Gedigte

Susan Smith. nagmusiek vir ’n slaaplose

Monday, February 20th, 2017

nagmusiek vir ’n slaaplose

 

nagmeesters strum eindnote

vlerk stryk teen vlerk

 

iewers naby rol

’n skopsuil se haikoe

die nánag op

 

5.45 teen môrestertyd

’n laaste voetstap voor slaap

 

 

©Susan Smith /2017

 

De Waal Venter. Naastenby 1948 jaar na die geboorte van Christus

Friday, February 3rd, 2017

Naastenby 1948 jaar na die geboorte van Christus

 

Dis donker in die huis.

Die grootmense praat dinge

wat net hulle verstaan.

Ouma loop van kamer na kamer

geharnas in haar blommetjie-patroon voorskoot.

 

Oom Daaf hou sy glas

met die bruin goed daarin

in sy hand.

Hy hou daarvan om dit vol te maak.

 

Daar’s nie baie ligte in die huis nie,

ouma hou nie daarvan as daar baie ligte aan is nie.

Ons het klaar geëet,

by ’n ander tafel as die grootmense.

Ek is vaak.

Ma het my gevra of ek wil gaan lê.

Ek het gesê nee.

Ek wil nie op ’n plek slaap

wat nie my eie bed is nie.

 

My oë brand

maar ek hou hulle oop.

 

Die grootmense lag hard.

Oom Daaf staan op

en hou sy glas in die lug:

“Op Malan!” brul hy.

“Dis tyd vir Smuts om te gaan!”

 

Ek dink die grootmense stem saam met hom.

Ek is moeg.

Ek en Sally het heeldag buite gespeel.

Ons het bossies in ou jêmblikke geplant.

Wie is Malan?

 

© De Waal Venter / 2017

Gisela Ullyatt. Gedig in vibrocrete

Wednesday, February 1st, 2017

Gedig in vibrocrete

 

Ek:

vroeëperske-bloeisel,

bespieder van vibrocrete heinings;

die bure se boomlose jaart.

Hulle hond howl soos Ginsberg

sonder ’n beat.

Geen kaddisj opgedra

aan die ontwaterde son nie.

Eerder ’n venynige wiegelied.

 

Heilige Here van laerskooldae:

kap my boom nie af nie.

Hoor my pleidooi in kwynende onskuld.

In takke na-droom-dink ek in ekstatiese lig

want wonde ook bome,

hulle dreunsing vir duiwe van ’n ander kleur.

 

Heilige God, if you happen to listen

laat my alles afsterf.

Verlos my en die brak van ons vibrocrete dae.

 

© Gisela Ullyatt / 2017

 

Hans Franse. Twee gedichten

Tuesday, January 24th, 2017

GOEDE VRIJDAGHERT

 

De hoorns en de cornemuze

van Hubertus klonken dof in de dove verte

Blauwe bloemfestoenen zongen over jonge lente:

Ook bomen leken zich botoxloos te verjongen,

groen en roze en geel en jong acquamarijn

van bosviooltjes en sneeuwklokjes

de goede vrijdag inluidend.

Doof bleef Hubertus voor de stille schoonheid.

De spankracht van zijn arm bewoog

de boog ,de pijl bedroog de zwaartekracht

Zo doende droeg het goede vrijdag hert,

een houten kruis in zijn gewei

en ontsnapte in de stille week.

 

*

 

CHIANTI  CLASSICO

 

Ik zwem in een golvend Toscane.

In een zee van groene wijn

in gaarden op de deinend blauwe heuvels

vergrijzen lachende olijven het landschap.

Wij groeien juichende druiven, en persen ze in de handpalm uit,

likken gulzig van het bruisend sap  en overvloedig  wrijven we

dikke groene olie uit olijven  tussen half gegroefde stenen .

Tenuta’s  polyfoon van sfeer, zingen motetten

met de volle glazen in de hand.

Golvend klassiek Gregoriaans bezingt de unisone afdronk,

artis en thesis maken een mixolydische mystieke drank

een veilige haven van jong gebotteld geluk.

Rode wijn huwt in Pienza  knappend brood met schapenkaas,

witte wijn verzacht het stervend konijn

dat zacht gestoofd  met mij kopje onder gaat.

Van verre lacht de Renaissance,

Siena en Firenze omhelzen elkaar op afstand.

Stervend in decadente schoonheid van weleer

blaast Chianto Classico de laatste adem uit

 

                                                 Montefiridolfi,13 mei 2016.

 

[co.  Hans Franse/2017]

 

Hans Franse. Drie gedichten

Tuesday, January 17th, 2017

OP DRIFT

 

Een wild gekuifde tsunami

rolt vanuit het noordwesten aan

klimaattoeristen op het strand van Scheveningen

worden zeespiegelvluchtelingen;

Jagende wolken kloppen

tegen gillend land:

fluitende storm zingt een valse tweede stem

een ontmande vuurtoren geeft half licht

op drift geraakt in de voornacht.

(Holst van de nacht

hol en ondoorgrondelijk strand

de zee een norse lokker in de leegte)

 

Als de veilige boulevard  doorbreekt

Vergeet men een creditcard

op een blauw stuk verwrongen staal.

 

Achteruitrijdend op een eindeloze weg

zie ik in  de buiten-en de binnenspiegels

het verleden met grote snelheid naderen.

de schok: een kaleidoscoop

van oude dossiers, lang vergeten woorden

door dode mensen uitgesproken.

 

*


DE DOODVAN EEN GONDOLIER

 

In Venetie  Castello:  la fondamenta di Santa Anna

naast kleurige affiches wild geplakt op het reclamebord

op de plek waar doden worden vereeuwigd

las ik op een zwartomrande mededeling

dat “Fabio Collavini, gondoliere”,

gestorven was: hij was 68 jaar geworden :

“plots weggerukt van de genegenheid

van zijn treurende geliefden”.

Zijn foto : een sterke man,

in zijn wit-blauw gestreepte baadje

met zijn hoed met rood-blauwe linten :

het uniform van de gondolier

stoer met de lagune op de achtergrond:

je vermoedde zijn vereelte handen, de riem

waarmee hij wrikte ingaande

tegen het weerbarstige water

de wilde golven van de lagune.

 

In een optocht van gondels

zal zijn kist  dobberen op die golven

misschien in de late nacht aanspoelen zonder boeggolf

op San Michele, waar de doodse stilte heerst

 

 

(San Michele is het kerkhof van Venetie, op een eiland in de lagune.)

 

 

*

 

CIRKELS IN DE SNEEUW

 

Rondom de notenboom bij de ingang van de wereld

had de sneeuw zich opgehoogd   tot bij het nabije dennenbos.

Op voorzichtige voetstappen kwamen  mensen naar buiten

Hun voeten aarzelend krakend in de ongerepte sneeuw

Een vrouw met een kinderwagen, lachte schaterend

en draaide bijna dansend een rondje om de boom

trok haar eerste cirkel en wandelde ver weg

Een kind op een fietsje  reed  in een kring

Grotere kinderen met een slee  trokken elkaar over de drempel

Flirtende jongeren zeepten elkaar in

trokken hollend hun eigen cirkels met een passer,

dingen aanrakend die door de sneeuw werden verzacht

(want in de sneeuw is alles anders en zachter)

een echtpaar zag  in de schuwe middagzon

de grillige schaduw van de takken opnieuw in blauw .

schraal belicht door een  bleke zuinigheidslamp

bijna brandend achter de bosrand

een vrouw met een rollator draaide haar  laatste rondje

een kromgebogen  man met stok strompelde

als laatste uit de cirkel weg

en verdween in de bosrand van het eeuwig woud.

de reeds aangetaste sneeuw werd modder

en loste protestloos op: de cirkel van de cirkels was rond

 

begonnen in Freudenstadt, Zwarte woud, 4 maart 2016

 

*

{co. Hans Franse/2017}

Nicolette van der Walt. Doekvoet

Sunday, January 15th, 2017

Doekvoet

(Bunolagus monticularis)

 

In die Karoo Hooglande is tyd

in die sterre,

en deur die groot teleskoop

kan jy die oorsprong van die heelal

tussen Jupiter se mane

en kwasars opspoor.

Die Khoisan kon die melkweg

met die naakte oog bespied

en in die donker niet

van riete die spoor

van doekvoetjies naloop.

Deur die geweerlope van jagters

verskiet die skaars sterre

van die haseryk: die doekvoet

se tyd loop soek-soek uit.

 

 

© Nicolette van der Walt / 2017

 

Hans Franse. Drie gedichten

Wednesday, January 11th, 2017

HERFSTOCHTEND OP DE MONTE BANDITA

 

In de vroege ochtend

of de late nazomernacht

onder de trillende morgenster,

zingt een schorre lijster een aria

met veel trillers en gefluit,

een duet met een verre uil

komt de koningin van de nacht voorbij

hese hoge coloraturen,

het hoogtepunt van de zuivere nacht

is nog net niet bereikt,

al schijnt vals vroeg ochtendlicht

door verlaat struweel,

trillend en vibrerend op de reeds koude grond

paarse herfsttijloos bedauwt de toverfluit

dauwdruppelend klokkenspel  tinkelt waterig

de turdus viscovorus- ooit bezongen

door Jan Hanlo-

heeft de grootste bek.

 

 

*

 

 

CHIANTI  CLASSICO (1)

 

Ik zwem in een golvend Toscane.

In een zee van groene wijn

in gaarden op de deinend blauwe heuvels

vergrijzen lachende olijven het landschap.

Wij groeien juichende druiven, en persen ze in de handpalm uit,

likken gulzig van het bruisend sap  en overvloedig  wrijven we

dikke groene olie uit olijven  tussen half gegroefde stenen .

Van verre lacht de Renaissance,

Siena en Firenze omhelzen elkaar op afstand

stervend in decadente schoonheid van weleer.

 

Tenuta’s  polyfoon van sfeer, zingen motetten

met de volle glazen in de hand.

Golvend klassiek Gregoriaans bezingt de unisone afdronk,

artis en thesis maken een mixolydische mystieke drank

een veilige haven met jong gebotteld geluk.

Rode wijn huwt in Pienza  knappend brood met schapenkaas,

witte wijn verzacht het stervend konijn

dat zacht gestoofd  met mij kopje onder gaat.

 

                                            Montefiridolfi,13 mei 2016.

 

*

 

34  GRADEN IN DE SCHADUW

 

Het dal trilt, de bergen vernevelen

roestvrij stalen lucht, roestvrij stalen licht

de zon is vandaag

de beulsknecht van het oppermachtige Heelal

tuchtigt met zijn stralen

het uitgedroogde, dorstend land

Het bitse licht slaat elk protest hardhandig neer

verdooft met  hitteschild:

een kosmisch stroomstootwapen;

onweer broeit verder weg

vruchten groeien bijna zichtbaar

naar de herfst

kokend water met muntthee

ruikt de tuin uit

het is zelfs te heet om boos te worden:

Uitgeteld mij overgevend aan de intensive care

de lome warmte die mij omvangt

-inkapselend verdovend

-doe de deur dicht van de doos-

en daarna gevangen houdt.

 *

[co. Hans Franse / 2017]

 

BIOGRAFIE

Hans Franse

Hans Franse

J.M.A. (Hans) Franse werd geboren op 12 januari 1940 in Scheveningen. In Den Haag studeerde hij muziek aan het Kon.Conservatorium. Hij werkte als onderwijzer en leraar, later als consulent bij een landelijke stichting voor sociaal- cultureel werk , werd politicus en directeur van een cultureel centrum. Raakte na 1987 in een diepe crisis en vertrok naar Italie waar hij de helft van het jaar leeft. Hij publiceerde 5 boeken, waarvan twee over Italie. Zijn eerste gedichten schreef hij in het Frans. Bundelde een reeks gedichten, waarvan de eerste uit 1961, in “Het klein Getijdenboek van Jan van Frankrijk”. Bij uitgeverij Liverse verscheen “De tarantella van Pulcinella”en bij uitgeverij “Edizioni nuovi”de tweetalige bundel “Umbrisch Getijdenboek/Le ore canoniche Umbre”een gedichtencyclus door Ruud Hisgen als : heidense gebeden: getypeerd. In voorbereiding zijn drie bundels: “Petite ouverture a danser”, “De lof der Espresso” en de bundel “Zelfportret met woord”. Hans Franse is lid van de Haagse Kunstkring en schrijft recensies voor “Meander”.

 

 

 

Hans du Plessis. KERSBELYDENIS

Friday, December 23rd, 2016

giotto_crucifixion

KERSBELYDENIS

 

Kleine Jesus, mens van Nasaret,

hoor die hemel en die aarde juig

oor redding uit ʼn voerkripbed.

Laat rym en reël nou ook getuig:

 

Jonge Jesus, seun in Nasaret,

u koms voltooi die ganse wet,

leer van liefde en vergiffenis

in wonderwerk en gelykenis.

 

Grote Jesus, man uit Nasaret,

U het tot die dood toe bang

aan mensehand moes hang,

en als volbring in kruisgebed.

 

Liewe Jesus, God oor Nasaret,

u lewe het my van die dood gered!

 

(c) Hans du Plessis / Desember 2016

Eersterivierstrand