Joan Hambidge. Blanche DuBois

Blanche DuBois


Ek moes altyd genadebrood

eet, in die Flamingo-hotel

minnaars teenskunnig onthaal,

toe ek Belle Rève verloor.

Op soek na ‘n holte vir my voet

met vele vereboas,

vertrek ek na Stella,

my swangersus

in New Orleans.

Genagmerrie ek

oor ‘n lewe tus-

sen grense,

tussen tye:

ek onthou daardie skoot

in die donker nag

toe…

Ek is Blanche, Blanche DuBois,

‘n lenteboord,

ek is die Dame van die Kamelias,

ek is, ek is…

*

Altyd voor

altyd voor

spieëls

staan Blanche DuBois,

altyd weg van lig

van lig

‘n vlermuis

gevang

nes die soekligte

van waarheid

deur haar skyn…

*

Die brutale Kowalski

ek walg van sy

lyf en reuk

in die Elisiese

velde

tussen illusie

en ‘n gekraakte spieël

*

In ‘n donkernag ver-

geet sy die pinnommer

van Vodamail,

skakel in die nag

‘n vergete nommer,

ontdek ‘n vreemde selfoon

in haar sak ná ‘n nag

soekend  soekend na ‘n Blanche duBois

op ‘n “Streetcar named desire”…

*

Vivien Leigh en Cate Blanchett

word  één met Blanche:

“…I’ve always depended

on the kindness of strangers…”.

Droewe, melancholiese Blanche,

alkoholis en self-bedrieër,

met hierdie vers

verlos ek jou

van eensaamheid

en waansin:

nou speel ek vrolike

Weense walse

net vir jou net vir jou

word één met jou

soos ‘n gerekende aktrise

dansend dansend

wég van verguising

en verkragting.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© Joan Hambidge / 2014

 

 

 

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.