Johann Lodewyk Marais. Maan

MAAN

 

Die maan se geduld, getrou aan haarself

en hoe sy nog altyd was, bly my by

in hierdie groot en wye Suidernag.

Ek kyk uit oor die veld, op in die lug

waar haar lig gedemp oor die aarde val

en die kollektiewe geheue is

van hulle wat, soos ek, haar aanskou het:

deur die tye heen op haar vaste baan,

geyk deur die kragte van die planeet.

O sielsgenoot, o tydige werpsel

in die groot hemelruim en ewigheid,

laat jou lig skyn oor een wat iewers is.

 

 

© Johann Lodewyk Marais

Bookmark and Share

3 Kommentare op “Johann Lodewyk Marais. Maan”

  1. Joan Hambidge :

    Mooi hoe hierdie vers resoneer met Eybers.

  2. Evette Weyers :

    Pragtig Johan,
    Ek’t baie nagte in die veld en berge geslaap.
    Die maan bly my ook by.

    Waardeer dus ” O tydige werpsel

    in die groot hemelruim en ewigheid”
    Evette

  3. Johann Lodewyk Marais :

    Dankie, Joan en Evette. Ek het probeer om hierdie gedig in die styl van die Dertigers (onder andere Eybers) te skryf.