Johann Lodewyk Marais. ’n Lewe

’N LEWE

 

In die klein ryk van my vae kindertyd

het ek kastele in die lug gebou

en die son in die ooste sien opkom:

oor riviere, vleie en heuwels sien skyn

en in ’n hemelsblou middag verdwyn.

Oral was die gees van my voorvaders,

bloedverwante wat allengs vertrek het

op ’n ander tog, durend, onkenbaar.

Die tuin met rosette van dahlias,

rose met hulle toevertroude lewe

en ’n oorle ouma wat bly herrys

in suurlemoenverbena se nageur.

Maar die stem van dié wat eens geroep het

na vryheid en geregtigheid was stil,

of eggo plek-plek in ou patroondoppies,

’n skyfskietklip vergete in die gras

en stories van ’n verlore oorlog.

In die huis in ’n uithoek van die land

het ek die wind in die bome hoor waai,

geskrik as dennebolle op die dak val

en ’n donker hand verbeel wat ruite

hard in hulle houtrame laat ratel.

By die kamer van die ademloses

het ek meteens myself in die deurspieël

van die swaar hangkas gesien en geken.

’n Vrou het my hand gevat, uitgelei

na buite, op ryp duiwelsnuif getrap

en my tussen skraal dennestamme my

moedertaal uit die eerste mond geleer.

In daardie dae het ons in ons spel

tydloos na aan die grafte gelewe –

die dooies nogmaals ter aarde bestel,

’n halfontbinde duif herbegrawe.

In die veld het sy beesmis opgetel,

versigtig geplak, en met haar vingers

patrone in die nat miskoek getrek,

en gekoes toe ’n miskruier opvlieg.

In ’n klipskooltjie het ek op ’n lei

onseker syfers en letters leer maak:

in die klaarte en digtheid van syfers

en die sinsbedrog van woorde verdwaal.

Die wind het oor die berge opgesteek

en om Skeurklip, Pelaan en Hlomisa

gehuil en kilte en verdriet gebring.

’n Reis het begin na ander plekke,

oorkant hierdie berge, waar die wolke

laatmiddag soos aandblomme verskyn.

Met my oog op ’n verweerde aardbol

en ruwe kaarte van groot trekroetes

het alles onherstelbaar begin kwyn.

 

© Johann Lodewyk Marais / 2014

 

 

Bookmark and Share

4 Kommentare op “Johann Lodewyk Marais. ’n Lewe”

  1. Joan Hambidge :

    Mooi vers! Jy is terug by jou lieflike debuut (“Die somer is ‘n dag oud”) — jou jeug, die plaas, herinneringe…werklike, roerende gedigte.

  2. Marlise Joubert :

    Ek stem saam Joan, hierdie melankoliese vers het my ook verruk.

  3. Buiteblaf Breytenbach :

    ‘n Lieflike vers. Dankie, Johann Marais.

  4. Johann Lodewyk Marais :

    Baie dankie, Joan, Marlise en Breyten. Ek het probeer om op te som.