Heidi Papadopoulos. Vrede. R

Vrede.   R

 

In die middel van die dorp

die sandsteenkerk met loodvensters

verrassend blou soos die vlae

van hierdie vars vrystaatse lug.

 

Wilgers hang tienvoet engele

met donker hartseer gelate

oor huise aanmekaargelap

soos ou bruidskoek

en smiddae lê skoolkinders en snuif

die gom van hulle eie snot en trane

op die warm songebakte grafte

aan die buitewyke voor berge met lyne

soos kampdraad al slap gestamp

deur die vet skape van wolke.

 

Deur die straatjies trek bakkies renbote

soos die wit renbote van wolke

wat teen skemer die son se ski’s trek

oor ’n blink mielieland.

 

Die hoofstraat vol herfsbome

is ’n skoolorkes wat verby ’n nuwe

vooraanstaande buurt se motorhawe marsjeer

met pom poms van ’n wassery wat  

soos trompoppies uit ’n film

van die Amerikaanse Droom vibreer

 

Eenkant ’n hanekraai ver

van die môrester,

lê rubberbande op sinkdakke

soos mak aangehoude luislange,

’n verbond van sirkels ewig gesluit

in ’n arm verdrietige vrede.

 

©Heidi Papadopoulos

Bookmark and Share

Comments are closed.