Hans Franse. Twee gedichten

GOEDE VRIJDAGHERT

 

De hoorns en de cornemuze

van Hubertus klonken dof in de dove verte

Blauwe bloemfestoenen zongen over jonge lente:

Ook bomen leken zich botoxloos te verjongen,

groen en roze en geel en jong acquamarijn

van bosviooltjes en sneeuwklokjes

de goede vrijdag inluidend.

Doof bleef Hubertus voor de stille schoonheid.

De spankracht van zijn arm bewoog

de boog ,de pijl bedroog de zwaartekracht

Zo doende droeg het goede vrijdag hert,

een houten kruis in zijn gewei

en ontsnapte in de stille week.

 

*

 

CHIANTI  CLASSICO

 

Ik zwem in een golvend Toscane.

In een zee van groene wijn

in gaarden op de deinend blauwe heuvels

vergrijzen lachende olijven het landschap.

Wij groeien juichende druiven, en persen ze in de handpalm uit,

likken gulzig van het bruisend sap  en overvloedig  wrijven we

dikke groene olie uit olijven  tussen half gegroefde stenen .

Tenuta’s  polyfoon van sfeer, zingen motetten

met de volle glazen in de hand.

Golvend klassiek Gregoriaans bezingt de unisone afdronk,

artis en thesis maken een mixolydische mystieke drank

een veilige haven van jong gebotteld geluk.

Rode wijn huwt in Pienza  knappend brood met schapenkaas,

witte wijn verzacht het stervend konijn

dat zacht gestoofd  met mij kopje onder gaat.

Van verre lacht de Renaissance,

Siena en Firenze omhelzen elkaar op afstand.

Stervend in decadente schoonheid van weleer

blaast Chianto Classico de laatste adem uit

 

                                                 Montefiridolfi,13 mei 2016.

 

[co.  Hans Franse/2017]

 

Bookmark and Share

Comments are closed.