Hilda Smits. Oor bome (telefoondrade, blare, water, ‘n simfonie van visse)

 

wou die gedig hond maak op kort stewige bene

laag op die geheim van grond laat draf opsoek na

 

 

by Boskop dam ek was 10 het iemand seker ‘n man met groot harige hande

Bloekombome in die nag afgesaag met ‘n lang, lang blink lem

ry ons rooi Anglia daar verby en ek sien hoe die wind ontsnap uit reuse longe

van papier & hoe honderde Bloekomharte oor die donker aarde bloei & die gekraakte

ronde magies van voëleiers in ‘n geel rivier oor die grond vloei & teen die ruit

die begrafnis stoet van ons agt stil asems in ‘n ry

toe tel ek die bos se siel veilig op met die hyskraan van my kop & bêre haar daar

vir later se skryf vir later wanneer Pa sal sê magtag & ek dit alles laat rym

 

 

mossie onder ‘n tafel gesien hop-hop

groot soos die hart van ‘n mier & net so donsig

bo die tafel breek die helder stemme van vroue messe glas

ek wou my hand oor jou vou

soos ‘n brug

die punte van my vingers een vir een teen jou benerige ribbes

daar waar die asem ‘n poel groen water is hou

my oor stetoskoop teen die klein dreun van jou bonsende borskas druk

waar die bloed in strome klop soos deur ‘n ou jukebox skud

wou ek silwer rand in die hand vra om die musiek van jou klein liggaam

te hoor & om weer klein te wees soos onskuld & dit nie te weet nie

 

 

gebeur die gedig saam met die mans

twee swart een Mexikaan & affordabale lawn care

slaat die bakkie se deure oop & toe soos ‘n storie

deur drie liggame en die son vertaal

tot spiere bult in harde jare & woorde trek lui deur die lug

‘n football tussen vriende en ek & die stoep beskut, ‘n stil skare

‘n pawiljoen van tee en waaiers en witwees en staar

sien die grassnyer ‘n Pollock op die grasperk maak

en wonder of dit belangrik is

 

 

 

Bookmark and Share

16 Kommentare op “Hilda Smits. Oor bome (telefoondrade, blare, water, ‘n simfonie van visse)”

  1. gjg :

    be-vange

  2. Marthe McLoud :

    Jou gedigte baie geniet Hilda. Veral die beelde.

  3. carina van der walt :

    Jou gedigte is vir my as leser ‘n fyn-fyn proe aan hoe jy as digter kyk, dink en skep en dis BAIE dinamies en interessant.

  4. René Bohnen :

    By die “reuse longe van papier” was ek al volkome meegesleur, Hilda, ek geniet jou werk – die klanke, die eenheid wat dit vorm en die hipnotiese kwaliteit daarvan.

  5. Hilda :

    gjg. Marthe, Carina & René. Baie dankie vir die mooi kommentaar…

  6. Alet :

    Jis, jy skryf fantasties, Hila! Sulke rou en lewendige beelde.

  7. Marlise :

    Beelde soos hierdie laat sommer my tone omkrul van plesier, Hilda:
    “ek sien hoe die wind ontsnap uit reuse longe
    van papier & hoe honderde Bloekomharte oor die donker aarde bloei & die gekraakte
    ronde magies van voëleiers in ‘n geel rivier oor die grond vloei & teen die ruit
    die begrafnis stoet van ons agt stil asems in ‘n ry”

  8. Hilda :

    Marlise, dankie!

  9. Susan Smith :

    Hilda, hierdie gedig breek nogal deur grense, want as ek reg lees, is jou beelde plek-plek die plaasvervangers van ontbrekende woorde, of dan ten minste die meesprekende wit wat nie wit is nie; die digter ‘n reflektiewe teenwoordigheid in en agter die beelde. Hiervan hou ek sommer baie: die spoed, die dinamika!

  10. Hilda :

    Susan. Baie dankie vir die lees.

  11. CS v BSV :

    Hilda, jy mág maar! Ek en gjg sal die eerstes wees om jou bundel te koop as jy debuteer…

  12. Hilda, ek hou baie van
    ‘toe tel ek die bos se siel veilig op met die hyskraan van my
    kop & bere haar daar vir later se skryf…’
    en al die ander beelde! Hartlik geluk!

  13. marie bredenkamp :

    “om weer klein te wees soos onskuld & dit nie te weet nie” – allamagtag, Hilde! Jy koop my longe en my siel met hierdie aanslag van jou! Groete, m

  14. Hilda :

    Corlietha, Engela & Marie; baie dankie vir die inloer, vir die lees! 🙂

  15. René Bohnen :

    Ek hou van die bakkie se deure wat soos ‘n storie…. 🙂 Ek geniet altyd jou skrywes, Hilda!

  16. En die foto’s – weer eens stunning, Hilda!