Paul Demets. Glas

Glas

Dood, spreek niet in bedekte termen. Zet mij
maar in mijn hemd op een feest waar ik niet
ben geweest. Vier toch rustig verder in het dorp.
Ik ben hier louter lichaam. Mijn borstkas bloedt traag

onderhuids, mijn lippen zijn uitgesneden.
De schuifdeur  vormt een open vraag. Mijn handen
willen van de ontknoping niet weten. Mijn dieren
zoeken iets waar niets viel. Ik zou hen kunnen zijn, dood,

louter ademend in het moment. Maar ik hang pal tussen hen in.
Ik word vloeibaar. Ik ben weer vruchtbegin.
Dood, slik door. Ik zou je niet misstaan. Neem mij
dan ook maar de woorden uit de mond en zeg hen in mijn plaats

wat ik vond. Wees niet bang, dood, om te bestaan,
hier in de stal. De dieren drinken met hun blik.
Laat mij ongeneeslijk bruisen in een glas.

Luchtbel in water die er nog is, is, is.
Dan was.

 

©Paul Demets / 2019

 

*Plattelandsgedicht XLVI december 2018

*Zelfdoding bij landbouwers is taboe. Ze vormen een belangrijke risicogroep.

 

 

Bookmark and Share

Los kommentaar

 

*