Delphine Lecompte. Geen succes blues

Geen succes blues

 

Ik blijf het liefst in Brugge, bij mijn pooier en mijn honden

Anderen mogen in het spotlicht staan, anderen zijn mooi,

Anderen hebben stijve kuiven en onweerlegbare diploma’s

Ik koop het liefst te krappe schoenen, dan zie ik af

En afzien is boetedoen, en boetedoen is noodzakelijk wanneer je een hoer bent.

 

Ik eet het liefst monochroom voedsel, geel en glijdend

Anderen mogen op restaurant gaan, anderen zijn gulzig,

Anderen hebben toffe strotklepjes en koddige bavetten

Ik drink het liefst witte wijn, dan word ik nostalgisch

En nostalgisch worden is minder gênant dan stikken in je eigen braaksel.

 

Ik lees het liefst boeken van negentiende-eeuwse Engelse mijnwerkerszonen, Wels mag ook

Anderen mogen geloven in de nieuwe hype, anderen zijn meelopers,

Anderen hebben een onderbouwde mening en Russische quotes

Ik schrijf het liefst kwade overdadige gedichten, dan word ik gelezen

En gelezen worden is veel prettiger dan gefrustreerd te zijn.

 

Maar sinds gisteren ben ik opnieuw aan het verliezen

Ik kan er tegen, ik ben er goed in; zelfs de jutezakwedstrijd

Door mijn moeder gekocht voor mijn negende verjaardag moest ik weggeven aan guitige Lori

Die nu in een interimkantoor werkt en ’s avonds klaagt tegen haar tropische vissen

Omdat haar vent het te druk heeft met het morsen op luiersekssites en foto’s van tochtige alpaca’s.

 

‘Whatever floats his boat,’ zegt Lori dapper op het toilet

Ze heeft net een skalaar met lepreuze schubben doorgespoeld

Ze is haar guitigheid kwijtgeraakt, ze denkt aan mij

Vorige week zag ze mij staan in de krant, een mini-interview

Met een klein fotootje van mijn kop die soms meevalt op kleine fotootjes.

 

Ze zoekt mijn contactgegevens op het internet

Ze mailt mij, ik mail haar niet terug

Ik mail het liefst niemand, mijn pooier zegt: ‘Houden zo!’

 

© Delphine Lecompte / 2016

Bookmark and Share

Comments are closed.