Blogs

Wicus Luwes. Herders van die hibriede tydperk

Tuesday, August 1st, 2017

Wat is die hibriede tydperk?

Ek was verbaas om uit te vind dat die informasietydperk iets van die verlede is. Dit wil vir my voorkom of mense al van so vroeg as 2012 oor die hibriede tydperk praat. Ek gaan die informasietydperk mis en was op ‘n sekere vlak nogal trots daarop om in die tydperk te lewe. Die enigste probleem met die informasietydperk is/was die voortdurende informasie wat soos kuikens in ‘n battery daagliks in my keel afgedruk is. Baie het ook al gesê dat ons moontlik ‘n afgestompde generasie is, met kennis wat nie meer by onsself lê nie, maar eerder in ‘n soort gedeelde / kollektiewe / dinamiese informasie-stooreenheid.

Maar wat is die hibriede tydperk dan nou eintlik, het ek gewonder? As ek aan hibriede motors dink, steek kombinasies van elektriese en brandstof enjins in my gedagtes vas. Ek speel my golf met ‘n hibriede stok – ‘n kombinasie van ‘n hout en ‘n yster. Dit is vir my meer van ‘n oorgang of vermenging as ‘n definitiewe tydperk. Dit is soos die plantegroei tussen die grasvelde van die Vrystaat en die doringbome van die Kalahari – op ‘n stadium kry jy beide doringbome en grasveld voordat dit oorslaan van die een na die ander. Ek wonder meteens hoe die oorgangstydperk van die industriële- na die informasietydperk gelyk het.

 

Wat verander in die hibriede tydperk?

Sou goud steeds ‘n manier wees om jouself te verskans teen die onbekende hibriede toekoms? Hoe lyk die moderne mens se goud? Menigte generasies het die manier gehad om weg te kruip in die berge om die vyand te ontvlug. Hoe sou die hibriede berge lyk?

Ek het as deel van my nuuskierigheid oor digkuns as lewende organisme gewonder hoe die digkuns en spesifiek die metafoor verander in ‘n boek soos die Bybel. Die metafoor word al vir millenia ingespan om sin te maak van abstrakte gedagtes. Ek wonder sommer hoe hibriede metafore daar uit sou sien. Ek heg baie waarde aan metafore en voel dat dit ‘n manier is om die abstrakte of onmeetbare wêreld te ontsluit. (Sien bv. my blog oor die genesende effek van metafore by hierdie skakel: http://versindaba.co.za/2017/02/28/wicus-luwes-die-metafoor-as-geneesmiddel/) Die Bybel het die industriële- en informasietydperke gesien. Die Bybel bevat ook ‘n menigte metafore en poëtiese gedeeltes.

Ek het drie kenners in hul vakgebied oor die poëtiese gedeeltes in die Bybel uitgevra: Prof Bernard Combrink, Prof Heilna du Plooy en Dr Rocco Hough. Prof Combrink en Prof du Plooy is tans besig met ‘n nuwe vertaling van die Bybel – ‘n Direkte Vertaling. Dr Rocco Hough was betrokke by die Bybel vir Dowes. Die Bybel vir Dowes het ‘n baie gewilde weergawe van die Bybel geword en is gevolglik uitgegee as die Bybel vir Almal. Die persoon wat van geboorte af doof is, se verwysingsraamwerk is anders as iemand wat op ‘n latere stadium in sy lewe doof geword het. Die blootstelling aan taal en metafore verander ‘n mens se sienswyse.

 

Psalm 23 uit die Bybel vir Almal/Dowes

1
’n Psalm van Dawid. Die Here is my Herder, Hy sorg vir my,
ek het genoeg van alles.

2
’n Herder bring sy skape na goeie weiveld,
hulle eet genoeg en hulle gaan lê.
Hy bring hulle na die water,
en daar gaan hulle lê en rus.

3
So gee die Here ook vir my nuwe krag,
Hy leer vir my om reg te lewe,
want ek behoort aan Hom.

4
Ook wanneer ek
deur ’n diep en donker vallei moet loop,
dan sal ek nie bang wees nie,
want U, Here, is by my.
U beskerm my
soos ’n herder sy skape beskerm
met sy stok en met sy kierie.

5
U nooi my om by u tafel te sit,
maar my vyande moet staan en kyk.
U laat my baie belangrik voel,
U laat my alles geniet.

6
U is goed vir my,
en U doen wat U belowe het,
U doen dit oral waar ek gaan,
so lank soos ek lewe.
Here, ek sal altyd weer terugkom na u tempel,
ek sal dit my hele lewe lank doen.

Kopiereg: Bybelgenootskap van Suid-Afrika.

Ek is seker dat enige persoon wat al vertalingswerk aangepak het al gewonder het wat die beste manier sou wees om die vertaling aan te pak: ‘n direkte woord-vir-woord vertaling sou die leser kon verwar omdat beelde/metafore slegs in sekere kulture voorkom. ‘n Vertaler sou natuurlik ook die idees van die oorspronklike skrywer kon probeer vertaal vir die leser. Twee digters kan dieselfde digkuns vertaal en verskillend interpreteer – kyk maar na die verskille tussen Langenhoven en Daniel Hugo se vertalings van ‘Die roebaijat van Omar Khajjam’. Sommige van die veranderinge of verskille was nodig omdat Afrikaans as spreektaal verander of ontwikkel het.

Die Bybel vir Dowes/Almal het my laat wonder oor die manier waarop dowe persone met metafore en poësie omgaan. Ek het Dr Rocco Hough hieroor uitgevra:

Wicus Luwes: Hoe vertaal ‘n mens Psalms se beelde en metafore vir ‘n dowe persoon?

Rocco Hough: Ongelukkig is die taalvermoë van Dowes so beperk, dat hulle meeste van die metafore in Afrikaans nie herken of verstaan nie, en daarom moes ons die poëtiese gedeeltes dinamies vertaal, die betekenis weergee, eerder as om die mooi beeld te behou. Die gevaar om die beelde te behou is groter as wat meeste horendes besef, omdat Dowes meer as dikwels iets anders daar inlees en probeer verstaanmaak wat gewone lesers nie eers sou oorweeg as moontlikheid nie. Een voorbeeld van gewone taalmisverstand:
Verlos ons van die bose, het n hele paar Dowes gelees en in Gebaretaal weergegee as Verlos ons van die BOSSE, wat vir hulle verstaanbaar is.

By laat u wil geskied, gebruik baie van hulle die gebaar vir skiet, soos met n handwapen, wat vir sommige van hulle die idee gee dat die Here sy wil afdwing met geweld.

WL: Hoe verskil beelde en metafore vir ‘n persoon wat van geboorte af doof is teenoor ‘n persoon wat eers later in sy lewe doof geword het?

RH: Indien n persoon doof gebore is of pre-linguaal doof geword het, voor ouderdom 4-6, is sy taalontwikkeling so beperk, dat dit uiters moeilik vir hom is om gewone taalpatrone aan te leer, en word meeste van hulle opgevang in die Dowe kultuur waar Gebaretaal gebruik word. Persone wat later in hul lewe doof word, het reeds hul taal gevestig. Hulle het slegs ‘n kommunikasie-probleem maar nie n taalprobleem soos mense van die Dowe kultuur nie. In hulle geval funksioneer metafore normaal soos by ander horendes, maar nie by Dowes wat n eiesoortige taalontwikkeling ondergaan het nie.

WL: Die Bybel vir Dowes het so gewild geraak dat dit herdoop is na die Bybel vir Almal. Waaraan sou u die gewildheid toeskryf?

RH: Daar is n groot behoefte (groter wordend) aan n eenvoudige dog bron-getroue Bybelvertaling. Die feit dat die algemene leesvermoëns van baie lesers in ons land verswak, dra nog meer by hiertoe.

WL: Enige ander opmerking met betrekking tot digkuns in die Bybel is welkom.

RH: Digkuns by Dowes is redelik problematies, soveel so dat hulle nie eers die woord gedig of poësie goed verstaan nie. In Gebaretaal, hul moedertaal, is daar wel n eiesoortige uitdrukking van kunstigheid wat met die hande uitgebeeld kan word, maar wat vir meeste horendes nie verstaanbaar is nie.

‘Die Bybel – ‘n Direkte Vertaling’ is ‘n vertalingsprojek wat steeds in wording is en ‘n leser kan die projek volg by http://www.bybeldirektevertaling.co.za . Die fokus van die vertaling is as volg op hul webblad aangedui:
” ‘n “Direkte” vertaling is ‘n tegniese term wat ontleen is aan die begrip “direkte rede”.

Wanneer ‘n spreker se woorde “direk” aangehaal word, impliseer dit die spreker se presiese woorde.

‘n Direkte vertaling streef daarna om die bronteks van die Bybel op so ‘n manier te vertaal asof die Hebreeuse, Aramese of Griekse spreker/skrywer se woorde “direk” aangehaal word, maar dan asof gewone idiomatiese en hedendaagse Afrikaans gepraat/geskryf word.

Dit beteken nie dat vorige vertalings nie ook getrou aan die bronteks wou wees nie, maar die huidige vertaling streef daarna om alles wat kenmerkend is van die bronteks (styl, register, struktuur, metafore) in goeie Afrikaans weer te gee.”

My gesprek met Prof Bernard Combrink het my opnuut laat dink oor die rol van vertalers en nuwe weergawes van bekende boeke. Hy het my vertel dat sekere metafore in die nuwe direkte vertaling gebruik kan word, bloot omdat die beelde deur die 1933, 1953 en 1983 weergawes aan die Afrikaanse leser bekend gemaak is. Ander beelde is weer nie bekend vir die Afrikaanse mark nie. Die vertaling is nog nie voltooi nie, maar die verskillende fases is op hul webblad beskikbaar vir kommentaar.

Elke taal het sy eie unieke tegniese uitdagings, soos wat Prof Combrink se verduideliking hieronder wys:
“Wat die hantering van die Hebreeuse bronteks betref, hou in gedagte dat daar nie rym in die Hebreeuse bronteks voorkom nie, maar wel woord- en klankspel. Waar moontlik is veral die woordspel in die vertaling behou (soms met voetnote aangedui). Die klankspel is veel moeiliker om in Afrikaans te behou.  In die vertaling is wel so ver moontlik  rekening gehou met versvoete van die bronteks, maar die verskillende vorms van Hebreeuse metrum (2+3; 2+2+2, 3+3 ens.) kan nie in  Afrikaans weergegee word nie, weens die taaleie van die twee tale. (Dit geld trouens ook die Bybel vir Dowes se weergawe van die bronteks.) Wanneer die
bronteks, soos direk deur die brontaalkenner en eksegete vertaal by die letterkundiges aankom, is dit hulle taak om te kontroleer of dit wel goeie Afrikaans is, en of dit poëties so aanvaarbaar is, of poëties verbeter kan word (sonder om van die bronteks af te wyk).”

 

Psalm 23 (soos in fase 2 van die Bybel – ‘n Direkte Vertaling)

1
‘n Psalm. Van Dawid.
Die HERE is my herder;
ek ly nie gebrek nie.
2
In groen weivelde laat Hy my rus;
na water waar daar rusplek is, lei Hy my.
3
Hy gee my nuwe lewenskrag;
Hy lei my op die regte paaie
ter wille van sy Naam.
4
Selfs as ek in die donkerste kloof ingaan,
is ek nie bang vir gevaar nie,
want U is by my.
Dit is u staf en u stok wat my gerusstel.
5
U dek vir my ‘n tafel
voor die oë van my teenstanders.
U verfris my kop met olyfolie;
my beker loop oor.
6
Net goedheid en troue liefde sal my volg
al die dae van my lewe,
en ek sal bly terugkeer
na die huis van die HERE,
tot in lengte van dae.

Kopiereg: Bybelgenootskap van Suid-Afrika.

 

Prof Heilna du Plooy verduidelik die gebruik van metafore in die ‘Bybel – ‘n Direkte Vertaling’ as volg:

Wat die metaforiek betref, moet daar dikwels besluit word of die metafoor direk vertaal gaan word en in ’n voetnoot verduidelik gaan word en of daar ’n ekwivalente Afrikaanse idioom bestaan wat gebruik kan word. Die meer algemene metaforiese taal word vanselfsprekend net so vertaal, maar idiome verg soms ’n eie behandeling. Daar word egter deurgaans gepoog om binne dieselfde semantiese veld te bly. Jy kan nie in Afrikaans sê “hy kom met sy oop mond van bo af op my af” nie maar jy kan sê “hy het sy mond vol oor my” of “hy het te veel te sê oor my”.

Soms is die Hebreeuse idioom vir Afrikaanse ’n wins en soms is die Afrikaans ekwivalent beter en mooier as die Hebreeuse oorspronklike.

Die vertaling van Hebreeus na Afrikaans is ook vir Prof du Plooy van belang vir die volgende redes:
“Wat baie interessant is, is dat die Hebreeuse poësie eenvoudig en klassiek is en dat die aard daarvan goed in Afrikaans tereg kan kom omdat Afrikaans hom sterk leen tot direkte en eenvoudige segging.

Van die belangrikste styleienskappe van Hebreeuse poësie, het te make met woordvolgorde en sinspatrone. Die versreëls is ook wat lettergrepe betref absoluut reëlmatig, met die reëls  soms in twee gedeel. Daar kom ook  baie sterk klankpatrone in die Hebreeus voor. Ander prominente stylfigure is veral parallelisme, d.w.s. herhalende sinstrukture wat soms uitgebreid voorkom, chiasme (kruisstellings) en inclusio (waar die slot van die teks die aanvang herhaal om ’n soort sluitende sirkelvormige struktuur te skep). ”

 

Psalm 121 (soos in fase 2 van die Bybel – ‘n Direkte Vertaling)

‘n •Pelgrimslied.
Ek kyk op na die berge:
Waar sal my hulp vandaan kom?
2
My hulp is van die HERE,
wat hemel en aarde gemaak het.
3
Hy sal nie toelaat dat jou voet struikel nie;
jou Beskermer sal nie insluimer nie.
4
Kyk, die Beskermer van Israel
sluimer nie in nie en Hy slaap nie.
5
Die HERE is jou Beskermer;
die HERE is jou skaduwee aan jou regterhand.

Kopiereg: Bybelgenootskap van Suid-Afrika.

 

Poësie lewer natuurlik ook kommentaar op ons wêreld en die manier hoe ons die abstrakte emosies interpreteer. Sommige van die vertalings voel somtyds vreemd vir ‘n persoon wat met ‘n ander weergawe grootgeword het. Woorde word somtyds spoelklippe in ons gedagtes en haak vas in verskillende strome van ons gedagtes. Somtyds bou die spoelklippe ‘n damwal wat die gedagtes met koel water voed en ander kere bars die damwal oop, soos ‘n sweer.

Uit Louis Esterhuizen se ‘Die afwesigheid van berge’ kom die volgende:

‘n BEDEVAARTSLIED om

kwart voor drie en hoe geyk die geheue
wat soveel sagter as ‘n gister jul gordyn eenkant toe
druk. Op dié reis blyk die reisiger

onverwags ongereed te wees: gedaantes om jul bed
met wapens gerig op die binneholtes
van jul skrik. En slaan jy jou oë op na die berge

om kwart voor nou, vir oulaas,
is jul hulp kasdeure wat oopgeruk word
om alle venster vloeibaar te laat
soos ‘n gebed om kwart voor sterwenstyd.

 

 

Die Here is nie my herder nie

Die Here is nie my herder nie,
ek kom alles kort.
Hy lei my na leegtes,
laat my bloedsweet,
bring my na ‘n woestyn
sonder manna se genade
op die deinende duine.

Hy lei my op omweë
om sy verlore eer te soek.

Ek kruip deur donker dieptes,
my hart skommel bang;
U het u hand teruggetrek,
ek kyk vas teen u rug.

U laat my aan ‘n kruis hang
terwyl my vyande koggel.
U ontvang my soos ‘n rower,
ek is oorlaai met skuld

Al slaan u stilte my stom,
sal ek na U bly roep,
ek, u weggooilam.

deur Cas Vos uit  ‘Duskant die donker’, Protea Boekhuis, 2011

 

Die hibriede tydperk verwys na ‘n tydperk waar al meer integrasie tussen mens en tegnologie plaas gaan vind. ‘n Volgende vraag kan moontlik wees: hoe lyk ‘n hibriede gedig? Ek wonder egter steeds oor die eerste vraag: hoe lyk die hibriede herder of die hibriede skaap? Miskien kan die boek ‘Do Androids Dream of Electric Sheep?’ deur Philip K. Dick ‘n bietjie lig op die onderwerp werp. Die boek en die film daaroor, ‘Bladerunner’, is ‘n poging om realitiet of die metafisiese te bevraagteken. Ek vermoed dat realitiet in die hibrieke tydperk nog meer gaan vervaag. Die mens sal seker altyd bly soek na maniere om metafore aan abstrakte emosies vas te maak.

Welkom in die hibriede tydperk (batterye word nie ingesluit nie).

*** Met groot dank aan Prof Bernard Combrink, Prof Heilna du Plooy en Dr Rocco Hough

 

Bronne:
1. https://d2v9y0dukr6mq2.cloudfront.net/video/thumbnail/man-herding-sheep-through-

fence_wywwnfolh__M0000.jpg
2. http://www.accommodationspringfontein.co.za/data/images/sheep.jpg

De Waal Venter. Professor Blik

Tuesday, July 25th, 2017

                                                Professor Blik

’n Australiese linguis, Michael Dalvean, het ’n rekenaarprogram gebou wat gebruik kan word om Engelse poësie op ’n skaal te plaas – van “amateur-teks” tot “professionele teks”. As ’n gedig 0 kry, is dit volgens die program in die middel tussen amateur en professioneel. Minus-tellings dui op ’n baie amateuragtige gedig en hoe hoër die positiewe tellings is, hoe meer word die gedig as ’n professionele teks geskat. Poetry Assessor sê hieroor: “As an indication of how to interpret the placing of the poem on the scale, Sylvia Plath’s poem Crossing the Water scores 2.53 indicating that it shares more characteristics of a professional poem than an amateur poem. On the other hand, John Laws’ poem There are so many Things scores -2.05 indicating that it is closer to the amateur end of the spectrum.”

Hierdie aanhaling kom uit die aanwysings wat Dalvean gee in sy program, “Poetry Assessor”. Dit kan hier bereik word: http://www.poetryassessor.com

Ek is dankbaar dat die program nie vir Afrikaans beskikbaar is nie. Dink net watter ontsteltenis dit sou veroorsaak! Daar is baie kritiek op die program deur digters en kritici in Australië en die VSA. Hoe kan ’n masjien nou poësie beoordeel? En hoe durf die ding my gedig ’n lae punt gee!

Nietemin is dit interessant om te kyk hoe gedigte waardeer word. Ek het in ’n luimige bui ’n fotografika van die “persoonlikheid” in die program geskep en hom “Prof Blik” gedoop.

Maar as ons humor en verwerping van die prof vir ’n rukkie opsystoot, en kyk na hoe Dalvean die program opgestel het, kom daar tog heelwat interessanthede uit. Ek sal opsom watter metodes gebruik is om gedigte op ’n skaal te plaas, maar kom ons kyk eerstens na ’n gedig en Prof Blik se waardebepaling daarvan.

Die skugter digter, Philip Mercatori, het vir my die gedig hieronder gestuur vir plasing op my blog. Hy is ’n linguis met ’n sterk belangstelling in genetika en woon en werk in die Kalahari waar hy navorsing doen oor die San. Hy is baie moeilik bereikbaar en hy kommunikeer net af en toe per e-pos.

Die gedig is in Engels geskryf, maar ek het dit in Afrikaans vertaal vir vergelykende doeleindes. Die Poetry Assessor kan nie Afrikaanse gedigte ontleed nie.

I can fly

Crows can fly

Philip Mercator

The lama meditated

with seven smooth river stones

arranged in a circle

around him.

He could not see the stones

behind him,

neither the stones

beside him,

nor the stones in front of him,

his eyes were closed.

A crow’s shadow

landed in front of him,

the crow followed.

A cloud, the colour of milk,

kept changing into the shape

of a woman’s face, then losing it again.

The lama opened his eyes:

seven stones are more than one, he said.

The crow tilted his head,

his eyes glinted at the lama.

Not one of them can fly, he said.

There was a long silence.

The the lama said:

unless I throw them.

Kraaie kan vlieg

Die lama mediteer

met sewe gladde rivierklippies

gepak in ’n kring

om hom.

Hy kan nie die klippies

agter hom sien nie,

ook nie die klippies

langs hom nie,

en ook nie die klippies

voor hom nie,

sy oë is toe.

’n Kraai se skaduwee

land voor hom,

die kraai volg.

’n Wolk met die kleur van melk

verander gedurig in die vorm

van ’n vrou se gesig,

raak dan weer vormloos.

Die lama maak sy oë oop:

sewe klippe is meer as een, sê hy.

Die kraai kantel sy kop,

hy kyk na die lama met glinsterende oë.

Nie een van hulle kan vlieg nie, sê hy.

Daar is ’n lang stilte.

Dan sê die lama:

behalwe as ek hulle gooi.

Uit Engels vertaal deur De Waal Venter

Rekenaarlinguistiek


Dalvean het rekenaarlinguistiek (computational linguistics) en kunsmatige intelligensieprogramme (Artificial Intelligence – AI) gebruik om die Poetry Assessor te ontwerp.

Hier is twee definisies van computational linguistics:

Computational linguistics

1. the branch of linguistics in which the techniques of computer science are applied to the analysis and synthesis of language and speech.

The Association for Computational Linguistics defines computational linguistics as:

…the scientific study of language from a computational perspective. Computational linguists are interested in providing computational models of various kinds of linguistic phenomena.

Dalvean het sy navorsing gebaseer op twee studies. Een deur Forsythe (2000) en die ander deur Kao en Jurafsky.

Forsythe het gekyk na Engelse poësie oor die afgelope 400 jaar. Sy bevindinge was dat die “meer suksesvolle” gedigte minder sillabes per woord bevat het in die eerste reëls. Eerste reëls was ook geneig om eenlettergrepig te wees. Verder het hierdie gedigte laer getalle letters per woord gehad, meer gewone woorde bevat en ’n eenvoudiger sintaksis gebruik.

Anders as wat mens miskien sou verwag, het die suksvolle gedigte ’n eenvoudiger en direkter taal as die ander gebruik.

Kao en Jurafski het ’n kontrolegroep van 100 digters gebruik in hulle navorsing. Hulle bevinding was dat professionele digters meer konkrete woorde gebruik as amateurdigters.

Verder was die amateurs meer geneig om volryme te gebruik, asook meer alliterasie, meer emosionele woorde, positief en negatief. En die professionele digters het ’n groter verskeidenheid woorde gebruik. Dit wil sê dat daar ’n groter getal verskillende woorde te vind is in die professionele digters se gedigte.

Voor ons kyk hoe Prof Blik die digter Philip Mercator se gedig waardeer, beskou ons eers ’n gedig van Ted Hughes. Hy was getroud met die beroemde Amerikaanse digter, Sylvia Plath, die einste digter wat Dalvean noem in sy inleiding hierbo. Wikipedia het die volgende van Ted Hughes te sê:

Ted Hughes

Edward James “Ted” HughesOMOBEFRSL (17 August 1930 – 28 October 1998) was an English poet and children’s writer. Critics frequently rank him as one of the best poets of his generation,[1] and one of the twentieth century’s greatest writers.[2] He served as Poet Laureate from 1984 until his death. In 2008 The Times ranked Hughes fourth on their list of “The 50 greatest British writers since 1945″.[3]

Hier is Ted Hughes se gedig:

In the top of the wood

Hawk roosting

I sit in the top of the wood, my eyes closed.

Inaction, no falsifying dream

Between my hooked head and hooked feet:

Or in sleep rehearse perfect kills and eat.

The convenience of the high trees!

The air’s buoyancy and the sun’s ray

Are of advantage to me;

And the earth’s face upward for my inspection.

My feet are locked upon the rough bark.

It took the whole of Creation

To produce my foot, my each feather:

Now I hold Creation in my foot

Or fly up, and revolve it all slowly –

I kill where I please because it is all mine.

There is no sophistry in my body:

My manners are tearing off heads –

The allotment of death.

For the one path of my flight is direct

Through the bones of the living.

No arguments assert my right:

The sun is behind me.

Nothing has changed since I began.

My eye has permitted no change.

I am going to keep things like this.

Ek plaas ook ’n derde gedig om ons ’n bietjie meer geleentheid te gee om te vergelyk. Die volgende gedig is deur Robert Frost, “The Road not Taken”. Hierdie gedig is moontlik een van die bekendste en gewildste gedigte in die Amerikaanse literatuur. Daar word gesê dat daar mense is wat geen digter of gedig vir jou kan noem nie, behalwe hierdie een.

Hier is wat Poetry Foundation van Frost te sê het:

Robert Frost holds a unique and almost isolated position in American letters. “Though his career fully spans the modern period and though it is impossible to speak of him as anything other than a modern poet,” writes James M. Cox, “it is difficult to place him in the main tradition of modern poetry.” In a sense, Frost stands at the crossroads of 19th-century American poetry and modernism, for in his verse may be found the culmination of many 19th-century tendencies and traditions as well as parallels to the works of his 20th-century contemporaries. Taking his symbols from the public domain, Frost developed, as many critics note, an original, modern idiom and a sense of directness and economy that reflect the imagism of Ezra Pound  and Amy LowellThe road not taken

Robert Frost

The road not taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Nou die waardebepaling

Hier is opsommenderwys die belangrikste aspekte wat in ag geneem word wanneer Prof Blik sy berekeninge maak om ’n gedig na waarde te skat. Die eienskappe van meer professionele gedigte is soos volg:

Minder sillabes per woord

Eerste reëls eenlettergrepig

Laer getal letters per woord

Meer gewone woorde en eenvoudiger sintaksis

Meer konkrete woorde

Minder volryme en alliterasie

Minder emosionele woorde

Groter verskeidenheid woorde

Die eerste reël van Mercator se gedig is:

The lama meditated

Hier het ons een, twee en vier sillabes per woord.

Taamlik gewone woorde en eenvoudige sintaksis.

Redelik lae getal letters per woord.

Een konkrete woord “lama” en een abstrakte woord “Meditated”.

Geen rym of alliterasie.

Geen emosionele woorde.

Die eerste reël van Hughes se gedig:

I sit in the top of the wood, my eyes closed.

Hier het ons ook min sillabes in die woorde en dit voldoen ook aan die meeste van die ander kriteria.

Die eerste reël van Frost se gedig:

Two roads diverged in a yellow wood,

Weer eens voldoen hierdie reël aan die vereistes, behalwe dat ryme hier voorkom in verdere reëls met: “stood” en “could”.

Die puntetoekenning

Mercator: 5.5

Ted Hughes: 1.5

Frost: 2.9

Die eerste reëls van die drie gedigte voldoen almal naastenby aan Prof Blik se vereistes vir ’n professionle gedig. Maar in die verdere reëls tree daar verskille in.

In Hughes se gedig is daar reeds van die tweede reël woorde met meer sillabes en ’n ingewikkelder sintaksis: “inaction”, falsifying”, buoyancy”, sophistry”. Mens merk die ongewone sinskonstruksie van die uitroep: “The convenience of the high trees!” en die stelling: “There is no sophistry in my body:”

In Frost se gedig is daar nie een woord wat meer as drie sillabes bevat nie. Baie woorde bestaan uit net een of twee. Die sintaksis is ook eenvoudiger as in die Hughes gedig. Dit is naby aan gewone spreektaal. Daar is ook baie meer konkrete woorde in Frost se gedig.

In Mercator se gedig is daar net een woord met drie sillabes – “meditated”. Die ander woorde bestaan uit een of twee sillabes. Feitlik al die woorde het te doen met konkrete dinge: “klippe”, “kraai”, “wolk”. Daar is geen woorde wat emosie aandui in hierdie gedig nie.

Die resep om ’n gedig te skryf?

Beteken dit dat ’n digter net  hierdie stel reëls moet nakom en dan skryf jy ’n professionele gedig? Geensins!

Ek dink nie ’n gedig kan volgens reëls geskryf word nie. Behalwe wat vormgewing betref, byvoorbeeld wanneer jy een van die sonnetstrukture aanwend.

Wat wel vir my betekenisvol is, is dat dit lyk asof ’n meer professionele gedig minder, of glad nie, pretensieus is nie. Daar kom min ingewikkelde, saamgestelde woorde in voor en sinskonstruksie is maklik verstaanbaar en helder. So ’n gedig bevat blykbaar dan ook nie oordrewe en geykte emosionele uitdrukking nie, maar bring eerder insigte aan die leser in duidelike, reguit taal.

Nadat dit gesê is, moet mens onmiddellik dink aan uitsonderinge. Mens kan maklik aan voorbeelde dink waarin bogenoemde kriteria nie toegepas word nie. Hierdie strofe uit ’n gedig van een van ons rootste digters is dalk ’n goeie voorbeeld. Dit kom uit N.P. van Wyk Louw se gedig Ars Poetica.

Eintlik was ’n fluit nodig,

wat, terwyl jy blaas: trompet word;

en ná trompet: ’n sad;

én, waar die stád verwilder:

dat dit bloeiende maankraters

word wat uitblom in

bloed en vuurpyl

en afgly na die suiwer syfer

en die beginnende uitsypeling

en die begin.

Einde

De Waal Venter. Tres damas poéticas

Tuesday, July 11th, 2017

Tres damas poéticas

Lesers van Versindaba sal waarskynlik maklik kan uitmaak wat die titel van hierdie essay beteken: “Drie poëtiese dames”. Die drie digters kom uit die Spaanssprekende lande Colombië, Peru en Chile. Gabriela Mistral, die oudste van die drie, is in 1889 gebore. Sy het baie in haar leeftyd bereik. Onder andere het sy die jong Pablo Neruda aangemoedig en in ’n mate gehelp om sy digkuns vorm te gee.

Die ander twee is naastenby ’n geslag later gebore. Blanca Varela is in 1926 in Peru gebore en Olga Elena Mattei is ’n Colombiaanse digter, gebore in 1933. Ons kyk eerstens na Gabriela Mistral en van haar gedigte.

Gabriela Mistral

Gabriela Mistral (1889 – 1957) was die skuilnaam van Lucila Godoy y Alcayaga, ’n Chileense digter, diplomaat, opvoedkundige en humanis. In 1945 het sy die eerste Latyns-Amerikaanse skrywer geword wat ’n Nobelprys verower het. Dit was vir haar “liriese poësie wat, geïnspireer deur sterk emosies, haar naam ’n simbool gemaak het van die idealistiese aspirasies van die hele Latyns-Amerikaanse wêreld.”

Van die sentrale temas in haar gedigte is die natuur, verraad, liefde, moederliefde, smart en herstel, reis en die Latyns-Amerikaanse identiteit soos dit gevorm is deur ’n vermenging van inheemse Amerikaanse identiteit en Europese invloede.

In 1925 is Mistral genooi om Latyns-Amerika te verteenwoordig in die pasgestigte Institute for Intellectual Cooperation van die destydse Volkebond. Sy het vanaf 1926 feitlik Permanent in Parys gewoon en gewerk. Aanvanklik het sy as joernalis gewerk en later as lektor in die VSA en Latyns-Amerika.Haar moeder was ’n belangrike faktor wat haar bande met familie en vaderland versterk het. Sy het ook Mistral aangemoedig om suksesvol te wees.Net so ’n groot invloed was haar ouma aan vaderskant. Die ouma se voorlesings uit die Bybel het ’n blywende indruk op die digter gemaak. Hierdie ouma was ’n besonder godsdienstige iemand. Mistral was van mening dat sy Sefardies Joodse voorouers gehad het (’n Joodse groep wat sedert die jaar 1 000 in die Iberiese skiereiland voorgekom het). Sy het Mistral aangemoedig om dele van die Bybel uit haar kop te leer en voor te dra, veral die Psalms van Dawid.Mistral het later in haar gedig “Mis libros” (My boeke) verklaar dat die Bybel een van die boeke was wat haar die meeste beïnvloed het.Hier is ’n gedeelte uit die gedig.

Uit: Mis Libros

Bybel, my edel Bybel, wonderlike panorama,

waarin my oë lank vertoef het,

in die Psalms kry jy die vurigste lawas

en in daardie rivier van vuur het my hart vlamgevat!

Jy het my volk onderskraag met jou kragtige wyn

en hulle sterk laat staan tussen mense,

dit gee my krag net om jou naam te sê;

omdat ek van jou kom, het ek die noodlot oorwin.

Na jou het net die kreet van die Groot Florentyn

deur my beendere getrek.

Die verse getuig van fisiek gewelddadige beelde wat vewys na ’n spirituele konsep van die menslike lot en die kommerwekkende geheimenisse van die lewe.

“Die kreet van die Groot Florentyn” verwys na Dante en mens kan nie anders as om te dink aan die vreeswekkende beelde en gebeurtenisse in sy Comedia nie.

Die gesig van die Heer

Hier is nog ’n gedig van Mistral waarin haar diepe betrokkenheid by godsdiens en die mense van haar vaderland tot uiting kom.

LA CASA

La mesa, hijo, está tendida

en blancura quieta de nata,

y en cuatro muros azulea,

dando relumbres, la cerámica.

Die huis

Die tafel, seun, is gedek

met die stil witheid van room,

en op die vier mure glinster

die blou van breekware.

Hier is die sout, hier die olie

en in die middel die brood wat amper praat.

Goud pragtiger as die goud van brood

is nie in vrugte of in besemgras nie,

en sy geur van koringare en oond

gee vreugde wat nooit ophou nie.

Ons breek dit, seuntjie, saam,

met harde vingers, sagte palms,

en jy staar verwonderd

dat die swart aarde so ‘n blom oplewer.

Laat sak jou hand na die kos,

jou moeder laat hare ook sak.

Koring, my seun, is van lig,

en van die son en die skoffel;

maar hierdie brood, “gesig van die Heer”

kom nie op elke huistafel nie.

En as ander kinders dit nie het nie,

is dit beter, my seun, dat jy nie daaraan raak nie,

en beter dat jy dit nie vat

met beskaamde hande nie.

Nota deur die digter: In Chile noem baie mense brood “die gesig van die Here”.

Mistral was ’n opvoedkundige en het die regte van vroue en kinders bevorder, asook die arm boorlinge van Latyns-Amerika. Sy praat dikwels van hulle in haar gedigte. In “Die huis” praat ‘n vrou met haar jong seun oor die varsgebakte brood wat hulle wil eet. Die digter noem in ‘n voetnota dat brood in Chile dikwels “die gesig van die Heer” genoem word.

In plaas van haar seun die brood te laat eet, sê sy dat die seun liewer nie die brood moet eet nie sodat hulle nie beskaamd kan wees terwyl daar soveel armoede om hulle is nie.

Olga Elena Mattei

Olga Elena Mattei

Olga Elena Mattei Echavarría is in 1933 iin Arcibo, Puerto Rico gebore, maar het die grootste deel van haar lewe in Colombia deurgebring. Haar moeder was Colombiaans en haar vader Puerto Ricaans. Sy het verskeie nasionale en ingternasionale toekenning vir haar poësie gekry.

Haar kantate Cosmofonía is vir die eerste keer op radio en TV in Frankryk uitgevoer in 1976 met musiek deur Marc Carles. Haar gedig Cosmoagonia met ’n astronomiese en humanistiese inhoud, is in agt belangrike planetariums reg oor die wêreld opgevoer, onder andere in New York en Washington.Sy doseer kunste en antieke kulture.Toe die gedig Violencia geskryf is in 1962, het Colombia net begin herstel van ’n lang tydperk van geweld en politieke onstabiliteit. Die gedig is versigtig optimisites, maar die vrees dat die onrus weer sal kop uitsteek is duidelik sigbaar.

Wikipedia het die volgende te sê oor hierdie tydperk:

Soon after, (in the 1940’s) Colombia achieved some degree of political stability, which was interrupted by a bloody conflict that took place between the late 1940s and the early 1950s, a period known as La Violencia (“The Violence”). Its cause was mainly mounting tensions between the two leading political parties, which subsequently ignited after the assassination of the Liberal presidential candidate Jorge Eliécer Gaitán on 9 April 1948.[93][94] The ensuing riots in Bogotá, known as El Bogotazo, spread throughout the country and claimed the lives of at least 180,000 Colombians.”

Colombiese soldate 1960’s

Violencia

uit Silabas de Arena (1962)

Olga Elena Mattei

Corteza de naranja,

paz de sol en la mañana,

voz del agua;

concreción de esmeralda.

Geweld

Lemoenskil,

die son se vrede in die oggend,

water gesels;

soliedheid van smaragde.

Meditasie oor die koringaar

in hoop.

Al die stemme van die digters

is gedors

met dieselfde woorde,

want die oes is goed,

die grond is vrugbaar,

want die toring verheug ons

met sy gebed van klokgelui.

Waarom ’n vuis en ’n banier lig

dreigend skreeu

teen die bultende baarmoeder van die aardbol

en in die wit skoot van ons moederland?

Waarom smeek met woorde

en bose goed uitskreeu?

Yster te sê, koeël,

geweer, lyk, bloeddeurdrenkte sand.

Bloed en reuk van afgebrande huise,

stewels, klip, verraad, en wraak …

weduwee, haat,

vuur en sluipmoordenaar!

Waarom? Liewe Here?

Wat gaan aan met die wêreld

dat in al die kele

net knoppe is

en geskrei in die siele?

Ons was almal broers

in die Fiesta del Agua,

en ons alma het begrip

vir verloste bloed

in hoop;

ons het almal geluister na jou lys

van bevele

en nou

waarheen met ons mense?

Blanca Varela

Blanca Leonor Varela Gonzáles (10 August 1926 – 12 March 2009)

Varela is in Lima, Peru, gebore. Haar moeder was ’n komponis wat baie beroemde kreoolse walse gekomponeer het. Varela het geesteswetenskappe bestudeer aan die Nasionale Universiteit van San Marcos.

In 1949 reis sy na Parys waar sy Octavio Paz ontmoet het. Hy het haar voorgestel aan figure soos André Breton, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir en Alberto Giacometti.

Haar gedigte is surrealisties in soverre dat hulle probeer om die wêreld op ’n onskuldige wyse voor te stel uit ’n innerlike perspektief, maar nie daarin kan slaag om wreedheid af te weer wat van buite af indring nie.

Blanca Valera het haar gedigte onder die titel “Canto villano” versamel van 1949 tot 1983.

Daarna het sy ander titels gebruik.

In die gedig Canto villano, vind mens ’n strewe na estetiese effek met die minimum middele. Die gedig beskryf hoe die spreker in die gedig bieg by ’n onsigbare persoon wat saam met haar aansit aan die tafel van die lewe. Maar die bieg is vals. Hulle sê niks betekenisvols of waar nie. Hulle is ’n ooreenkoms tussen die gees en die mens se bestaan. Maar dit is ’n ruwe en rebellieuse ooreenkoms. Dit word voorgegee asof daar harmonieus gesing word, asof daar gepeins word, maar aan die einde van die gedig word dinge verskuil: ’n stryd wat verlore is aan die werklikheid. Die gedig kom in kort stote met die minimale gebruik van woorde en uitdrukkinge.

Onsigbare gas

Canto villano

Blanca Varela

y de pronto la vida

en mi plato de pobre

un magro trozo de celeste cerdo

aquí en mi plato

Gemene lied

En skielik die lewe

op my arme bord

’n heerlike stukkie maer varkvleis

hier op my bord.

kyk na my

kyk na jou

of slaan ’n vlieg dood sonder moordlus

vat die lig weg

of doen dit

doen dit

soos iemand wat sy oë oopmaak

en ’n lug verkies wat oorvloei

op die leë bord

Rubens uietrane

nóg Rubens nóg uie

nóg trane

soveel stories

onverteerbare swart wonderwerke

en die Oosterster

Versteek

en die been van liefde

so gekou en so hard

glansend op ’n ander bord

hierdie honger van my

bestaan

dit is die verlange van die siel

wat die liggaam is

dit is die vet roos

wat verouder

in sy hemel van vlees

ek pleit skuldig wasige oog

ek pleit skuldig swart mondvol

ek pleit skuldig hemelse walging

daar is niemand anders hier

op hierdie leë bord nie

behalwe ek

wat my oë verorber

en joune

Die gedigte in hierdie essay is uit Spaans vertaal deur De Waal Venter

De Waal Venter. Die taal wat poësie praat

Thursday, June 22nd, 2017

Die goue saal, Stockholm. Swede

Kan poësie geskryf word in elke moontlike taal wat op aarde gepraat word? Wat van kunsmatige tale soos Esperanto? Hier is ’n voorbeeld van ’n gedig in Esperanto. Oordeel maar self oor die gehalte daarvan.

(Oorspronklike Esperanto)

Ho, mia kor’, ne batu maltrankvile,
El mia brusto nun ne saltu for!
Jam teni min ne povas mi facile,
Ho, mia kor’!
(Letterlike vertaling)

Oh, my heart! After long laboring
Will I not win in the deciding hour?
Enough! Calm the beating,
Oh, my heart!

Dit is ’n interessante vraag, maar nie die een wat ek in hierdie essay wil beskou nie. Ek wil “die taal wat poësie praat”, ondersoek. Eerstens dan, maak ek die stelling dat poësie ’n taal praat wat ooreenkomste toon met die standaardtaal, maar ’n eie, outonome struktuur het wat betekenis op ’n ander manier oordra as wat die standaardtaal dit doen.

Metalogies

Die filosoof Philip Wheelwright en die digter Josephine Miles het ’n debat gevoer in die Kenyon Review in 1940. In Wheelwright se artikel “On the semantics of poetry”1 het hy duidelik onderskei tussen die taal van poësie en die taal van wetenskap. Volgens hom moet wetenskaplike taal betekenis konseptueel oordra. Dit moet gelei word deur die beginsels van formele logika en proposisionele waarheid. Aan die ander kant is poësie gekenmerk wat Wheelwright “metalogiese” betekenis, dit wil sê die semantiek daarvan word nie bepaal deur logika nie.

Grondliggend aan sy argument is dat taaltekens in poësie hoogs veelduidig, terwyl dit in die wetenskap dieselfde betekenis moet hê in elke verband waar dit voorkom.

’n Aparte taal

Jan Mukařovský2 (1891–1975) literêre akademikus, een van die hooffigure van die Tsjeggiese strukturalisme het aangevoer dat poëtiese taal as onderskei kan word van standaardtaal as ’n afsonderlike en duidelike entiteit. Na sy mening bied die standaardtaal die agtergrond waarteen afwykings afspeel met die doel om ’n estetiese uitwerking te verkry.

Hy het die konsepte van outomatisasie en vooropplasing in verband gebring. Outomatisasie verwys na ’n uiting wat op ’n naastenby outomatiese manier voortgebring word. Vooropplasing word geassosieer met ’n meer bewuste uitvoering van die uiting wat die standaardnorme verbreek.

Vooropplasing is een van die belangrikste begrippe wat kan help om “die taal van poësie” te kenmerk.

In Engels word hierdie begrip as “foregrounding” uitgedruk. Die Tsjeggiese woord is “aktualisace” wat vertaal kan word as “om te aktualiseer” en “opdateer”. In Afrikaans is die aanvaarde term “vooropplasing”. In hierdie verband beteken die woord dat dinge soos woorde en begrippe in ’n taaluiting sterk onder die aandag van die leser gebring word deur middel van ongewone en unieke taalgebruik.

Een van die betekenisse van die Tsjeggiese woord is interessant genoeg “vreemdmaking” (ook “vervreemding”) of “ostranenie”. In Engels is dit “defamiliarization” en dit sluit goed aan by die “vooropplasing” betekenis. Dit bied die leser ’n nuwe, ongewone, vreemde en verrassende leeservaring.

Vreemd

Dit is vreemd

Viktor Borisovich Shklovsky of Shklovskii (24 Januarie 1893 – 6 Desember 1984) was ’n Russiese literêre teoretikus, kritikus en skrywer. In 1917 het hy die term “ostranenie” (defamiliarization) geskep. Die konsep het voorgekom in sy essay wat vertaal is as “Art as Device” en ook as “Art as Technique”. Hy wou hiermee poëtiese taal onderskei van praktiese taal. Sy basiese stelling is dat poëtiese taal fundamenteel verskil van die taal wat ons alledaags gebruik, omdat dit moeiliker is om te verstaan.

Poëtiese spraak, het Shklovsky gesê, is “gevormde spraak”. Prosa is gewone spraak – ekonomies, maklik, korrek en direk. Poëtiese spraak voorkom “outomatisering” wat ’n leser “volgens ’n formule” laat optree. As die woorde en uitdrukkinge in ’n taaluiting oorbekend is, “outomatiseer” die leser dit – daar word niks nuuts en interessants ervaar nie.

Bewapen met hierdie begrippe kan ons nou kyk hoe lyk die poëtiese taal in die Tranströmer gedig hieronder. Die gedig kom uit die bundel “Den halvfärdiga himlen” (Die halfklaar hemel).

Palatset

Tomas Tranströmer

Vi steg in. En enda väldig sal,

tyst och tom, där golvets yta låg

som en övergiven skridskois.

Alla dörrar stängda. Luften grå.

Die paleis

Ons het ingestap. ’n Yslike saal,

stil en leeg, waar die vloeroppervlakte gestrek het

soos ’n verlate skaatsbaan.

Al die deure toe. Die lug grys.

Skilderye teen die mure. Ons het

prente gesien, leweloos saamgedring: skilde, weegskale,

visse, worstelende figure

in ’n doofstom wêreld aan die ander kant.

’n Beeld is uitgestal in die leegte:

eensaam in die middel van die saal het ’n perd gestaan

maar ons het hom nie opgemerk

terwyl ons so oorweldig was deur die leegheid nie.

Sagter as die asemhaling in ’n skulp

kom daar suisinge en stemme uit die stad

draaiend in hierdie noodlotsruimte

murmelend en soekend na mag.

Ook iets anders. Iets donkers

het hom teen ons sintuie opgestel, vyf

drumpels, sonder oor hulle te trap.

Sand het gestroom in al die stil glase.

Dit het tyd geword om aan te gaan. Ons het

na die perd gegaan. Hy was reusagtig,

swart soos yster. ’n Beeld van eiemag

wat agtergebly het toe die heersers weggegaan het.

Die perd het gepraat: “Ek is die Enigste Een.

Die leeghede wat op my gery het, het ek afgegooi.

Hier is my stal. Ek groei stadig.

En ek eet die stilte hierbinne.

(Uit Sweeds vertaal deur De Waal Venter)

Die eerste strofe se taal beweeg nie te ver weg van die standaardtaal nie. Oënskynlik is dit baie soos mens dit in ’n gesprek sou sê. Maar die vreemdmaking se eerste tekens begin wys met die vloer wat beskryf word as iets wat “strek soos ’n verlate skaatsbaan”. Onmiddellik voel mens verplaas in die ietwat onthutsende atmosfeer van die groot oop ruimte van die skaatsbaan sonder enige mens daar. En al die deure is ’n bietjie onheilspellend toe.

In elkeen van die volgende strofes loop mens vreemdmakende frases en woorde raak. Dit herinner aan wat Herbelot sê: “Poetry is not random, but the stuff of poetry, the ‘fragments’ found in the subconscious of the poet.”ibid In die tweede strofe neem die vreemdheid toe. Die gevoel van starheid word verdiep deur die “lewelose” prente, die warboel voorwerpe wat saamgedring” is. En dan: “’n doofstom wêreld aan die ander kant”.

Watter kant sou dit wees? Dit is seker nie net aan die ander kant van die toe deure in die gewone wêreld nie, want hierdie ander wêreld is uiters vreemd, dit is “doofstom”. Nou het ons ’n punt bereik waar ons die vreemdgemaakte moet verstaan op ’n ander manier as wat ons ’n gewone stuk spraak sou verstaan. Ek gebruik die term “intuïtief” om aan te dui hoe mens die poëtiese taal kan lees.

Aurélie Herbelot sê in hierdie verband, in haar verhandeling, “The semantics of poetry”, die volgende:  “Poetry is not random, but the stuff of poetry, the ‘fragments’ found in the subconscious of the poet, are already there, latent in language use inspired, and an appropriate semantic theory should be able to uncover them. This is compatible with Bruns’s4 reading of Lyn Hejinian’s poetics (2000): ‘The poet […] does not so much use language as interact with uses of it, playing these uses by ear in the literal sense that the poet’s position with respect to language is no longer simply that of the speaking subject but also, and perhaps mainly, that of one who listens.”

Die raaiselagtigste verskynsel in die gedig is die beeld van die perd wat uiteindelik praat en wat stadig groei in sy “stal”. Die perd laat die leser met die gedagte dat hy “die stilte eet”.

Hierdie soort taal kan nie doeltreffend verstaan word met die apparaat van natuurlike, of standaardtaal nie. Die leser moet “intuïtief” lees. Ek haal Herbelot weer aan: “This is compatible with Bruns’s reading of Lyn Hejinian’s poetics (2000): ‘The poet […] does not so much use language as interact with uses of it, playing these uses by ear in the literal sense that the poet’s position with respect to language is no longer simply that of the speaking subject but also, and perhaps mainly, that of one who listens.” (My kursivering).

Die volgende gedig is geplaas met verlof van die digter.

Gisela Ullyatt

Die dag torring los in metrum

Gisela Ullyatt

1

hier ter plaatse

niks te berig.

tog, iewers

2

dag torring los

in norrings duiwe;

die dag ontdaan

van geel geraas.

3

en woorde

wapper aan ’n sterk, hoë lyn

met enjambemente

wat in hierdie wit lig skyn;

silwerjakkals van leuens

herbore in vreemdklinkende

metrum; sillabes van skyn.

4

oral broei die voëls

nimmer voel ek alleen nie

vinke torring aan die palmboom

in grepe klank

langsamerhand verwelk die son

silwer duif van die nag

is in die omtes

haar hart klop in amber

5

song to myself

ek sing in sinonieme

van stilte

deur nodules

van pyn

6

versigtig oor die lente trap

my lief

jou hart ’n sondief

dit glip oor rotse

duik krewe uit

en aas dan rond

in hierdie helder uur.

jy steel vuur,

my lentedief:

pasop,

dis nou die gode se uur.

7

my toeverlaat op jou,

bouvalligheid ten spyt.

nou laat ek jou agter

met Johnny Cash se Jackson

en die wind sny deur my hare

8

ek wag die winter in

knip die somer

af in linte:

ek skink die namiddag

in my koppie tee

en die wolke volroom

9

met apologie aan n.p.

jy het ’n herberg in my bewoon

onder silwer verberg ek jou nou

ek droom jou om

trek luike dig

10

met apologie aan antjie

is dit vir my

vir wie jy blou skoenlappers kweek?

laat my tog eenmaal deur die

doringdraad van jou hart breek

Intuïtiewe werkwyse

Herbelot verwys na I.A. Richards om die intuïtiewe werkwyse van die digter verder te belig: “Conclusion In his literary criticism, Richards (1970) suggests the existence of an intuitive process which guides the poet towards particular linguistic combinations.: The poet […] makes the reader pick out the precise particular senses required from an indefinite number of possible senses which a word, phrase or sentence may carry. The means by which he does this are many and varied. […] [T]he way in which he uses them is the poet’s own secret, something which cannot be taught. He knows how to do it, but he does not himself necessarily know how it is done.”5

Die interessante gedigreeks “Die dag torring los in metrum” is ’n uitmuntende voorbeeld van hoe ’n “poëtiese taal” met groot trefkrag aangewend word.

Ons kyk na ’n paar voorbeelde.

2

die dag ontdaan

van geel geraas.

In die standaardtaal maak dit nie veel sin nie. Waarom is dit dan so evokatief en registreer dit so sterk op die leser se emosionele register? Wanneer dit gelees word as poëtiese taal, skuif die konsepte by mekaar aan en die leser “verstaan” wat die digter uit haar onbewuste gehaal het. Die geaardheid van die geraas wat as “geel” beskryf word, word “ervaar”, eerder as in ’n logiese raamwerk geplaas.

4

silwer duif van die nag

is in die omtes

haar hart klop in amber

Voël in amber

Hoe klop ’n hart in amber? In gestolde amber word ’n voël verstar en onbeweeglik gemaak. So is dit in die wêreld van die standaardtaal. In poëtiese taal beleef die leser die pragtige beeld van die kloppende hart in die goudgeel dieptes van amber.

8

ek skink die namiddag

in my koppie tee

en die wolke volroom

Laastens drie kort reëls waarin ’n handvol konsepte knap te berde gebring word. Die namiddag word “geskink” en in die koppie tee sien mens die pragtige wit van die wolke wat tegelykertyd die volroom is in die tee. Hier is ’n goeie voorbeeld van hoe poëtiese taal in die algemeen meer sê in minder woorde as standaardtaal.

Ek wil afsluit deur nog ’n element van poëtiese taal te noem wat ek die “poëson noem. Dit sluit aan by wat hierbo gesê is oor fragmente uit die onbewuste wat die digter inspan om die gedig te bou. Die poëson bestaan uit sulke elemente, maar wat die hoofeienskap daarvan is, is dat dit konsepte met mekaar verbind op ’n manier wat nie in standaardtaal gebeur nie.

Die poëson

Die poëson resoneer deur die gedig en bring verbande tussen elemente in die gedig en met ander poësons in die gedig. Mens kan ’n volledige bespreking van die poëson lees in ’n blog wat ek op 12 April 2017 in Versindaba geplaas het met die titel “Kwantumpoësie”.

Om af te sluit toon ek graag een van die poësons aan in Gisela Ullyatt se gedigreeks. Kyk na die volgende sinsnedes:

niks te berig

die dag ontdaan

vreemdklinkende metrum; sillabes van skyn.

silwer duif van die nag is in die omtes

dis nou die gode se uur.

ek droom jou om

laat my tog eenmaal deur die doringdraad van jou hart breek

Ons begin by die laaste sinsnede, wat nie die einde van die poëson is nie; poësons het nie ’n begin en einde nie.

Die spreker in die gedig voel uitgesluit van ’n ander persoon se “hart”, dit wil sê, die persoon se innerlike gemoedswêreld. Die een sinsnede na die ander vertel in die taal van poësie hoe die spreker hieroor voel en daarop reageer: droom jou om, gode se uur (pasop!), silwer duif van die nag is in die omtes, haar hart klop in amber, sillabes van skyn, die dag ontdaan, niks te berig.

Hierdie poëson dra dus spreker se gevoel van alleenheid en haar behoefte om binnegelaat te word. Dit is egter glad nie die hele gedig nie! Dit is net een aspek daarvan. Ander poësons bring ander vondse en vreugdes.

In afdeling 4 is daar ’n reël wat as ironie gelees kan word:

“nimmer voel ek alleen nie”

Mens dink onwillekeurig aan die oudste stukkie teks in Oud-Hollands, ’n kort gediggie:

“Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic enda thu wat unbidan we nu.”

“”Al die voëls het begin neste bou behalwe ek en jy. Waarop wag ons?”

Ten spyte van die stelling dat die spreker “nimmer alleen voel” nie, toon die poëson dat die teenoorgestelde eintlk waar is.

Om mee af te sluit: Richardsibid sê: “T]he way in which he uses them is the poet’s own secret, something which cannot be taught. He knows how to do it, but he does not himself necessarily know how it is done.”5

Digters weet waarskynlik nie dat hulle poësons gebruik nie. Hulle weet nie noodwendig presies wat hulle doen nie, maar hulle weet hóé om dit te doen.

Ek raai lesers aan om die poëtiese taal, die poësontaal, van hierdie gedig te ontgin. Dit het baie om te bied.

Verwysings]

1. The semantics of poetry: a distributional reading Aur´elie Herbelot University of Cambridge, Computer Laboratory.

https://www.cl.cam.ac.uk/~ah433/LLC.pdf

2. Standard language and poetic language. Jan Mukařovský

https://digilib.phil.muni.cz

3. “Art as Technique” by: Viktor Shklovsky

https://pdfs.semanticscholar.org

4.Vergelyk ook: “What are poets for?” Gerald L. Bruns

http://www.full-stop.net/2012/07/27/reviews/sam/what-are-poets-for-gerald-l-bruns/

5.Richards, I. A. (1970). Poetries and Sciences: a reissue of Science and Poetry (1926, 1935) with commentary. London: Routledge & Kegan Paul.

Wicus Luwes. Notas oor ‘n onvoltooide kunsgalery

Wednesday, June 21st, 2017

Ek lees met ‘n hartseer hart van onvoldoende geologiese studies in die koerantberigte. Ek lees van enorme bedrae wat reeds spandeer is. ‘n Kunsgalery wat iets positiefs moes bydra tot die samelewing het ‘n monument vir die negatiewe geword. Binne-in die gebou is geen werke van bekende of opkomede kunstenaars nie. Daar het nog maar betreklik min van die ontwikkeling van kuns in die omgewing die lig gesien.

Volgens berigte (sien skakels hieronder) is die gallery deur die Departement van Kuns en Kultuur in Richardsbaai gebou. Hierdie hawedorp in Zoeloeland vorm deel van die Stad van Umhlathuze en Uthungulu streeksmunisipaliteit (onlangs herdoop tot Koning Cetshwayo-streeksmunisipaliteit). Die twee berigte wat ek oor die saak gelees het, is onvoldoende om ‘n ingeligte opinie te vorm.

Al wat ek kan bevestig is dit: vyf jaar het verloop sedert die gebou opgerig is. Vyf jaar waarin daar geen kuns in die gebou of kompleks uitgestal is nie. Dit is amper die helfte van ‘n kind se skoolloopbaan. Dit kon lewe geblaas het in ‘n stadige ekonomie. Ek dink maar aan die projekte wat tydens ‘n skoolvakansie aangebied sou kon word. Al lewer die projek geen bekende kunstenaar op nie, het die projek die saadjie geplant dat daar iets soos kuns is.

Ek besef dat die uitstalling van tradisionele items by die taxi-staanplek ook ‘n vorm van ‘n kunsgalery is, maar elke gemeenskap het tog ‘n uitstalplek nodig wat nie slegs op toeriste gemik is nie. Die moontlikhede is net soveel meer. Die doel van kuns is mos beide ‘n reis na buite en na binne. Ek is dus nie kwaad of omgekrap nie. Ek is ook nie moedeloos nie. Ek is hartseer.

Onvoltooide fondasies op die gronde van die kunsgallery

 

Ná ‘n grand uitstalling

op pad huis toe ná ‘n grand uitstalling
ry ek verby
‘n padverwery
die strepe van munisipale semi-mondriane
is ‘n eerlike landskapskildery
ná al die “art for art’s sake” waarna ek moes kyk
(for god’s sake)
selfs rothko kon iets leer
by die verwer in sy overall
gekniel by sy kwas
soos hy sy wit en geel en rooi daar smeer
almal weet wat dit beteken
‘n werker waai sy vlag
dieselfde rooi as onthullingsgordyne
gucci-rokke en stillewe-appels
maar dit sê eenvoudig wag
en ek wag
en ná ‘n tyd kan ek ry
huis toe
soos ek my pad vind op ‘n lyn
wat die verdwynpunt áltyd laat verskyn

deur Loftus Marais uit ‘Staan in die algemeen nader aan vensters’, Tafelberg uitgewers, 2008

 

Koerantberigte oor die kunsgalery
* http://zululandobserver.co.za/114530/arts-building-debacle-on-centre-stage/
* http://zululandobserver.co.za/100551/dismal-performance-at-arts-centre/

Draadkuns deur ‘n Zoeloe-kunstenaar

Marlies Taljard: … die liggaam gly soos sand deur die vingers

Monday, June 19th, 2017

 

die eerste voorhoedes van die dood

het opgedaag en die liggaam gly soos sand

deur die vingers, apatie neutraliseer die sintuie

 

oorlewing ontplooi soos ʼn woestaard en sny

jou af van ander sodat jy al hoe meer vertroud

raak met die na-binne-gedraaidheid van die dood

 

laai vir laai word jy leeggemaak

tot net nog die leë binnekant jou raak

 

(Uit: namens myself – Antjie Krog, Verweerskrif, 2006)

 

Hoewel die mediese wetenskap en die letterkunde op die oog af na twee onversoenbare sfere lyk, is die hermeneutiek van siekte in die moderne letterkunde wel deeglik bekend en is siektenarratiewe stewig ingebed in die kanon van die moderne Westerse letterkunde. Dink veral aan Thomas Mann se groot werk Der Zauberberg (1924) (The magic mountain in Engels) en aan Kafka se groot epiese werk Die Verwandlung (1915) (Metamorphosis in Engels). Laasgenoemde werk begin met die volgende openingsin (wat ek in Engels aanhaal): “When George Samsa woke up one morning after a night of restless dreams, he found himself in bed, transformed into a ghastly creature.”

Hoewel baie navorsing oor siektenarratiewe of die hermeneutiek van siekte fokus op die bydrae wat die persoonlike narratief van die pasiënt kan lewer ten opsigte van ʼn beter (mediese) begrip van bepaalde siektetoestande en kan lei tot meer akkurate diagnoses en selfs heling, kan siektenarratiewe egter ook vanuit ‘n literêre oogpunt beskou word. Siekte, sy simptome en die persoonlike belewenis van ʼn pasiënt se siekte word tans beskou as ʼn belangrike narratiewe tema. Ook op poëtiese gebied ontgin digters hierdie tema – soos ek in my vorige blog aangetoon het. In hierdie blog fokus ek op die oorvleueling tussen die akademiese veld van mediese wetenskap en die poësie. Hoewel talle voorbeelde uit die Afrikaanse poësie aangehaal sou kon word (ek dink byvoorbeeld aan Sheila Cussons se magistrale Christ of the burnt men), kyk ek vandag na enkele gedigte uit Antjie Krog se bundel Verweerskrif. Soos die foto van die ouer vrou op die oorspronklike voorblad suggereer, handel hierdie bundel veral oor verwering van die menslike liggaam, maar ook (in die laaste gedigreeks) oor verwering in die natuur – spesifiek die “liggaam” van Tafelberg soos die spreker dit vanuit haar huis kan waarneem. Die gedigte wat ek vir hierdie blog kies, is gedigte wat handel oor menopouse, die veroudering van die liggaam en die pyn en ongemak wat daarmee saamgaan.

Die gedig hormone replacement therapy is een van die gedigte in die bundel wat sterk oorvleuel met die mediese wetenskap, in dié sin dat die digter gebruik maak van die mediese vakwoordeskat en jargon en selfs van iets wat grens aan die wetenskaplike navorsingsmetode, naamlik oorweging van behandelingsmoontlikhede en vergelyking van simptome van verskillende mense wat dieselfde kondisie het.

 

hormone replacement therapy

om te hormoon

of nie

te hormoon nie

is die geweldige vraag – net vir vroue

 

dit beteken: wil jy jonger lyk,

kanker kry en Alzheimers

of wil jy oud lyk

en te lank lewe?

 

as ek my ma oor menopouse uitvra

kyk sy my aan asof ek die woord ‘internet’ sê

‘het ma nooit hot flushes gekry nie?’

 

‘my kind as ek gesweet het

het ek aangeneem dis van werk

en dan gaan swem of sommer ʼn shower gevat’

 

Die eerste twee strofes van die gedig roep die inleiding op van Hamlet se bekende toespraak:

.

To be, or not to be, that is the question:

Whether ’tis nobler in the mind to suffer

The slings and arrows of outrageous fortune,

Or to take arms against a sea of troubles

And by opposing end them …

 

Die implisiete naasmekaarstelling van die spreker se tweestryd oor die gebruik van hormoonmiddels vir die ongemaklike simptome van menopouse en die innerlike tweestryd van die tragiese held Hamlet is dalk ietwat oordrewe en selfs lagwekkend, maar die punt wat die sprekende ek deur hierdie hiperboliese toespeling wil maak, kan nie vir die leser verlore gaan nie, naamlik dat die menopouse vir haar inderdaad ʼn eksistensiële krisis bied. Dié gevoel van ʼn radikaal inperkende lewenskrisis word verder geïntensiveer deur die teenstellende narratief van haar moeder oor háár belewenis van dieselfde liggaamsverandering wat die spreker se reaksie verder parodieer en selfs belaglik maak.

Die moeder se narratief lê verder klem op die uiters subjektiewe belewenis van verskillende persone wat deur dieselfde malaise geteister word – in hierdie geval die “moderne” ek en die moeder uit ʼn vorige geslag. Dit laat vermoed dat siektesimptome nie ʼn “gegewe” is nie, maar dat dit deur verskillende subjekte radikaal anders geïnterpreteer en beleef word. Ook die vermoede dat kulturele agtergrond en beïnvloeding hulle stempel op die subjek-wat-siek-is afdruk, is in hierdie geval nie ongemotiveerd nie. Die geweldige klem wat openbare media en gewilde tydskrifte op sekere toestande soos menopouse, kanker, Alzheimer se siekte en Parkinson se siekte plaas, het waarskynlik ʼn invloed op die moderne mens se beoordeling van dié toestande. Die eerste twee strofes van die gedig immiteer immers duidelik die styl en genre van Die Gewilde Vrouetydskrif!

Die bogesiteerde gedig moet eintlik in samehang met die gedig gelees word wat dit in die bundel voorafgaan, naamlik sonnet van die warm gloede. Beide die gedigte is deel van die reeks “Agt menopousale sonnette”. Die geweldige kontras tussen die sprekende ek se woede oor die warm gloede wat ʼn simptoom van menopouse is en die gelate aanvaarding van die moeder uit ʼn ander era kom dan eintlik eers werklik tot sy reg. Uit dié gedig (wat ek hieronder aanhaal) kom die “moderne” vrou se woede oor en verset teen die onwelkome liggaamlike veranderinge wat deel van die verouderingsproses uitmaak, duidelik uit die verf as verset teen die lydsaamheid van ons moeders. Teenoor die selfbeheersing (selfs sefnegering) van die sogenaamde ouer garde word hier die totale gebrek aan selfbeheersing en die neiging om te “laat gaan” gedemonstreer. Hier is geen “aanvaarding van die vrou se lot” nie. Die gedig kan ten beste gelees word binne die diskoers van die radikale feminisme met sy onverdraagsaamheid (verteenwordig deur metafore van oorlog) ten opsigte van alles wat “tipies vrou” is, ondermyning (hier veral van die normale sinstruktuur, mediese diskoers en interpunksie) en veral sy kru taalgebruik:

 

sonnet van die warm gloede

iets kram jou rugmurg êrens vas jy voel.

hoe sprei ʼn pasgestigte brand sy angs vanuit.

ʼn kern en jou are loop met vuur jou vleis.

ontvlam jou hart hou vuurvas haar balans.

jou beendere bak buite hulleself jou gesig.

verseng jou wange prut onthutsend voort en.

telkemale breek jy weg uit sissende omhulsels.

sweet jou vel vonk in ligte laaie weg.

 

maar op ʼn dag skuif jy in jou stoel – en voel

die smeltkroes kole wat jou laaste

sappigheid verwoes. die fok weet dis genoeg:

brandend soos ʼn kryger staan jy op – ʼn boeg

van vuur – aan sy strot pak jy die dood en ploeg

sy neus deur jou kaalgeplukte drooggebakte poes

 

In terme van poëtiese taalgebruik maak die digter in die bostaande gedig van ‘n besonder sterk bewoorde idioom gebruik, belaai met harde klanke en wars in ritme om die onuitstaanbare teistering van die liggaamlike kondisie uit te druk. Sou ʼn mens die gedig lees as verwoording van die simptome van ʼn “siekte”, is dit opvallend dat geen mediese terme of eufemismes gebruik word nie. In my vorige blog het ek aangetoon hoe die gebruik van mediese vakwoordeskat die poëtiese diskoers positief bevrug. Van die gedig sonnet van die warm gloede sou ʼn mens kon beweer dat dit die omgekeerde bereik, naamlik om die mediese diskoers te verryk met woorde, frases en metafore wat waarskynlik binne die kliniese praktyk as “onbehoorlik” en subjektief of oordrewe geag word. In dié verband kom Svenaeus (2000) tot die gevolgtrekking (in sy artikel Hermeneutics of clinical practice: the question of textuality): “Theoretical Medicine and medical practice contains textual elements that might be better understood by resorting to the hermeneutical skills in which literature is especially proficient”.

Terselfdertyd word egter ook die poëtiese diskoers verryk deur die uitdrukking van siekte-as-verskrikking – die nuwe, onvervreembaar Afrikaanse woordeskat van trauma. Dit is immers die aard van letterkunde (en veral van die poësie) om gevoelens en  belewenisse te ver-woord. Dit is ook in die aard van die letterkunde om simboliese ruimtes te skep waar die aard en belewenis van siekte, lyding en die versugting na heling op nuwe, kreatiewe wyses gerepresenteer en ontgin kan word. Dit is waarskynlik in hierdie narratiewe waar die eerlikste beskrywing van siektesimptome voorkom en waarin die gesanksioneerde lys van simptome wat in mediese handboeke voorkom, die volledigste ondermyn en herskryf word, naamlik deur dit deel te maak van die filosofiese en literêre raamwerke wat in staat is om nuwe lig te werp op die inligting wat slegs deur die subjek-wat-siek-is verskaf kan word.

 

 

Wicus Luwes. Argentinië en Aristoteles: die definisie van ‘n siklus

Wednesday, June 14th, 2017

Ek wonder of ‘n siklus moontlik deur ‘n driehoek of sirkel voorgestel kan word: ‘n Driehoek in die vorm van voedselverwantskap of ‘n sirkel in die vorm van bome se jaarringe. Of miskien ‘n spiraal, soos ‘n skulp of langspeelplaat. Ek wonder of die spiraal as voorbeeld kan dien, aangesien ek graag sou wou hê dat ‘n siklus weer terugkeer na sy oorsprong. Wat van ‘n reguit lyn of stuk pad?: kan die Comrades-marathon wat eers van Durban na Pietermaritzburg en dan weer van Pietermaritzburg na Durban dalk ook kwalifiseer as siklus?

Op 27 Mei 2017 lees ek die volgende opskrif by die webtuiste van ‘n aanlyn-koerant: ‘Argentinië goeie Plan B vir SA boere’. Ek kan ongelukkig slegs die opskrifte van daardie aanlyn-koerant lees, aangesien ek nie daarby ingeteken is nie. Ek besef dat ek eintlik die perfekte voorbeeld is van die manier hoe die sameleweing reageer op nuus: ons lees net die opskrifte, maar dink dat ons die nuus goed ken. Ek dink ook weer aan die opmerking van Mark Twain: ‘If you don’t read the news, you are uninformed. If you read the news, you are misinformed.’

In 2012 was ek aan huis van vriende, Oom Hennie en Tannie Paula van den Heever, toe ek die eerste keer van die Argentynse Afrikaners gehoor het. ‘n Groot groep Suid-Afrikaners en Namibiërs het die land verlaat na afloop van die Anglo-Boereoorlog. Die dame van die huis (Tannie Paula) se oupa en vader was self Argentynse Afrikaners (of Afrikaanse Argentyne). Sy het vertel hoe haar vader en sy broers op die ou ent teruggekeer het na Suid-Afrika. Die lewe vir die wat teruggekeer het, was nie altyd maanskyn en rose nie. Hulle moes kos op die tafel sit, maar het nie noodwendig skoolopleiding of tersiêre opleiding gekry nie. Daar het van hulle aan die Rand in die myne gaan werk. Dit was egter ‘n moeilike lewe vir ‘n plaasseun wat sy lewe lank oop vlaktes om hom gehad het.

 

Verskroeide Aarde

Van dié geskiedenis kan ons slegs brokke agterhaal:
Grootouma Geldenhuys met vier kinders
in ‘n oop beestrok a die kamp by Merebank,
‘n paar stuks vee behoue in die walle van die Vaal,
Grootoupa te velde wie weet waar.
Die rooi huis in ge konfiskeer as hospitaal –
gerugte van soldate begrawe onder die leiklipstoep,
die erfgenaam naamloos in ‘n seepkis iewers in die sand.
Ek erf uit ouma Makkie se beroertemond
twee bitter woorde: smaad en hoon
en die droewe wete van familiegrond
vir geslagte tevergeefs bewoon.

deur Martjie Bosman uit ‘Landelik’, Protea Boekhuis, 2002

 

PJ Henning (Tannie Paula se oupa) het vele artikels vir Huisgenoot geskryf oor die lewe van die Afrikaners in Argentinië. Die artikels is toe in boekvorm saamgebind. Die titel van die boek: ‘n Boer in Argentinië. Henning het op 5 Desember 1905 as 19-jarige in Argentinië aangeland. Mnre Vietma en Green het namens die Argentynse regering na Suid-Afrika toe gereis om plase aan die ontnugterde Afrikaners aan te bied. ‘n Mens moet seker die ‘verskroeide aarde’-beleid van die oorlog by die vergelyking inreken, aangesien baie gesinne teruggekeer het na verwoeste plase. Hulle sou van voor af moes begin en dit dan onder ‘n regering waarteen hul oorlog gemaak het. Verkenners is uitgestuur om Argentinië te verken en die verkenners se terugvoer was positief: appels wat wild groei in die veld, ‘n enorme vleisbedryf om maar ‘n paar van die kwaliteite van Argentinië te noem. Net een plek moes hul egter vermy: Comodoro. Comodoro was ‘n droë, barre omgewing. Soos die noodlot dit egter wou hê, is dit presies waar die meeste Suid-Afrikaners hulle gevestig het.

Om terug te keer na die definisie van ‘n siklus: ons het ‘n idee van die vorm van ‘n siklus. Die volgende vraag is seker waaruit ‘n siklus bestaan of wat sy samestelling is. ‘n Mens sou seker tyd as antwoord kon bied. Tyd wat verloop in jaarringe van bome of die wentel om die aarde. Tyd in sekondewysers en kinders wat hul opwagting in familie-kringe maak. Tyd wat skemeroggend en skemermiddag amper dieselfde laat lyk. Die dinamika van ‘n siklus is verder dat die skemeroggend vir die een persoon, weliswaar die skemermiddag vir die volgende persoon kan wees in.

Daar is ook die skepper van die siklus of entiteit wat die siklus in stand hou. Suid-Afrikaners se betrokkenheid by Argentinië as siklus laat my wonder oor daardie vraagstuk. ‘n Belangrike komponent in die soeke na definisie is om ‘n siklus van buite te sien. Hoe plaas jy jouself egter buite die Anglo-Boereoorlog? Hoe plaas jy jouself buite die huidige politieke verwikkelinge? Hoe plaas die landboukundige homself buite die grondhervorming as hy daaraan dink dat graan op ‘n sekere tyd geplant moet word en weer op ‘n volgende tyd geoes moet word? Wie is in beheer van ‘n siklus en wie staan by skemeroggend en wie by skemermiddag?

Die Argentynse Afrikaners het ‘n boor laat kom omdat die Comodoro-omgewing in die Chubut-provinsie so droog was. Met water kan ‘n mens diere aan die lewe hou of groter oeste aanpak. In plaas van water het hulle egter op ‘n ander entiteit afgekom: olie, gas en ander brandstowwe. Die eens dorre omgewing het nou ‘n ander rykdom ingehou. Die regte om die olie te ontgin het egter aan die regering behoort en gevolglik kon die Comodoro Afrikaners nie daaruit voordeel put nie. Dit kon ‘n afdeling aan die siklus van die Suid-Afrikaners ingelyf het, aangesien dit ‘n bron van inkomste kon wees. Dit het egter gemaak dat baie Afrikaanse Argentyne eerder die plaaslewe verruil het vir werke op die olie-aanlegte. Die oliebronne is later jare ook genasionaliseer en is steeds ‘n groot bron van inkomste vir die Argentynse regering.

Die boek vertel van  mense wat somtyds vir hulself moes veg in ‘n land met ander gebruike en gewoontes. ‘n Plek waar hul Mate of Yerba Mate (Argentynse tee) leer drink het. Die gebruike rondom die drink van die tee was vir my baie interessant. Die teedrinkery is meer as net die les van dors; dit het ‘n sosiale element aangesien die hele huishouding (vriend en familie) uit een koppie en strooitjie drink. Die koppie sirkel deur die kuierplek, hetsy kombuis of sitkamer, totdat elkeen genoeg gekry het om te drink.

Yerba Mate-tee
(Foto: https: //bebrainfit.com/yerba-mate-benefits/)

Henning se boek skets vele interessante gebeure: die unieke diere wat hul in Argentinië ontmoet het. Die stryd teen roofdiere. Die poema wat maklik ‘n vyftig of meer stuks skaap kan doodbyt en dan net aan een vreet. Daar is ‘n pragtige verhaal van ‘n jag op so ‘n poema. Die poema het vir die groep honde gevlug en in ‘n ondergrondse tonnelstelsel probeer skuil. Op die ou end is Henning agter sy honde (en die poema) aan en moes hy lig maak deur vuurhoutjies te trek. Die jagtog / jaagtog het op die ou end veroorsaak dat hy die poema probeer skiet het in die stikdonkerte en toe amper self verstik het in die stof en suurstoftekort van die tonnel.  Die probleem het ingekom toe twee van sy honde agter die poema in die tonnel ingehardloop het. Die volgende probleem het ontstaan toe die poema vasgekeer is tussen die honde binne die tonnel en die hond by die mond van die tonnel.

Die rede hoekom dit altyd goed is om die siklus van buite te sien, is omdat bitter min dinge in ‘n vakuum gebeur. ‘n Groep Afrikaners wat ook hul lot buite Suid-Afrika gaan soek het, is uit Angola terug na Suid-Afrika ongeveer dertig tot vyf-en-dertig jaar na die afloop van die Anglo-Boereoorlog. Die repatriasie-proses het ‘n moontlikheid of opsie geword vir die Argentynse Suid-Afrikaners. Korrespondensie met die Unie-regering het gevolg. Regeringsverteenwoordigers het besoek afgelê.

Die verhaal in die boek eindig by ‘n tuiskoms in Kaapstad 33 jaar later. ‘n Voltooide siklus? Miskien slegs ‘n legkaartstukkie in die groter siklus wat pas by die legkaartstukkie van ‘Plan B vir SA Boere’. Aristoteles het die vier oorsake voorgehou om definisie aan iets te gee: waarvan dit gemaak is, watter vorm dit aanneem, wie of wat dit laat gebeur en dan laastens wat die doel daarvan is. Die vraag wat ‘n mens dan kan vra is: wat is die doel van die Argentynse-siklus vir Suid-Afrika? Die veronderstelling is dat ‘n mens die entiteit amper in die oorspronklike samestelling moet kan sien, soos ‘n standbeeld in ‘n stuk graniet of ‘n tafel in ‘n stuk hout. Hoe lyk die driehoek van ‘n Argentynse verwantskap-siklus, of die spiraal van ‘n Argentynse skulp. Die doel van ‘n boom en sy jaarringe kan bepaal word, maar nie altyd hoekom die boom op ‘n spesifieke plek geplant is nie.

Die boek noem eiendomsreg en ander beloftes wat die Argentynse regering verbreek het as redes waarom hul besluit het om terug te keer na Afrika. Daar is op die ou end slegs 28 plase op mense se name oorgedra en ander het slegs ‘n 100 jaar huurpag ontvang. Dit klink vir my baie soos wanneer mense ‘n voorspoedige of bankrot-besigheid beskryf: almal weet hoekom dit gebeur het, maar bitter min mense sien die oorsake raak gedurende die siklus. Ek bespreek hierdie Suid-Afrika-Argentinië wisselwerking, maar weet steeds nie wat die (werklike) doel daarvan is nie, want niemand weet presies waar iets begin en waar dit eindig nie. Dit is moeilik om ‘n objektiewe gevolgtrekking te maak wanneer jou toergroep self hul pad probeer vind. Is ons kaartjies werklik net vir een rigting of is ons reis eintlik retoer?

 

langspeelplaat

dag na dag
soos ‘n plaat
om en in
dieper sny die naald

aan die end
weet jy
die lied is klaar
maar jy wil weer luister

 

Lees ook gerus my vorige artikel oor Suid-Afrik se verwantskap met Argentinië: http://versindaba.co.za/2016/10/24/wicus-luwes-n-taal-op-die-aardsdrempel/

Gisela Ullyatt. Die dag torring los in metrum.

Friday, June 9th, 2017

Foto’s en gedigte: Gisela Ullyatt, 2017. (Tensy anders vermeld).

 

“Of these cutthroat busted sunsets

These cold and damp white mornings

I have grown weary’

-Ray LaMontagne

“Empty”

#1

1/

hier ter plaatse

 niks te berig.

 tog, iewers

   die lig.

#2

2/

dag torring los

in norrings duiwe;

die dag ontdaan

van geel geraas.

#3

3/

en  woorde

wapper aan ’n sterk, hoë lyn

met enjambemente

wat in hierdie wit lig skyn;

 

silwerjakkals van leuens

herbore in vreemdklinkende

metrum; sillabes van skyn.

 

#4 Foto en keramiekduiwe: Toni Pretorius

4/

oral broei die voëls

nimmer voel ek alleen nie

vinke torring aan die palmboom

in grepe klank

langsamerhand verwelk die son

 

silwer duif van die nag

is in die omtes

haar hart klop in amber

#5

5/

song to myself

 

ek sing in sinonieme

van stilte

deur nodules

van pyn

#6

6/

versigtig oor die lente trap,

my lief

jou hart ’n sondief

dit glip oor rotse

duik krewe uit

en aas dan rond

in hierdie helder uur.

jy steel vuur,

my lentedief:

pasop,

dis nou die gode se uur.

 

#7 Google Images

7/

my toeverlaat op jou,

bouvalligheid ten spyt.

nou laat ek jou agter

met Johnny Cash se Jackson

en die wind deur my hare

#8

8/

ek wag die winter in

knip die somer

af in linte:

ek skink die namiddag

in my koppie tee

en die wolke volroom

 

#9

9/

met apologie aan n.p.

 

jy het ’n herberg in my bewoon

onder silwer verberg ek jou nou

ek droom jou om

trek luike dig

 

 

 

#10 Nie alle Boeddhas/ is blou vlinders nie

10/

met apologie aan antjie

 

is dit vir my

vir wie jy blou skoenlappers kweek?

laat my tog eenmaal deur die

doringdraad van jou hart breek.

die metrum van doringdraad