Joan Hambidge. Reeva

Reeva

 

Kon jy weet

daardie laaste keer

by die hekke van die Silwer Huis

en Rooi Badkamer

‘n sekuriteitsbeampte

sou Heilige Petrus vir jou speel?

Was daar ‘n geel gloed óm

jou gehul, soos Jung beweer,

wanneer ons wetend-onwetend dié oorgang

in volledige eensaamheid, dus solo, maak?

Sou jy kon raai dat die beroemdheid

waarna jy smag jou ‘n ereplek sou gee

in die galery langs JFK en Marilyn Monroe?

Jou oë gesluit soos Marilyn s’n

in die Brentwood-lykshuis in Los Angeles;

jou kop oopgeklief nes Jack s’n.

Kon jy dink Survivor was net ‘n voorspel

tot ‘n hofsaak met jou as die aanwesige-Afwesige?

Foto’s geneem, selfs uit ‘n lykshuis geskaai,

verkoop, vervleg, verpand, versend

met opgeswelde oë asof jy jou verweer

teen die ongerymde, die vervorming;

ja, selfs teen hierdie gedig,

‘n vérdere openbare skending.

 

 

© Joan Hambidge / 2014

 

Bookmark and Share

6 Kommentare op “Joan Hambidge. Reeva”

  1. Louis Esterhuizen :

    Sjoe, Joan … ‘n Kragvers tot in sy nate. Welgedaan.

  2. Marlise J :

    Stem saam. Dis ‘n aangrypende lykdig hierdie.

  3. HEILNA DU PLOOY :

    Dis regtig ‘n baie mooi gedig wat empatie en sosiale kommentaar naatloos saamsmelt.

  4. Gisela Ullyatt :

    Veral die laaste ses versreëls het ek aangrypend gevind.

  5. Philip de Vos :

    Dankie,Joan.

  6. Johann Lodewyk Marais :

    Maar so word Reeva Steenkamp weer aanwesig.