Bert Bevers. “Gesprekken onder de hemel”

Gesprekken onder de hemel

 

Vrij naar Wim Wenders’ Der Himmel über Berlin

 

I

 

Struikel niet zo over je kleuren,

en: waarom ben je nooit op tijd?

 

Ik moet je iets bekennen.

 

Geen tranen, toch? Misschien

komen die. Heb nog geen spijt.

 

Wees blij dat ze je vergeten zijn,

je bent eindelijk vrij.

 

 

II

 

Waarom ben ik ik en waarom niet jij?

Waarom ben ik hier en niet daar?

 

Tja….

 

Hoe kan het dat ik die ik ben,

niet daar was voor ik daar was?

En dat eens ik, die ik ben,

niet langer degene ben die ik ben?

 

Tja….

 

 

III

 

Zie je: die man vermindert vaart

en kijkt over zijn schouder de leegte in.

 

Dat kind knippert met de ogen.

 

Bedenk hoe een varen uit de grond

groeit. Je moet bij iedere windstoot

Nu en nu en nu willen zeggen.

 

Een halslijn vermoeden in plaats

van die te weten, bedoel je?

 

Dat bedoel ik!

 

 

IV

 

Niemand die iets van de ander weet.

 

Maar dat is toch een liturgie waarvoor

geen mens hoeft ingewijd te worden?

 

Wanneer bid je dan in je eigen woorden

en niet voor het eeuwige leven?

 

Doe of je een zwerm mussen bent.

 

Waar denk je dat ik mee bezig ben?

 

 

V

 

Momenten als deze zijn over

tien jaar een mooie herinnering.

 

Alsof pijn geen verleden heeft.

Het houdt altijd op als het net begint.

 

Als kind wilde ik op een eiland wonen.

Als een diertje dat verdwaald raakte.

 

Niet huilen. Zo gaan de dingen nu eenmaal.

Het gebeurt. Niet altijd zoals je wilt.

 

Dat is waar, maar wees manhaftig:

vergeet het huppelsprongetje niet.

 

 

©  Bert Bevers / April 2015

 

Bookmark and Share

Comments are closed.