Hans Franse. Drie gedichten

OP DRIFT

 

Een wild gekuifde tsunami

rolt vanuit het noordwesten aan

klimaattoeristen op het strand van Scheveningen

worden zeespiegelvluchtelingen;

Jagende wolken kloppen

tegen gillend land:

fluitende storm zingt een valse tweede stem

een ontmande vuurtoren geeft half licht

op drift geraakt in de voornacht.

(Holst van de nacht

hol en ondoorgrondelijk strand

de zee een norse lokker in de leegte)

 

Als de veilige boulevard  doorbreekt

Vergeet men een creditcard

op een blauw stuk verwrongen staal.

 

Achteruitrijdend op een eindeloze weg

zie ik in  de buiten-en de binnenspiegels

het verleden met grote snelheid naderen.

de schok: een kaleidoscoop

van oude dossiers, lang vergeten woorden

door dode mensen uitgesproken.

 

*


DE DOODVAN EEN GONDOLIER

 

In Venetie  Castello:  la fondamenta di Santa Anna

naast kleurige affiches wild geplakt op het reclamebord

op de plek waar doden worden vereeuwigd

las ik op een zwartomrande mededeling

dat “Fabio Collavini, gondoliere”,

gestorven was: hij was 68 jaar geworden :

“plots weggerukt van de genegenheid

van zijn treurende geliefden”.

Zijn foto : een sterke man,

in zijn wit-blauw gestreepte baadje

met zijn hoed met rood-blauwe linten :

het uniform van de gondolier

stoer met de lagune op de achtergrond:

je vermoedde zijn vereelte handen, de riem

waarmee hij wrikte ingaande

tegen het weerbarstige water

de wilde golven van de lagune.

 

In een optocht van gondels

zal zijn kist  dobberen op die golven

misschien in de late nacht aanspoelen zonder boeggolf

op San Michele, waar de doodse stilte heerst

 

 

(San Michele is het kerkhof van Venetie, op een eiland in de lagune.)

 

 

*

 

CIRKELS IN DE SNEEUW

 

Rondom de notenboom bij de ingang van de wereld

had de sneeuw zich opgehoogd   tot bij het nabije dennenbos.

Op voorzichtige voetstappen kwamen  mensen naar buiten

Hun voeten aarzelend krakend in de ongerepte sneeuw

Een vrouw met een kinderwagen, lachte schaterend

en draaide bijna dansend een rondje om de boom

trok haar eerste cirkel en wandelde ver weg

Een kind op een fietsje  reed  in een kring

Grotere kinderen met een slee  trokken elkaar over de drempel

Flirtende jongeren zeepten elkaar in

trokken hollend hun eigen cirkels met een passer,

dingen aanrakend die door de sneeuw werden verzacht

(want in de sneeuw is alles anders en zachter)

een echtpaar zag  in de schuwe middagzon

de grillige schaduw van de takken opnieuw in blauw .

schraal belicht door een  bleke zuinigheidslamp

bijna brandend achter de bosrand

een vrouw met een rollator draaide haar  laatste rondje

een kromgebogen  man met stok strompelde

als laatste uit de cirkel weg

en verdween in de bosrand van het eeuwig woud.

de reeds aangetaste sneeuw werd modder

en loste protestloos op: de cirkel van de cirkels was rond

 

begonnen in Freudenstadt, Zwarte woud, 4 maart 2016

 

*

{co. Hans Franse/2017}

Bookmark and Share

Comments are closed.