Loftus Marais. Lucian Freud, en Lucian Freud se windhond

Lucian Freud, en Lucian Freud se windhond

 

om lyf te hê, is reeds intieme kennis van oordadigheid en maak

nie saak hoe slank, ons vleis is swelsel en jy stoel ’n pose altyd,

die gepofte okselvoutjies tussen bors en biseps, mens is spier en vet

en swaartekrag en ons sit uit in kamers skadurig van hout en vuil

grys lakens. kyk gots selfs die lig is log, maar wat is naaktheid só?

nie kwesbaarheid, blatantheid, waarheid nie, dis net dat kuitbol

en die rooier vlek van nekvel en van balsak glad nie rym met

elegansie nie: besef daar is ’n soort bevalligheid in fiksies dat portret-

poseer ’n diep gelate ding is. sitters, lêers gee hul kamtag oor

aan stolsels tyd. nee, ons is eintlik selfbelig, aanstellerig, meer klont

en olie, en ons dubbelkenne du ’n houding in, die dra van been en rolle

noem ons sommer “eerlikheid”, van verfkant ook, gaan kry jou kuns-

boekkleurlys: “fawn” en “lion”, “chamoisee” en “battleship” en “wheat”?!

totdat ’n windhond om die deurlys trap, die ateljee se assistent

van ongeërgdheid, en hy snuif aan elke ongeraamde boep

en skaamlip want ’n windhond is gepunte raaisel, ook veral vir

rigtinglose natbeoogde subjekbolle. buig jou knobbelhand so oor

die hond se kop, sit terug, om lyf so met jouself te vul is om ’n mens

te wees. en dalk wens ons die troeteldier daarby, want ja ’n windhond

is ’n skerpte, boog, sy aandag lig op iets daar vóór sy vlees.

 

© Loftus Marais / 2015

Bookmark and Share

Comments are closed.