Versindaba
~ ‘n Kollektiewe weblog vir die Afrikaanse digkuns ~

Alfred Schaffer (1973) woon van 1996 tot begin 2005 in Kaapstad, waar hy sy doktersgraad behaal aan die Universiteit van Kaapstad by die Departement Afrikaans en Nederlands. Vir Beeld en Die Burger skryf hy rubrieke oor Nederlandse poësie en saam met Antjie Krog is hy samesteller van Nuwe Stemme 3. Hy debuteer in 2000, met sy digbundel Zijn opkomst in de voorstad, en sy sesde en voorlopig laaste bundel, Kooi, het in 2008 verskyn. Na ‘n tydperk in Amsterdam, waar hy by die literêre uitgewery De Bezige Bij gewerk het, het hy weer terug na Suid-Afrika verhuis & is werksaam by die Universiteit van Stellenbosch.

Luuk Gruwez (gebore in 1953) is tans een van die bekendste (en mees gewilde) digters in Vlaandere en Nederland. In 2007 verskyn Bandelose gedigte: 1977 – 1990 by Praag Uitgewers en bevat ʼn keur uit sy poësie wat deur H.P. van Coller in Afrikaans vertaal is. Ondermeer is drie van hierdie vertaalde verse deur André P. Brink in die Groot Verseboek (Tafelberg, 2008) opgeneem. Aangesien nie baie Afrikaanse poësieliefhebbers vertroud is met hierdie begaafde digter se werk nie, het ons dit goed gedink om via e-pos met hom ʼn onderhoud te voer ten einde ietsie meer omtrent sy ingesteldheid jeens sy ambag vas te kan stel.

Bert Bevers (º 1954, Bergen op Zoom, Nederland) is dichter en beeldend kunstenaar. Hij werkt en woont reeds sedert de vorige eeuw in Antwerpen (België). In 1997 verscheen Afglans, een bloemlezing uit zijn eerste uitgaven. Sindsdien verschenen de bundels In de buurt van de wereld (2002), de viertalige editie Reservoir (2004), Uit de herinneringen van een souffleur (2005), Onaangepaste tijden (2006), Lambertus van Sint-Omaars beschrijft de wereld (2007) en Andere taal (2010). Later dit jaar verschijnt Arrondissementen, met twintig gedichten bij de arrondissementen van Parijs. Hij schrijft geregeld poëzie bij het werk van beeldende kunstenaars als Ron Scherpenisse en Bert Timmermans. Bert Bevers is lid van de raad van bestuur van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen. Hij onderhoudt verschillende blogs, die te ontsluiten zijn via zijn website www.bertbevers.com

Roel Richelieu Van Londersele is ‘n Vlaamse digter sowel as romanskrywer. Hy studeer Germaanse filologie in Gent. In 2003 word hy die eerste Stadsdichter van Gent. Hy het reeds verskeie digbundels gepubliseer sedert 1973. Sy jongste bundel “Tot zij de wijn is” verskyn in 2009. Verskeie pryse is aan hom toegeken, o.a. deur die Vlaamse Club Brussel. Hy ontvang ook die Prijs voor Literatuur van de Stad Gent, en die Louis Paul Boonprijs. Van sy gedigte word gebruik in musiekprogramme. Hy het saam met die kitaarspeler Juan de Granero en die sanger-pianist Luc Callaert hierin opgetree.

Vrouwkje Tuinman (1974) publiceerde sinds 2004 de dichtbundels Vitrine en Receptie en de romans Grote acht en Buurvrouw. Ze treedt regelmatig op tijdens festivals en literaire avonden. Verder schrijft ze artikelen, columns en recensies voor diverse tijdschriften. Ze treedt op als gespreksleider/presentator en geeft cursussen poezie- en prozaschrijven aan o.a. de Trouw Schrijfcursus ‘Schrijf!’ en de Hogeschool Utrecht. Vrouwkje schreef diverse teksten voor muziektheater. Onlangs verscheen haar luisterboek Winterslaap. Vrouwkje ontving de Hollands Maandblad Poeziebeurs 2003/2004 en werd genomineerd voor o.a. de Debutantenprijs en de Selexyz Debuutprijs. In 2005 ontving zij het C. C. S. Crone Stipendium van de stad Utrecht. Haar dichtbundel Receptie verscheen in 2007 en werd genomineerd voor de Libra Schrijversprijs. Momenteel werkt Vrouwkje aan diverse teksten voor muziektheater. Met pianist Jeroen van Veen werkt ze aan een cd en reeks optredens. In 2010 verschijnt de nieuwe dichtbundel Wat ik met de sleutel moet, alsmede de Duitstalige uitgave van Buurvrouw. Allereerst zal op 6 mei de bundel-met-expositie Intensive Care verschijnen, een project van fotografe Andrea Stultiens en Vrouwkje samen.

Chris Coolsma groeit op tussen machines en muziekinstrumenten in het huis van een blokfluitbouwer. Gezond doorvoed met klassieke muziek, gepassioneerd pianist geworden. Kleinkind van predikanten, maar rationeel en emotioneel agnost. Zijn tantes zagen een onderwijzer in hem en dat is hij geworden en gebleven. Sinds 1983 met hart en ziel docent bestuurskunde en bestuursrecht aan de Rijksuniversiteit Groningen. Zit vol onvervulde dromen maar ligt daar niet meer wakker van. Hartgrondig gehuwd met een aardse, wijze vrouw. Familieman. Dankzij internet en Esterhuizen geboeid geraakt door de Afrikaanse poëzie. Voor literair e-zine Meander gedichten vertaald en aanbevelingsrecensies geprobeerd van poëziebundels uit Zuid Afrika. Vond op een nacht de ‘Liechtensteiner’ – een aanklachtsonnet - uit, beschouwt zichzelf als micro poet. Recent vertaalde hij met groot genoegen 120 gedichten van Billy Collins, op een balkon van een zomerhuisje in Portugal. Voor eigen gebruik, want vind daar maar eens een uitgever voor.

Yves T’Sjoen

Hij publiceerde “Vaarwel wat lelijk is: bijzondere stukken uit de collectie van het Poëziecentrum” (Poëziecentrum, 2005). Hij vertaalde gedichten van Roland Jooris naar het Engels voor de cd “Lijnen” van Helena Tulve (ECM Records, 2008) en het gedicht “Moeder” van Elisabeth Eybers voor de bloemlezing “De mooiste van de hele wereld” (Lannoo, 2010). Op zijn Versindaba-blog signaleert Stefaan berichten uit de poëzie-actualiteit in Vlaanderen en Nederland.

Mijn naam is Delphine Lecompte, ik ben 33 jaar en woon in Brugge. Mijn eerste dichtbundel De Dieren in Mij werd bekroond met de Buddingh’-prijs 2010 en met de prijs voor de letterkunde 2011 van de provincie West-Vlaanderen. Mijn tweede bundel heet Verzonnen Prooi. Ik schrijf iedere dag, alles moet wijken voor het schrijven. Soms vergeet ik te eten en te kuisen. Mijn ruiten zijn vuil. Ik ben hopeloos verknocht aan een oude kruisboogschutter. Hij zorgt goed voor mij, hij koopt platte kaas en sponzen voor mij.