Gedigte

Charl-Pierre Naudé. Skandinawiese speurverhaal

Saturday, April 15th, 2017

Skandinawiese speurverhaal

Svendborg, 2017

 

ʼn Ydelheidsakkie:

per definisie

verdag. Swart. Die sakkie glím

in die laatlig se bleek stuiptrekke

(en weens die rol van emjambement).

 

Op ʼn rakkie, in die badkamer.

(Let op: die staccato-effek,

dís beduidend.)

 

Swart, soos die priester

se rok. Hy’t ʼn skaduweebaard:

ʼn betekenisvolle leidraad.

Laat mens wonder of die sexy pop

wat deur ʼn venster loer, ook iets wegsteek.

 

Kom in, die tuinier.

Sy reguit antwoord: “Ek sou maai”.

Daai’s verdagte nommer drie.

 

Nog sneeu sak uit, en haar hand

klem stywer om haar boordjie.

 

Wit, wat bedek.

Middernag.

Die verhaal van ’n driehoek.

 

Die sakkie, oopgerits.

ʼn Rok eenkant gewerp.

Skuim, die ligtheid

van haar luim.

En ʼn witter-as-sneeu sneeu

so koud soos skeermeslemmetjies.

 

 

(© Charl-Pierre Naudé / 2017)

Nini Bennett. Twee gedigte

Friday, March 31st, 2017

Kleindorpse fragment

 

My God
is ‘n posbus
met ‘n mossiehart
en drie verlate eiers.
Ek nael na die cul-de-sac
en die blinde onbewoonde huis, óór
die kreupel paadjies met die duwweltjies
en my voete vonk teer
want my God is weer jonk, my God
is diggeheim en stof
as ek vlug in die hoogbloei
van my jeug met voete stom
teen die duwweltjies
en eensaam
soos die vlegsel singend agter my aan.

 

*

 

Vir Sheila

 

In weerwil van genade
wat so beenmin vra,
die blote bruikleen van ‘n lyf ―
maar ou been vermurwe,
minder beendig
word ou been murg
en sag, ‘n kalkdun lewe
van uitgespaarde krag.
Dalk word ons fossiele
as die see oor sy afgrond stoot
eendag, na groter hoogtes hel ―
ouerwordend
die verwording, die skulpe,
die verlooptes
teruggegee aan land en see.

 

© Nini Bennett / 2017

Hannie Rouweler. Twee gedichten

Friday, March 31st, 2017

AVONDUUR IN EEN KAMER

 

Ik heb muziek opgezet en denk aan jou.

Het zijn de warme klanken zonder woorden

die mij op dit uur een avondtuin binnenleiden

die ik lang niet heb gezien. De hoge hagen

belemmerden het zicht op rozenstruiken.

Watervallen, kleine led lampen, verlichting langs

de kiezelpaden van mijn jeugd: verlangen.

 

Ik heb de poort zelf halfopen gezet toen ik je stem

hoorde. Je riep of ik thuis was, of ik me nog iets

kon herinneren. Of ik nog iets van jou had bewaard

in oude dozen van het verleden. Ik gooi alles weg –

ik liet dit je weten. Je begreep het stilzwijgend,

legde armen om mijn middel, mond op mijn mond

stegen vogels op, donker en blauw, in de eerste nacht.

 

Dat leuke korte jurkje in Italië

 

Och, kon ik nog maar in dat jurkje

wit met zwarte bollen en uitgesneden hals

zoals ik aanhad toen ik over de boulevard liep

van Viareggio, op een zonnige avond met hem

en ik nog sluiks keek naar al die oudere dames

met gebruinde huid en gouden kettingen

in hun te strakke zomer pantalons

die je voorbij liep en dan aankeek

met hun rimpelige gezichten en handen

veel tijd al achter zich hadden doorgebracht

 

en dat ik zelf nu zo ben. Zoals het lijkt.

Ik houd het leuke jurkje voor mijn lichaam

zie dat ik er nog in zou passen

met die knellende bijpassende lakschoentjes

die onderin de kast staan

en loop naar de spiegel in de badkamer

met ogen dof van woorden en gevoelens

en botten door artrose langzamer bewegend

onder de grond al wegzakken in het zand

en voel me zweven zweven naar daarginder

 

(c) Hannie Rouweler (Uit: Good bye tot ziens)

 

Hannie Rouweler

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hannie Rouweler. Drie gedichten

Tuesday, March 28th, 2017

Advies in de ochtend

 

Doe maar gewoon het eerst

wat in je opkomt.

De zon doet het ook

en wrijft soms in zijn ogen,

de regen ook

die laat pardoes druppels vallen.

 

Sta maar gewoon op tegelijk

met de wintervogels.

Sommige blijven lang in hun nest liggen.

Andere wachten op

het eerste stemgeluid. Een klok.

Pruttelen van koffie in de keuken.

 

Als

 

Als je toch niets te zeggen hebt

laat het dan zo

laat de woorden waar ze zijn

leg geen verbanden aan

 

het is er niet meer als

je niets te zeggen hebt

woorden leeg zijn

hol als een leeg glas

 

leegte is dan een ruimte

waar nog plek is voor iets

zoals een schilderij

een instrument, een bron.

 

Altijd te laat

 

Ik zie alles altijd te laat. Altijd

komt het daarna pas mijn kant uit

alsof ik voordien blind, een blinde

ziener, en op de tast in het duister

de bodem aftastte zo zichtbaar

in het volle licht. Van de zon, maan

sterren. Intussen loop ik te slaap-

 

wandelen. Ik maakte al eens een vers

ook voor hem. Wat doet Leo in Texas?

Hij schrijft gewoon door alsof ik er nog ben

en hij er niet meer is. In Leusden blz. 121

in Daar (Querido, 2011) lees ik pas zijn tuin

voor mij. Zijn eindeloze tuin en hoor ik

bij paarse bloemen en kalme wilde dieren.

 

Hier sta ik dus ook voor jou die ik bijna vergeten

was door al die stomme rare drukte om ons heen

die nergens op slaat. Het was slechts een komma

wat ons scheidde, echt niet meer. Vergeef me.

En ook een handvol dromen en zoete gedachten

als koekspek van de kermis op zondag en traag als

muziek van die ene componist, ook een dromer.

 

(c) Hannie Rouweler (Uit: Good bye tot ziens)

Hannie Rouweler

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Waal Venter. Landskappe

Sunday, March 26th, 2017

Landskappe

 

Wolke leun ondertoe,

rus hulle sagte borste

en mae

op die berg se benige rug.

 

Sewe en veertig bome staan in ’n ry

in die bruinvloeiende veld;

staan en staar na die melkerige lug,

staan en staan.

 

Die koue Atlantiese Oseaan stoei

bors teen bors met die warm Indiese Oseaan

by die Punt van die Kaap;

hulle eindelose titaniese stryd is onsigbaar.

 

Die maan trek oor

en die grond swel onder my voete,

lig my op, baie effens,

nie genoeg om te kan raak aan die maan se bepoeierde wang nie.

 

 

© De Waal Venter / 2017

Charl-Pierre Naudé. Voltrekking

Thursday, March 9th, 2017

Voltrekking

Svendborg, 2017

 

Diepnag. Nagdiepte.

Bibbering.

Middelwinter.

 

Ek tuur, ná middernag.

Na swane op ʼn meersee.

Skeertuie. Kalkoene van Boeddha.

 

Oop kolle

op ʼn swart skildery.

Die slaaprok van Rothko

 

se geheime minnares.

Oor wie

hy so wit gedroom het.

 

In ongelyke, serene stukke.

Geskeur. En op die water gegooi.

Groot konsternasie.

 

By die afslaer. Die kaaiklok tingel.

Selfs die mooiste, mooiste meisies

(met witste glimlagte)

 

kan soms ʼn stukkie vis wil vang.

Geen grap nie.

Na benede moet duik.

 

Suurstof.

Ruimtevaarders.

Die helderwit pakke.

 

Gewigloos. Skaatsers.

Oor en weer, op en af.

Bo gelyk aan onder.

 

Swart swart swart.

Snorkel nie vergeet nie.

Natuurlik nie. Nag, mos.

 

Fyn kuns. Van wit porselein.

Blaas.

Oggendbeuel.

 

Die buiging van die nekke.

Militêre presisie.

Oorgang.

 

Onderhandeling.

Geslag.

Verekussing.

 

Sneeu. Op die meersee.

En natuurlik

die swane.

 

 

© Charl-Pierre Naudé

Andries Bezuidenhout. Persea Americana

Tuesday, March 7th, 2017

(offer vir Huitzilopochtli)

“Don’t fence me in,” sing Eddie Sakamura karaoke.
Ek dink aan die son wat te vinnig ryp word
en tot by die pit vrot. O avokadopeer, Meksikaanse fonds,
hulle beweer jy’s sommer net ʼn oorgewig bessie
maar vir my is jy offer aan die god van smaak.
Die Asteke roep jou āhuacatl (verwysing na jou balsakvorm)
al hang jy aan tweeslagtige bome.
Was Spanjaarde hiérvan bewus toe hulle jou sommer aguacate noem?
Blikoor Engelse hoor regsgeleerdes en doop jou avogato pear
en daarna verval jy in vrye klankassosiasie as alligatorpeer en avokadopeer.

Nie dat jy jou hieraan steur nie. Hulle pluk jou eers,
jy besluit self wanneer jy reg vir eet is.
Kyk hoe kneus hulle jou tussen winkelrakke
skud jou om te hoor of jou hart al klop.
Hulle draai jou in koerante toe, kyk daagliks vir rypwordnuus.
Slaan een dag oor en jy’t reeds van groen na grys versmoor.
Nou verstik hulle jou met etileengas, verkwansel jou as “ripe and ready to eat”.
Versigtig! Hulle gaan jou met tandestokkies kruisig,
jou pit in ʼn waterfles doop.

Avokado, wispelturige vrug –
lyk soos peer of knater, klink soos alligator,
maar proe net soos jou heilige self.

gilbert gibson. (kraglyne)

Saturday, March 4th, 2017

(kraglyne)

Independence Day 2                     

 

Toe ek jou die eerste keer toe ek jou          gaan jy deur my are

soos gif soos waarskuwing voor ʼn stuiptrekking           die eerste keer toe

ek begin hoofpyn en twee Valiums meer as die edge wegvat

van stiltes in jou lyf           verbeel ek my soos die stilte in pille

wat die omliggende willekeur ʼn litteken jou wange

 

En toe was jy weg ingehoue asem bitter gesluk en grys in my mond

soos fabrieke wat liefde dwing na stoere volwassenheid

en mens bewus maak van die drama in onheil

ʼn ongemaklike erflating en berou die ashoop van

 

Farmakologiese kalmte as jy doodgaan            my gedagtes afmat

dat die soet verrotting in my prut soos die knorrige aan-

hangsels van die onderbos waar senuwees die wind my lippe

 

Oor kraglyne vergeet           toe jy lastmanstanding alles stadig en

fatsoenlik ʼn stomme totsiens dooierus teen my voorkop vat

 

 

[© gilbert gibson / 2017]