Seamus Heaney – vertaling in Afrikaans

Seamus Heaney – vertaal in Afrikaans deur Charl-Pierre Naudé


Spit

 

Tussen my wysvinger en my duim

sit die bonkige pen, knus soos ʼn geweer.

 

Van benede my venster kom die skoon rasperklank

van ʼn graaf wat insak in sagte gruisgrond:

my pa, wat spit. Ek kyk af na onder

 

waar sy bolyf oor die blombedding span terwyl

hy laag buig en twintig jaar vroeër orentkom,

ritmies aan die buk-buk in die aartappelgroewe

waar hy destyds aan die spit was.

 

Die ruwe stewel het op die nek van die graaf gedruk

en die skag is ferm met die binneknie beheer.

Hy’t die ryper loof uitgespit, die helder rand

diep ingegraaf om nuwe aartappels te strooi

vir ons om te pluk en die koel hardheid daarvan te voel.

 

Maggies, my pa kon ʼn graaf hanteer.

Soos sy eie pa voor hom.

My oupa het groter stroke turf in ʼn dag bewerk

as enige ou op Toner se modderige werf.

 

Op ʼn keer het ek melk vir hom gebring

in ʼn bottel wat haastig met papier toegekurk was.

Hy’t regop gestaan om dit te drink,

en toe, onverwyld, sy netjiese kap- en sny-

werk in die grond hervat terwyl hy kluite

oor sy skouer gooi, en dieper en dieper

afbuk vir die beste turf. Aan’t grawe.

 

Die koue reuk van aartappelskimmel, die smak

en suig van die grondpappery, en die gelate

afsny van lewende wortels, dit maak my geheue wakker.

Maar geen graaf besit ék

om sulke manne te kan navolg nie.

 

Tussen my wysvinger en my duim

sit die bonkige pen.

Daarmee sal ek spit.

 

Vertaling: Charl-Pierre Naudé

 

*

 

Dood van ʼn natuurvennoot

 

Heeljaar lank het die vlasdam in die hart

van die hoewe geëtter; swaar koppe groen vlas

was reeds vrot daar; afgetrek deur reusagtige klodders.

En daagliks het die strawwe son dit laat verwelk.

Borreltjies het delikaat geskuim terwyl brommers

ʼn sterk gaas van klank om die stank weef.

Daar was naaldekokers, en skoenlappers met kolle,

maar die beste van alles was die lou, dik slym

paddakuit wat soos geklonte water

in die skadu van die oewers gegroei het.

Elke lente by die huis het ek konfytflesse vol

van die gestippelde kwab op vensterbanke gerankskik

en op rakke by die skool, om dop te hou en gewag

vir die vetter wordende spikkels om oop te sweer

tot ratse paddavissies wat rondswem. Juffrou Walls

het vertel hoe die pappapadda ʼn brulpadda

heet en hoe hy kwaak, hoe die mammapadda

honderde eiertjies lê en dié was mos

die paddakuit. Jy kon weervoorspellings maak

deur na paddas te kyk, wat geel in die son

en bruin in die reën is.

En een warm dag toe die veld geil van die koeimis

in die gras geruik het, besluit die paddas

om die vlasdam te bestorm; deur die heg het ek

geduik om ʼn gekwaak te hoor soos nooit

tevore nie. Die lug was ruig van die baskoor.

Groot boepenspaddas het die lengte van die dam

afgekleim en was oorgehaal vir aksie op hul kluite;

die los nekvelle het gepuls soos bolseile.

Sommiges het gespring: die geflap-en-plons

was obsene dreigemente. Ander

het soos modderhandgrenate gereed gesit

en gepoep met hul stomp koppe.

Ek was naar, en moes omdraai en hardloop. Die groot

slymkonings was daar vergader vir wraak

en ek het geweet dat sou ek my hand

in die water doop, die kuit daarna sal gryp.

 

vertaling: Charl-Pierre Naudé

 

*
 

Bookmark and Share

Comments are closed.