Gedigte

Charl-Pierre Naudé. Voltrekking

Thursday, March 9th, 2017

Voltrekking

Svendborg, 2017

 

Diepnag. Nagdiepte.

Bibbering.

Middelwinter.

 

Ek tuur, ná middernag.

Na swane op ʼn meersee.

Skeertuie. Kalkoene van Boeddha.

 

Oop kolle

op ʼn swart skildery.

Die slaaprok van Rothko

 

se geheime minnares.

Oor wie

hy so wit gedroom het.

 

In ongelyke, serene stukke.

Geskeur. En op die water gegooi.

Groot konsternasie.

 

By die afslaer. Die kaaiklok tingel.

Selfs die mooiste, mooiste meisies

(met witste glimlagte)

 

kan soms ʼn stukkie vis wil vang.

Geen grap nie.

Na benede moet duik.

 

Suurstof.

Ruimtevaarders.

Die helderwit pakke.

 

Gewigloos. Skaatsers.

Oor en weer, op en af.

Bo gelyk aan onder.

 

Swart swart swart.

Snorkel nie vergeet nie.

Natuurlik nie. Nag, mos.

 

Fyn kuns. Van wit porselein.

Blaas.

Oggendbeuel.

 

Die buiging van die nekke.

Militêre presisie.

Oorgang.

 

Onderhandeling.

Geslag.

Verekussing.

 

Sneeu. Op die meersee.

En natuurlik

die swane.

 

 

© Charl-Pierre Naudé

Andries Bezuidenhout. Persea Americana

Tuesday, March 7th, 2017

(offer vir Huitzilopochtli)

“Don’t fence me in,” sing Eddie Sakamura karaoke.
Ek dink aan die son wat te vinnig ryp word
en tot by die pit vrot. O avokadopeer, Meksikaanse fonds,
hulle beweer jy’s sommer net ʼn oorgewig bessie
maar vir my is jy offer aan die god van smaak.
Die Asteke roep jou āhuacatl (verwysing na jou balsakvorm)
al hang jy aan tweeslagtige bome.
Was Spanjaarde hiérvan bewus toe hulle jou sommer aguacate noem?
Blikoor Engelse hoor regsgeleerdes en doop jou avogato pear
en daarna verval jy in vrye klankassosiasie as alligatorpeer en avokadopeer.

Nie dat jy jou hieraan steur nie. Hulle pluk jou eers,
jy besluit self wanneer jy reg vir eet is.
Kyk hoe kneus hulle jou tussen winkelrakke
skud jou om te hoor of jou hart al klop.
Hulle draai jou in koerante toe, kyk daagliks vir rypwordnuus.
Slaan een dag oor en jy’t reeds van groen na grys versmoor.
Nou verstik hulle jou met etileengas, verkwansel jou as “ripe and ready to eat”.
Versigtig! Hulle gaan jou met tandestokkies kruisig,
jou pit in ʼn waterfles doop.

Avokado, wispelturige vrug –
lyk soos peer of knater, klink soos alligator,
maar proe net soos jou heilige self.

gilbert gibson. (kraglyne)

Saturday, March 4th, 2017

(kraglyne)

Independence Day 2                     

 

Toe ek jou die eerste keer toe ek jou          gaan jy deur my are

soos gif soos waarskuwing voor ʼn stuiptrekking           die eerste keer toe

ek begin hoofpyn en twee Valiums meer as die edge wegvat

van stiltes in jou lyf           verbeel ek my soos die stilte in pille

wat die omliggende willekeur ʼn litteken jou wange

 

En toe was jy weg ingehoue asem bitter gesluk en grys in my mond

soos fabrieke wat liefde dwing na stoere volwassenheid

en mens bewus maak van die drama in onheil

ʼn ongemaklike erflating en berou die ashoop van

 

Farmakologiese kalmte as jy doodgaan            my gedagtes afmat

dat die soet verrotting in my prut soos die knorrige aan-

hangsels van die onderbos waar senuwees die wind my lippe

 

Oor kraglyne vergeet           toe jy lastmanstanding alles stadig en

fatsoenlik ʼn stomme totsiens dooierus teen my voorkop vat

 

 

[© gilbert gibson / 2017]

Susan Smith. nagmusiek vir ’n slaaplose

Monday, February 20th, 2017

nagmusiek vir ’n slaaplose

 

nagmeesters strum eindnote

vlerk stryk teen vlerk

 

iewers naby rol

’n skopsuil se haikoe

die nánag op

 

5.45 teen môrestertyd

’n laaste voetstap voor slaap

 

 

©Susan Smith /2017

 

De Waal Venter. Naastenby 1948 jaar na die geboorte van Christus

Friday, February 3rd, 2017

Naastenby 1948 jaar na die geboorte van Christus

 

Dis donker in die huis.

Die grootmense praat dinge

wat net hulle verstaan.

Ouma loop van kamer na kamer

geharnas in haar blommetjie-patroon voorskoot.

 

Oom Daaf hou sy glas

met die bruin goed daarin

in sy hand.

Hy hou daarvan om dit vol te maak.

 

Daar’s nie baie ligte in die huis nie,

ouma hou nie daarvan as daar baie ligte aan is nie.

Ons het klaar geëet,

by ’n ander tafel as die grootmense.

Ek is vaak.

Ma het my gevra of ek wil gaan lê.

Ek het gesê nee.

Ek wil nie op ’n plek slaap

wat nie my eie bed is nie.

 

My oë brand

maar ek hou hulle oop.

 

Die grootmense lag hard.

Oom Daaf staan op

en hou sy glas in die lug:

“Op Malan!” brul hy.

“Dis tyd vir Smuts om te gaan!”

 

Ek dink die grootmense stem saam met hom.

Ek is moeg.

Ek en Sally het heeldag buite gespeel.

Ons het bossies in ou jêmblikke geplant.

Wie is Malan?

 

© De Waal Venter / 2017

Gisela Ullyatt. Gedig in vibrocrete

Wednesday, February 1st, 2017

Gedig in vibrocrete

 

Ek:

vroeëperske-bloeisel,

bespieder van vibrocrete heinings;

die bure se boomlose jaart.

Hulle hond howl soos Ginsberg

sonder ’n beat.

Geen kaddisj opgedra

aan die ontwaterde son nie.

Eerder ’n venynige wiegelied.

 

Heilige Here van laerskooldae:

kap my boom nie af nie.

Hoor my pleidooi in kwynende onskuld.

In takke na-droom-dink ek in ekstatiese lig

want wonde ook bome,

hulle dreunsing vir duiwe van ’n ander kleur.

 

Heilige God, if you happen to listen

laat my alles afsterf.

Verlos my en die brak van ons vibrocrete dae.

 

© Gisela Ullyatt / 2017

 

Hans Franse. Twee gedichten

Tuesday, January 24th, 2017

GOEDE VRIJDAGHERT

 

De hoorns en de cornemuze

van Hubertus klonken dof in de dove verte

Blauwe bloemfestoenen zongen over jonge lente:

Ook bomen leken zich botoxloos te verjongen,

groen en roze en geel en jong acquamarijn

van bosviooltjes en sneeuwklokjes

de goede vrijdag inluidend.

Doof bleef Hubertus voor de stille schoonheid.

De spankracht van zijn arm bewoog

de boog ,de pijl bedroog de zwaartekracht

Zo doende droeg het goede vrijdag hert,

een houten kruis in zijn gewei

en ontsnapte in de stille week.

 

*

 

CHIANTI  CLASSICO

 

Ik zwem in een golvend Toscane.

In een zee van groene wijn

in gaarden op de deinend blauwe heuvels

vergrijzen lachende olijven het landschap.

Wij groeien juichende druiven, en persen ze in de handpalm uit,

likken gulzig van het bruisend sap  en overvloedig  wrijven we

dikke groene olie uit olijven  tussen half gegroefde stenen .

Tenuta’s  polyfoon van sfeer, zingen motetten

met de volle glazen in de hand.

Golvend klassiek Gregoriaans bezingt de unisone afdronk,

artis en thesis maken een mixolydische mystieke drank

een veilige haven van jong gebotteld geluk.

Rode wijn huwt in Pienza  knappend brood met schapenkaas,

witte wijn verzacht het stervend konijn

dat zacht gestoofd  met mij kopje onder gaat.

Van verre lacht de Renaissance,

Siena en Firenze omhelzen elkaar op afstand.

Stervend in decadente schoonheid van weleer

blaast Chianto Classico de laatste adem uit

 

                                                 Montefiridolfi,13 mei 2016.

 

[co.  Hans Franse/2017]

 

Hans Franse. Drie gedichten

Tuesday, January 17th, 2017

OP DRIFT

 

Een wild gekuifde tsunami

rolt vanuit het noordwesten aan

klimaattoeristen op het strand van Scheveningen

worden zeespiegelvluchtelingen;

Jagende wolken kloppen

tegen gillend land:

fluitende storm zingt een valse tweede stem

een ontmande vuurtoren geeft half licht

op drift geraakt in de voornacht.

(Holst van de nacht

hol en ondoorgrondelijk strand

de zee een norse lokker in de leegte)

 

Als de veilige boulevard  doorbreekt

Vergeet men een creditcard

op een blauw stuk verwrongen staal.

 

Achteruitrijdend op een eindeloze weg

zie ik in  de buiten-en de binnenspiegels

het verleden met grote snelheid naderen.

de schok: een kaleidoscoop

van oude dossiers, lang vergeten woorden

door dode mensen uitgesproken.

 

*


DE DOODVAN EEN GONDOLIER

 

In Venetie  Castello:  la fondamenta di Santa Anna

naast kleurige affiches wild geplakt op het reclamebord

op de plek waar doden worden vereeuwigd

las ik op een zwartomrande mededeling

dat “Fabio Collavini, gondoliere”,

gestorven was: hij was 68 jaar geworden :

“plots weggerukt van de genegenheid

van zijn treurende geliefden”.

Zijn foto : een sterke man,

in zijn wit-blauw gestreepte baadje

met zijn hoed met rood-blauwe linten :

het uniform van de gondolier

stoer met de lagune op de achtergrond:

je vermoedde zijn vereelte handen, de riem

waarmee hij wrikte ingaande

tegen het weerbarstige water

de wilde golven van de lagune.

 

In een optocht van gondels

zal zijn kist  dobberen op die golven

misschien in de late nacht aanspoelen zonder boeggolf

op San Michele, waar de doodse stilte heerst

 

 

(San Michele is het kerkhof van Venetie, op een eiland in de lagune.)

 

 

*

 

CIRKELS IN DE SNEEUW

 

Rondom de notenboom bij de ingang van de wereld

had de sneeuw zich opgehoogd   tot bij het nabije dennenbos.

Op voorzichtige voetstappen kwamen  mensen naar buiten

Hun voeten aarzelend krakend in de ongerepte sneeuw

Een vrouw met een kinderwagen, lachte schaterend

en draaide bijna dansend een rondje om de boom

trok haar eerste cirkel en wandelde ver weg

Een kind op een fietsje  reed  in een kring

Grotere kinderen met een slee  trokken elkaar over de drempel

Flirtende jongeren zeepten elkaar in

trokken hollend hun eigen cirkels met een passer,

dingen aanrakend die door de sneeuw werden verzacht

(want in de sneeuw is alles anders en zachter)

een echtpaar zag  in de schuwe middagzon

de grillige schaduw van de takken opnieuw in blauw .

schraal belicht door een  bleke zuinigheidslamp

bijna brandend achter de bosrand

een vrouw met een rollator draaide haar  laatste rondje

een kromgebogen  man met stok strompelde

als laatste uit de cirkel weg

en verdween in de bosrand van het eeuwig woud.

de reeds aangetaste sneeuw werd modder

en loste protestloos op: de cirkel van de cirkels was rond

 

begonnen in Freudenstadt, Zwarte woud, 4 maart 2016

 

*

{co. Hans Franse/2017}