Bart Stouten. “Scene met deflatie en zelfvoldaanheid”

SCENE MET DEFLATIE EN ZELFVOLDAANHEID

 

Hoeveel pijn het doet om toe te geven

dat je de liefde uit het oog verliest.

Een kwellende zenuw van zelfvoldaanheid

wordt blootgelegd. Ja, je liet wat brieven

onbeantwoord, alsof het om de post

van een derde ging.

 

Wie laat wie vallen? Laat deze woorden

iets luider klinken, het is nooit

een triviale vraag. En onderbreek jezelf

corrigerend. Neem met een glimlach

wat gewicht af van je woorden.

En kijk begripvol in de spiegel.

Plaats geen punt, maar een kommapunt;

veel zin is er niet over.

 

Van zodra de liefde vraagt of je verliefd bent,

reageer met een tegenzin die weggeduwd wordt

door eigen nieuwsgierigheid. En zeg meteen…

maar hoor je stem dan stokken. Het is een trilling

die je verraden heeft.

 

Word een regisseur van dit gesprek,

en stuur aan op een nieuwe take.

Besef dan dat het al te laat is.

Hap even naar adem,

bang dat je woorden ontspoord zijn.

En voel je als een prooi

die iemand bij de keel heeft, en ervan geniet.

 

Een oog zal stil naar je toe bewegen,

en dan naar boven, naar de nachtelijke hemel

met haar giechelende sterren.

Als om de afstand te suggereren

van luttele lichtjaren.

 

(c) Bart Stouten / April 2015

 

Bookmark and Share

Comments are closed.