De Waal Venter. L’apres midi d’un faune sans cellulaire

L’apres midi d’un faune sans cellulaire

 

Dit kan kinders wees,

die stemme van kinders

êrens tussen die bome.

Vlieënde insekte

met indrukwekkende name

flits deur ligtonnels

wat afgebeur het

deur die takke.

’n Skaterlag,

of is dit angs, woede of pyn?

Dit kan kinders wees,

ek glo nie dit is voëls

wat een van die menstale probeer praat nie.

 

Hier is iets vol kleur:

pienk met ’n paar hartjies daarop –

’n selfoon-sakkie.

Watter nut het ’n selfoon-sakkie

sonder ’n selfoon?

Wat is die nut van ’n selfoon

sonder ’n kind?

 

Daardie klanke

kan kinders wees

wat onsiende

deur die bome loop,

en praat met hulle vriende

ver weg in die stad.

 

Is die kinders

hier

of is hulle daar?

 

 

(© De Waal Venter / 2016)

….

 

 

L’apres midi d’un faune

 

Mallarmé

 

(Eerste reëls)

 

Ces nymphes, je les veux perpétuer.

-Si clair,

Leur incarnat léger, qu’il voltige dans l’air

Assoupi de sommeils touffus.

-Aimai-je un rêve ?

 

Namiddag van ’n faun

 

Hierdie meisies, ek wil hê hulle moet bly.

– So helder

hulle liggame so lig, dit lyk of hulle dans

in die loom somerlug.

Is ek verlief op ’n droom?

 

[Uit Frans vertaal deur De Waal Venter]

 

………..

Jonathan Gunnell skryf die volgende oor Mallarmé se gedig en Debussy se musiek:

While the form of both the poem (110 lines) and the Prélude (110 measures) are completely arguable, most can agree that both were written in an “arch-form” with a forward progression towards the middle of the piece at the climax and a downward motion to the end. Mallarmé’s poem begins in a dreamlike confused state of waking and gradually moves to a much more conscious and confident state before returning to a drowsy confused state again.  By studying the motifs, rhythms, and dynamics of Debussy’s Prélude, we can make the same assumption as to the form.

Bookmark and Share

Comments are closed.