Willie van der Merwe. Twee gedigte

My Mona Lisa

my Mona Lisa
is nie van Da Vinci nie
sy was nog nooit eens in Florence
sy’s van Abjaterskop
daar doer in die Bosveld
maar lag Italiaans

jou Mona het skewe tone gehad
of hoe? waarom sien ons net haar strot?
my Mona loop soos ‘n tinktinkie
en waar sy loop word alles stil
tot voor die aangesig van God

luister hier Leonardo, jou Mona se handjies was pofferig
het sy gesukkel met haar vog?
ek vra dit maar vertroulik, man-tot-man
want mý Mona is atleties, ongelooflik sterk
sy kan ’n beer slag en bewerk
haar handjies staan vir niks verkeerd
sy kyk ook nie verveeld, sy glimlag breed
as ek haar mates meet

maar hoe kan ek haar teken Leo?
haar skouers is my toeverlaat
haar borste is kordaat
haar rug soos dié van ’n soldaat
haar lendene omgord met krygslus
haar heupe gretig en wagtend
op ‘n vlammende swaard

hoe skilder ek dit my vriend?
prego: graag jou raad!

.

 

soos ’n kewer

 

ek het jou so lief, my lief

dat ek tien duisend duiwe

sou loslaat om hemelwaarts te vlieg

net terwille van jou my lief

 

ek het jou so lief, my lief

dat ek honderde pikkewyne

sal vang en voer tot hulle bieg

dat almal net eenmaal kan paar

of ten minste net eenmaal per jaar

 

ek het jou so lief, my lief

so lief, dat ek omrol soos ’n kewer

kyk, my pote krap in die lug

 

©Willie van der Merwe / 2019

 

 

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Willie van der Merwe. Twee gedigte”

  1. So’n digtersbek moet jem kry!

Los kommentaar

 

*