Jacobus van der Riet. Twee gedigte

Die Heilige Berouvolle Rower (oorl. 33 n.C.)

 

Was dit die spykers wat deur pols en enkels dring

of jou makker se geworstel en wrewel en gevloek

wat skielik die skrander en skrynende insig bring,

of die bloedbevlekte blaaie van jou lewensboek?

 

Was dit die oplig vanaf die aarde wat perspektief

verleen, die gestrekte arms van ‘n swygsame man,

of die géselspore en doringkrans, ootmoedige dief,

wat die hardnekkige drang na selfgelding wan?

 

Wat noop jou om na die Een langs jou uit te reik

wanneer die dood steeds dower in jou ore druis,

sodat jy roep: “Dink aan my, Here, in u koninkryk”?

 

Heilige rower, wat ternouernood die saligheid steel,

bid dat ook ek wat hang aan ‘n hartstog se kruis

saam met die leeu en lam voor sy voete mag speel.

 

*

 

Die Heilige Paulus van Thebe (oorl. 341 n.C.)

– Feesdag 15 Januarie

 

Voor die vervolgers kom, laat Paulus alles vaar,

vlug dae lank al hoe dieper in die klipperwoestyn,

‘n stoffie wat oor die vlaktes dwarrel tot alles draai

en hy, Goddank, waar die rante purper, rosig skyn,

‘n toevlug vind by ‘n palm, grot en kabbelende aar.

 

Daar waar dit dadels drup en ‘n voorsienige kraai

elke dag sy rantsoen van ‘n halwe brood bring,

word sy hart ‘n ligtende spelonk, ‘n glinsterfontein,

en hy ‘n rysige, rankende stam wat dankliedere sing,

wanneer daar saans ‘n bries deur sy wit hare waai.

 

Maar as die sterre soos maagde dans in hul kring

en die sekelmaan ‘n swart hemel ploeg met sy skaar,

is dit hy wat kruis en dwars ‘n kleed van palmblaar

vleg tot die Daeraad alle duister gedagtes verdring.

 

© Jacobus van der Riet / 2014 



Bookmark and Share

Comments are closed.