Delphine Lecompte. Gedicht voor alle moeders die niet op Marie Curie lijken

Gedicht voor alle moeders die niet op Marie Curie lijken

 

We staan in een kerk voor het beeld van een neusloze heilige

Je draagt de witte schoenen van je dode vader

Hij was een grote astronoom en een kleine cholerieke huistiran

Je moeder leeft nog, ze leeft voor haar geborduurde teckels

Maar toen je opgroeide was er een echte jaloerse teckel, Milord genaamd.

 

We keren terug naar ons hotel, het circus is in de stad

Enkele vermoeide clowns en gesarde olifanten stappen door de nauwe lanen

Drie kinderen kraaien van plezier, vier andere kinderen snoeren hen de mond

Ik neem een bad terwijl jij terugdenkt aan een film over Marie Curie

Eigenlijk vind je dat alle vrouwen op Marie Curie moeten lijken, en niet op je moeder.

 

Ik lijk op je moeder; ik ben hulpeloos en zoek troost bij dieren

Mijn plannen zijn opgeborgen en ik zal nooit nuttig of belangrijk worden

Ik probeer mijn borsten te bijten, maar ze glippen weg

Terwijl ik hier lig te weken staat mijn stoere geëmancipeerde nicht op een podium

In Moskou een zaal neurologen of landmeters de les te spellen over airco.

 

Zo relevant, airco

Zo mooi, mijn nicht met haar fatale benen en haar boerinnenwangen

En haar hals als een tere sage, en haar vulva als een argonnautische legende

Je klopt op de deur en vraagt of ik al verdronken ben

Ik antwoord: ‘Ja, maar ook daar heb ik honger!’

 

We eten repen chocolade en drinken kleine flesjes wodka

Je hebt de witte schoenen van je vader op het balkon gezet

Ze lijken op twee gedumpte foetussen

Als je me vannacht zwanger maakt plak ik morgen de neus terug op de heilige.

 

© Delphine Lecompte  2018

Bookmark and Share

Los kommentaar