)

ZURE APPELS

 

Zuur zijn onze dagen, nu er geen 

paarden meer zijn in de stal; zure appels 

eten wij. Verlangen bezoekt ons huis, 

en we zeggen: Wie daar? Want we zijn 

niet zo dat we iemand die ons kennelijk 

wil spreken, aan de deur laten staan. 

Verlangen klopt aan; we roepen: Binnen! 

want willen de reden van dat kloppen 

kennen. Verlangen neemt het woord, 

maar we leggen het het zwijgen op, want 

hechten eraan zelf te mogen zeggen 

waarvoor het gekomen is. O, zure appels 

eten wij. Zuur zijn onze dagen, sinds

we niet meer rijden en jagen. 

 

 

MIMOSA

 

Je eerste kuch klinkt, als ging 

de dag aan diggelen. Je eerste woord 

is zwijgen. Je eerste daad is moed 

scheppen voor flitsende nederlagen, 

zoals daar zijn: het eind der tijden 

en ander ongemak. Buiten tref je 

een wereld in volle gloed gelegen. 

De mimosa bloeit, zijn gele pluimen 

knallen, rake ontploffingen waarin 

het gonst en gaart. Al wat lichaam 

heeft, is onverzadigbaar. Alles heeft 

je lichaam gekend, al wat het begeerde 

en méér, en nog hongert het.

 

 

 

LAND

 

Droge voeten – meer verlang ik niet. 

Of dat althans de jubelzang verstomme 

van hen die zich verbroederd hebben 

in de ramp. Dat in de laatste schommeling 

tussen oog en zonsopgang niet langer 

die glimlach opdoeme, van boegbeelden 

stuurloos dobberend. Dat de zeeën stil zijn, 

leeg. Dat de wind geruchten brenge van 

land dat we bewerkten, van wilgen ruisend 

in het spel van hun schaduwen, merels 

dromend aan de voet van een muur. Dat 

de goddelijke list weer over ons dale, 

die fluistert omheen alle dingen.

 

 

© Max Niematz / 2013

 

 

Max Niematz

Max Niematz werd geboren in Tilburg in het jaar 1942. Met het doorlopen van de lagere school, het gymnasium A en de kunstakademie aldaar, en het behalen in 1979 van het doctoraal examen Engelse Taal en Letteren en Oudgermanistiek aan de Universiteit van Amsterdam sloot hij – na tweeendertig jaar – met goed gevolg zijn opleiding af, waarna hij enige jaren leraar was op een middelbare school in het noorden des lands. Zijn schoolloopbaan was met name zo indrukwekkend lang, omdat hij tussendoor veel reisde. Hoewel hij zichzelf bij herhaling een onverbeterlijke huismus noemde, trok hij als tiener reeds het grootste deel van Europa door. Bij zijn in dienst treden als leraar had hij er wereldreizen op zitten naar Brazilie, Argentinie, Irak, Koeweit, Pakistan, Sumatra, Soedan, Ethiopie, Kenya en Rusland. Na een jaar te hebben doorgebracht in de binnenlanden van Maleisisch Borneo verliet hij de werkplek voor zowel als achter de schoolbanken definitief. De wereldkaart lag weer voor hem open en hij vertrok met vrouw en kinderen voor twee jaar naar het eiland Sint-Maarten, waar hij zijn eerste gedichten schreef, resulterend in de bundel De bestijging van Popoque. Max Niematz schreef en publiceerde sinds 1980 nog twee gedichtenbundels: Een wonder van Morpheus en Zielsvrienden; de verhalenbundel Twee vreemden in een bootje en zes romans. Zie: www.maxniematz.com  

                       

 

Bookmark and Share

Comments are closed.