Guy van Hoof. Twee gedigte (De verwondering; Waarheidsgetrouw portret)

De verwondering

 

Warme dromen, kenmerk

van een verwonderde slaper

die zijn gelijk wil halen

als een schip op een ondoordringbaar

zwarte zee zonder horizon

 

ze ligt op een armlengte, nauwelijks

ademend, in een ander land

een niet ontgonnen continent

van groen en blauw en goud

waar cijfers woorden zijn

en huizen spreken als de echo

na een lange ziekte.

 

Ongeduldig wil een hand haar

vragen stellen, afstand elimineren,

stilte verbannen. Zij zou in hem

moeten zijn wanneer hij zijn richting zoekt

in haar lichaam, ze zou moeten vloeien

als licht uit een oog, naar het hart, de lies

de hele machinatie van bloed en aders.

 

Vloeiend eenworden, zijn gedachten

in haar grijze cellen als lichtreclame

zoals aan de gevel van een bar

waar binnen een portret hangt van Hitchcock

vol zachtzinnige verwondering  kijkend

naar een marmerblauwe maan

die langzaam door de muren heenschuift.

 

*

 

Waarheidsgetrouw portret

            ( bij het werk van kunstschilder Paul Van Dessel )

 

In de spiegel ziet hij zijn portret

eerst als een kind dat een cirkels  trekt 

rond de natuur, gedachten, en mensen;

hij wordt ouder maar kent  geen leeftijd meer,

een zwerver die een  zoeker

wordt  tot op een hoogte

waar eenzaamheid niet langer 

eenzaamheid betekent.

 

Hij schildert het model dat hem

in de spiegel vreemd is en tegelijk zo

op het  lijf geschreven,

hij wil dat alles samenvalt

en ziet de voetstap van zijn eigen leven

een miniatuur van het heelal

zoals je de zee hoort in een schelp

dicht tegen je oren  aangedrukt

en hij schildert de golven, oneindiger

dan alle leven voor en na hem, hij ziet

in zijn verbeelding de weg  als een brede  rivier

met achter elke bocht een nieuw  vergezicht

dat de ogen pijn doet.

 

Hij blijft niet blind voor de strijd

en realistisch schildert hij de listen

en gevechten van goed  tegen kwaad

als goden die elkaar het licht niet gunnen.

Maar jij bent het leven

en jij bent de sluier, schreef  Kahlil Gibran, en:

de schoonheid is de eeuwigheid die in een spiegel

zich zelf beschouwt. Maar jij bent de eeuwigheid

en jij bent de spiegel.

 

Voor hem is de waarheid geen uitdaging meer

de dood geen nood

maar een antwoord tegen de leugen

en het valse, een klok die tikt

en de werkelijkheid dichterbij brengt,

terwijl anderen zichzelf nog niet gevonden hebben.

Een zelfportret is een afspraak,

die nooit eindigt.

 

 

© Guy van Hoof / 2014  

 

Guy van Hoof

Guy van Hoof werd geboren en woont in Antwerpen, België. Hij was redacteur of medewerker van tientallern tijdschriften in Vlaanderen en Nederland. Publiceerde zeven    dichtbundels, essays over schrijvers, een Literaire Gids voor Antwerpen, teksten voor monografieën over beeldene kunstenaars. Hij won de Poëzieprijs van Blankenbergen en die van Sint Truiden. Er verscheen een bundel van hem in Polen waar hij gedichten ging lezen, vertalingen in het Frans in Sources, tijdschrift van Maison de la Poësie Namur, in het Zuid-Afrikaans, en vele gedichten in bloemlezingen. Hij werkt graag samen met beeldende kunstenaars en is ook geïnspireerd door  jazzmuziek.  Titels van bundels o.a. Verschuivingen, De wetten van Copernicus, Bestand, Wat je niet verwacht, Zwarte Vijvers, Bekentenissen.

 www.guyvanhoof.be, wikipedia ,facebook.   Over zijn werk verschenen drie essays. Recente publicaties:  Interviews met Willem M.Roggeman, een essay over de dichter Frank Decerf. 

 

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.