Carina Stander. Verwilder

verwilder

 

ek weet nie meer wanneer

ek jou verwilder het nie

 

op ‘n dag het ek jou

(wat van kindsbeen met my was

soos murg of stem of skaduwee)

die berge in verjaag

 

dalk het ek my geskaam vir jou dierlikheid

jou primitiewe uitruik van mismerke en spore

hoe jy ander se wonde gedurig wou lek

te veel te geil te harig te oordadig uitbundig ná die reën

het jy skande en skade oor my gebring:

om jou ontwil is ek name genoem

uitgevloek as domnaïef of doof,

doodgewoon oorgesien by okkasies

 

hierom het ek my rug op jou gekeer

en gaan woon in ‘n geteerde straat;

ek het geleer om my woorde te tel

en nagwandelings te vrees

(buitendien wou ek tuis wees

wanneer die kinders wakker word)

 

dis aande soos vanaand

as die vleipaddas se kele saad in rietjies skud

dat ek vlietend na jou verlang;

by die agterhek los ek water

en die oorskietvleis van weekdiere

 

in die hoop dat jy een nanag sal terugkeer

uit ‘n ongekarteerde plek

 

 

© Carina Stander / 2016

 

Bookmark and Share

Comments are closed.