Joan Hambidge. Trompe-l’oeil

Trompe-l’oeil

 

Vir lank my oorgegee

aan die skyn van begrip:

die reikwydte in rykrym,

gebreekte sonnette,

kruppel kwatryne

tussen nag en dag bedryf.

Genesing en heling tydelik gevind

in ‘n caché oor die onvermoë

om te verstaan wáárom

soveel afleggings, teregstellings?

Lacan in ‘n 1964-seminaar sien

die stryd tussen Zeuxis en Parrhasius

as ‘n kwadratuur van die omtrek:

“van vierkant, driehoek, sirkel,

in enkele stippelpunt gevang” …

As alles bloot illusie, leuen of maaksel

blyk te wees, wáárom passer

elke fout en belemmering

klokslag vóór sonsopkoms

in voortslepende vermindering

en helder herinnering?

Is dit waar dat ons geheimenisse

bó die oppervlak, bodemdiep verdring?

Nou verf ek soos Parrhasius

‘n gordyn waarmee ek jou, leser,

‘n latter day-Zeuxis fnuik:

smullend aan dié geverfde korrels.

 

 

© Joan Hambidge / 2014

 

Bookmark and Share

Comments are closed.