Gedigte

Hannie Rouweler. Drie gedichten

Tuesday, March 28th, 2017

Advies in de ochtend

 

Doe maar gewoon het eerst

wat in je opkomt.

De zon doet het ook

en wrijft soms in zijn ogen,

de regen ook

die laat pardoes druppels vallen.

 

Sta maar gewoon op tegelijk

met de wintervogels.

Sommige blijven lang in hun nest liggen.

Andere wachten op

het eerste stemgeluid. Een klok.

Pruttelen van koffie in de keuken.

 

Als

 

Als je toch niets te zeggen hebt

laat het dan zo

laat de woorden waar ze zijn

leg geen verbanden aan

 

het is er niet meer als

je niets te zeggen hebt

woorden leeg zijn

hol als een leeg glas

 

leegte is dan een ruimte

waar nog plek is voor iets

zoals een schilderij

een instrument, een bron.

 

Altijd te laat

 

Ik zie alles altijd te laat. Altijd

komt het daarna pas mijn kant uit

alsof ik voordien blind, een blinde

ziener, en op de tast in het duister

de bodem aftastte zo zichtbaar

in het volle licht. Van de zon, maan

sterren. Intussen loop ik te slaap-

 

wandelen. Ik maakte al eens een vers

ook voor hem. Wat doet Leo in Texas?

Hij schrijft gewoon door alsof ik er nog ben

en hij er niet meer is. In Leusden blz. 121

in Daar (Querido, 2011) lees ik pas zijn tuin

voor mij. Zijn eindeloze tuin en hoor ik

bij paarse bloemen en kalme wilde dieren.

 

Hier sta ik dus ook voor jou die ik bijna vergeten

was door al die stomme rare drukte om ons heen

die nergens op slaat. Het was slechts een komma

wat ons scheidde, echt niet meer. Vergeef me.

En ook een handvol dromen en zoete gedachten

als koekspek van de kermis op zondag en traag als

muziek van die ene componist, ook een dromer.

 

(c) Hannie Rouweler (Uit: Good bye tot ziens)

Hannie Rouweler

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Waal Venter. Landskappe

Sunday, March 26th, 2017

Landskappe

 

Wolke leun ondertoe,

rus hulle sagte borste

en mae

op die berg se benige rug.

 

Sewe en veertig bome staan in ’n ry

in die bruinvloeiende veld;

staan en staar na die melkerige lug,

staan en staan.

 

Die koue Atlantiese Oseaan stoei

bors teen bors met die warm Indiese Oseaan

by die Punt van die Kaap;

hulle eindelose titaniese stryd is onsigbaar.

 

Die maan trek oor

en die grond swel onder my voete,

lig my op, baie effens,

nie genoeg om te kan raak aan die maan se bepoeierde wang nie.

 

 

© De Waal Venter / 2017

Charl-Pierre Naudé. Voltrekking

Thursday, March 9th, 2017

Voltrekking

Svendborg, 2017

 

Diepnag. Nagdiepte.

Bibbering.

Middelwinter.

 

Ek tuur, ná middernag.

Na swane op ʼn meersee.

Skeertuie. Kalkoene van Boeddha.

 

Oop kolle

op ʼn swart skildery.

Die slaaprok van Rothko

 

se geheime minnares.

Oor wie

hy so wit gedroom het.

 

In ongelyke, serene stukke.

Geskeur. En op die water gegooi.

Groot konsternasie.

 

By die afslaer. Die kaaiklok tingel.

Selfs die mooiste, mooiste meisies

(met witste glimlagte)

 

kan soms ʼn stukkie vis wil vang.

Geen grap nie.

Na benede moet duik.

 

Suurstof.

Ruimtevaarders.

Die helderwit pakke.

 

Gewigloos. Skaatsers.

Oor en weer, op en af.

Bo gelyk aan onder.

 

Swart swart swart.

Snorkel nie vergeet nie.

Natuurlik nie. Nag, mos.

 

Fyn kuns. Van wit porselein.

Blaas.

Oggendbeuel.

 

Die buiging van die nekke.

Militêre presisie.

Oorgang.

 

Onderhandeling.

Geslag.

Verekussing.

 

Sneeu. Op die meersee.

En natuurlik

die swane.

 

 

© Charl-Pierre Naudé

Andries Bezuidenhout. Persea Americana

Tuesday, March 7th, 2017

(offer vir Huitzilopochtli)

“Don’t fence me in,” sing Eddie Sakamura karaoke.
Ek dink aan die son wat te vinnig ryp word
en tot by die pit vrot. O avokadopeer, Meksikaanse fonds,
hulle beweer jy’s sommer net ʼn oorgewig bessie
maar vir my is jy offer aan die god van smaak.
Die Asteke roep jou āhuacatl (verwysing na jou balsakvorm)
al hang jy aan tweeslagtige bome.
Was Spanjaarde hiérvan bewus toe hulle jou sommer aguacate noem?
Blikoor Engelse hoor regsgeleerdes en doop jou avogato pear
en daarna verval jy in vrye klankassosiasie as alligatorpeer en avokadopeer.

Nie dat jy jou hieraan steur nie. Hulle pluk jou eers,
jy besluit self wanneer jy reg vir eet is.
Kyk hoe kneus hulle jou tussen winkelrakke
skud jou om te hoor of jou hart al klop.
Hulle draai jou in koerante toe, kyk daagliks vir rypwordnuus.
Slaan een dag oor en jy’t reeds van groen na grys versmoor.
Nou verstik hulle jou met etileengas, verkwansel jou as “ripe and ready to eat”.
Versigtig! Hulle gaan jou met tandestokkies kruisig,
jou pit in ʼn waterfles doop.

Avokado, wispelturige vrug –
lyk soos peer of knater, klink soos alligator,
maar proe net soos jou heilige self.

gilbert gibson. (kraglyne)

Saturday, March 4th, 2017

(kraglyne)

Independence Day 2                     

 

Toe ek jou die eerste keer toe ek jou          gaan jy deur my are

soos gif soos waarskuwing voor ʼn stuiptrekking           die eerste keer toe

ek begin hoofpyn en twee Valiums meer as die edge wegvat

van stiltes in jou lyf           verbeel ek my soos die stilte in pille

wat die omliggende willekeur ʼn litteken jou wange

 

En toe was jy weg ingehoue asem bitter gesluk en grys in my mond

soos fabrieke wat liefde dwing na stoere volwassenheid

en mens bewus maak van die drama in onheil

ʼn ongemaklike erflating en berou die ashoop van

 

Farmakologiese kalmte as jy doodgaan            my gedagtes afmat

dat die soet verrotting in my prut soos die knorrige aan-

hangsels van die onderbos waar senuwees die wind my lippe

 

Oor kraglyne vergeet           toe jy lastmanstanding alles stadig en

fatsoenlik ʼn stomme totsiens dooierus teen my voorkop vat

 

 

[© gilbert gibson / 2017]

Susan Smith. nagmusiek vir ’n slaaplose

Monday, February 20th, 2017

nagmusiek vir ’n slaaplose

 

nagmeesters strum eindnote

vlerk stryk teen vlerk

 

iewers naby rol

’n skopsuil se haikoe

die nánag op

 

5.45 teen môrestertyd

’n laaste voetstap voor slaap

 

 

©Susan Smith /2017

 

De Waal Venter. Naastenby 1948 jaar na die geboorte van Christus

Friday, February 3rd, 2017

Naastenby 1948 jaar na die geboorte van Christus

 

Dis donker in die huis.

Die grootmense praat dinge

wat net hulle verstaan.

Ouma loop van kamer na kamer

geharnas in haar blommetjie-patroon voorskoot.

 

Oom Daaf hou sy glas

met die bruin goed daarin

in sy hand.

Hy hou daarvan om dit vol te maak.

 

Daar’s nie baie ligte in die huis nie,

ouma hou nie daarvan as daar baie ligte aan is nie.

Ons het klaar geëet,

by ’n ander tafel as die grootmense.

Ek is vaak.

Ma het my gevra of ek wil gaan lê.

Ek het gesê nee.

Ek wil nie op ’n plek slaap

wat nie my eie bed is nie.

 

My oë brand

maar ek hou hulle oop.

 

Die grootmense lag hard.

Oom Daaf staan op

en hou sy glas in die lug:

“Op Malan!” brul hy.

“Dis tyd vir Smuts om te gaan!”

 

Ek dink die grootmense stem saam met hom.

Ek is moeg.

Ek en Sally het heeldag buite gespeel.

Ons het bossies in ou jêmblikke geplant.

Wie is Malan?

 

© De Waal Venter / 2017

Gisela Ullyatt. Gedig in vibrocrete

Wednesday, February 1st, 2017

Gedig in vibrocrete

 

Ek:

vroeëperske-bloeisel,

bespieder van vibrocrete heinings;

die bure se boomlose jaart.

Hulle hond howl soos Ginsberg

sonder ’n beat.

Geen kaddisj opgedra

aan die ontwaterde son nie.

Eerder ’n venynige wiegelied.

 

Heilige Here van laerskooldae:

kap my boom nie af nie.

Hoor my pleidooi in kwynende onskuld.

In takke na-droom-dink ek in ekstatiese lig

want wonde ook bome,

hulle dreunsing vir duiwe van ’n ander kleur.

 

Heilige God, if you happen to listen

laat my alles afsterf.

Verlos my en die brak van ons vibrocrete dae.

 

© Gisela Ullyatt / 2017